نظرات کاربران درباره کتاب تعطیلات من در کره شمالی

این کتاب، ارزش مطالعه را دارد. کره شمالی، کشوری بسته و پر از ابهام است که اخبار مربوط به اوضاع داخلی این کشور، برای بسیاری، حس کنجکاوی را جهت کسب اطلاعات بیشتر پیرامون مسائل و مصائب مردم این کشور بر می انگیزاند. هرچند قلم و آمیختگی با طنز قلم آقای امیرخانی نویسنده کتاب نیم دانگ پیونگ یانگ در باره خاطرات سفر به این کشور را بسیار بیشتر ترجیح می دهم، اما به واسطه نوع نگرش یک خانم آمریکایی به این کشور طی یک سفره ۱۰ روزه و زاویه نگاه وی به اتفاقات و اموری که در کره شمالی با آنها روبرو شده، باعث می شود که این کتاب برای علاقه مندان به دانستن اوضاع کره شمالی، قابلیت خواندن را بیابد. بالاخره از دریچه تصورات و مواجهه یک انسان غربی، خواندن روایت مسائل مورد مواجهه ایشان در این کشور نیز درخور توجه است.

به نظر من این کتاب اطلاعات خیلی کمی از کره شمالی به خواننده میده و اطلاعات این کتاب زمانی به درد میخوره که از قبل کتابهای دیگری درباره کره شمالی خونده باشی و به خصوص کتابهایی که فراریهای کره شمالی در کشورهای دیگه نوشته اند خیلی جالبتر هستند مثلا کتاب دختری با هفت اسم.

بیشتر یک تمسخر هست تا سفرنامه! من هم در مورد این کشور خیلی کنجکاوم ولی کمیک بوک «پیونگ یانگ» خیلی از این کتاب سرگرم کننده تر و جالب تر هست. و تصور کنید این خانوم بدون اجازه به مراسم عروسی زوجی که در تصویر هست رفته، چشم غره رفتن عروس رو مسخره کرده و درنهایت عکس رو روی جلد کتابش چاپ کرده 😶 جالب...

نویسنده معتقد است همه چیز در کره شمالی مسخره است و تمام کتاب را با همین نگاه نوشته. سراسر تمسخر. آمریکایی بودنش ( بقول خودش آمریکای جهان خوار) به شدت توی متن نمود دارد!

جالب است ولی فکر میکنم ترجمه می‌توانست کمی بهتر باشد.

این کتاب انگار مستقیم از کارگاه پروپاگاندای وزارت خارجه آمریکا اومده بیرون و فقط یه ذره آب نمک روش پاشیدن که بگن «تحقیقات میدانی کردیم». نویسنده‌ش مثل یه یانکی تازه از خواب بیدار شده که تازه فهمیده دنیا خارج از مرزهای ایالات متحده هم وجود داره، ولی فقط برای اینکه بتونه روش تف بندازه و بگه «ببین چقدر اینا عقب‌افتاده و خنده‌دارن». انگار هر صفحه‌ش یه فریادِ «خدا رو شکر که من تو آمریکا به دنیا اومدم» هست؛ اون‌قدر در این کتاب غرور آمریکایی موج می‌زنه لذت مطالعه کتاب رو از بین می‌بره. نویسنده با یه ذره‌بین نشسته و فقط دنبال نقطه‌ضعف گشته، و همه اطلاعات این کتاب مال ده-دوازده سال پیشه؛ خلاصه که این کتاب نه گزارشه، نه تحقیق؛ بلکه به دفترچه پروپاگاندایی درجه دوئه که فقط برای ارضای حس برتری‌جویی آمریکایی‌ها نوشته شده. اگر قصد داشتید بدونید که تکبر امپریالیستی چه شکلیه، توصیه می‌کنم بخونیدش؛ وگرنه ارزش وقت گذاشتن رو نداره.

مطالب کتاب قدیمی و در تمام آن غرور خاص آمریکایی ها دیده می شود که خود را برترین فرهنگ و تمدن می دانند. هر کشوری فرهنگ خاص خودش را دارد و باید به آن احترام گذاشت.

کره شمالی که از کشور ایران بد تره واقعا هم باید سرزمین عجایب باشه

کتاب خوبی از سفر یک خانم امریکایی به کره شمالی که کشش کافی برای خواندن و همراه شدن را داشت ، ترجمه خوب بود ،توصیه میکنم.

کتاب راحتی است و من در یک شبانه روز تمامش کردم. از معدود کتاب‌های انتشارات کوله‌پشتی بود که خواندم و ترجمه‌اش بد نبود. البته گاهی انتخاب‌های مترجم توی ذوق می‌زد. مثل تکرار کلمه‌ی «خفه‌خون» که کلا کلمه‌ی اشتباهی است در متن‌های غیرمحاوره‌ای یا انتخاب کلمه‌ی «چرندیات» برای معادل کلمه‌ای که نویسنده برای خاطرات خنده‌دار خود به کار برده. یکی از مزایای خواندن این کتاب آن است که متوجه می‌شویم کشوری با شرایط نامساعدتر از ما هم وجود دارد و کمی به خودمان امیدوار می‌شویم. خواندن این کتاب را به همه‌ی کسانی که علاقه‌مند به سرزمین عجایب «کره‌ی شمالی» هستند توصیه می‌کنم.