نظرات کاربران درباره کتاب دیوان رهی معیری

رفتیم و پای برسر دنیا گذاشتیم کار جهان به اهل جهان وا گذاشتیم چون آهوی رمیده زوحشت سرای شهر رفتیم و سر به دامن صحرا گذاشتیم ما را به آفتاب فلک هم نیاز نیست این شوخ دیده را به مسیحا گذاشتیم بالای هفت پرده ی نیلی است جای ما پا چون حباب بر سر دریا گذاشتیم صد غنچه دل از نفس ما شکفته شد هر جا چون نسیم سحر پا گذاشتیم بودیم شمع محفل روشن دلان رهی رفتیم و داغ خویش به دلها گذاشتیم

خدا وقتی بهت می گه نه یه بهترش رو برات کنار گذاشته و اون ماندگاریه یاد سینما پارادایز و فیلم درخت گلابی می افتم با قصه رهی ،عدم وصال باعث شکوفایی اش شد و سرنوشت معشوقه هم که همه می دانیم،

سوزد مرا، سازد مرا؛ در آتش اندازد مرا وَز من رها سازد مرا؛ بیگانه از خویشم کند").!