نظرات کاربران درباره کتاب یانگون

دولیل یه طراح کمیک (داستان‌های مصور) ئه که به خاطر کار خودش یا همسرش که عضو پزشکان بی حد و مرزه، به شهرهایی سفر می‌کنه که شرایط سختی دارن و با دید خودش اون مکان‌ها، مردمشون و تفاوت‌ها با کشور خودش رو روایت می‌کنه. این آدم در کمیک خودش نبوغی داره که گاهی فقط به یه پنل کوچیک خیره می‌شم و از خودم می‌پرسم: چطور تونسته با چندتا خط و نقطه چنین قاب زیبا و پر مفهومی بسازه؟! یکی دیگه از جذابیت‌هاش اینه که توی سفرهاش به دل جاهایی رفته که ما اصولا ایده‌ای ازشون نداریم. توی خیابون‌های کمونیستی و نظامی ترین شهرها راه رفته، بین کوچه پس کوچه‌های فلسطین و اورشلیم طراحی کرده و مشاهداتش رو به عنوان یه انسان، طراح، شوهر، پدر ثبت کرده. هم آموزنده‌است و هم سرگرم‌کننده، به خصوص که از طنز شیرینی هم برخورداره. و در عین حال، گاهی با ساده‌ترین قاب‌ها، مفاهیم تلخ رو هم بهت نشون میده. من واقعا کارهای گی دولیل رو دوست دارم، تک تک این سری سفرنامه‌هاش رو خوندم. صد درصد پیشنهاد می‌کنم.

خیلی بامزه و خلاقانه بود. کلش داشتم لبخند می‌زدم. راجع به کشور استبدادی میانماره و خیلی از بخش‌هاش برای مخاطب ایرانی بسیار قابل همذات پنداریه.

من نسخه فیزیکی ش رو خوندم و خوشم اومد

کتاب سرگرم‌کننده‌ایه چون تصویریه و اینکه بر اساس واقعیته جالبه چون کلا اینکه وضعیت سیاسی اجتماعی یه کشور رو به واسطه پوشک بچه و لگن حمام و زندگی روزمره یه آدم که با بچه نوزادش تو خیابونا قدم می‌زنه بفهمی خیلی با شنیدن اخبار و خوندن کتاب تاریخی فرق داره.

سفر یه کارتونیست کانادایی و همسرش به میانمار در قالب ماموریت پزشکان بدون مرز. جالب و مفید.

خیلی قشنگ و جالب. پیشنهاد میدم همه‌ی کمیک های ترجمه شده‌ی گی‌دولیل رو بخونید. از این نوع کمیک بزرگسال متاسفانه کمه.

تجربه سفر به برمه (میانمار) در قالب کمیک. بامزه بود، با این کشور بیشتر آشنا شدیم (البته که این چاپ کتاب چندسال میگذره)

کتاب جالبی بود و کیفیت تصاویر هم خوب بود. لذت بردم.

خوندن کتاب یانگون واقعا لذت‌بخش بود .طنزی که گی دولیل توی نوشته هاش داشت به دل می‌نشست و خیلی خوب شرایط و اتفاقاتی که توی حداقل یک‌سال مدتِ اقامتش، اتفاق افتاد رو به تصویر کشید. این کتاب نشون داد که واقعا آسیایی‌ها حتی توی سخت‌ترین شرایط هم مهمان‌نواز و مهربونن. همچنین به نسبت کتاب شنژن ، نوشته ها و تصویرگری پخته تر و جالب تر بود. در کل خوندنش پیشنهاد میشه🎡

کتاب خوبی بود ولی خوب نظرات نویسنده در مورد اون کشوره

سی و هفتمین روز از جنگ | چهارمین کتاب اولین کمیک استریپی بود که من خوندم و چقدررر لذت بردمممم از این کتاب لحن نویسنده خیلی بامزس و باعث میشه که در عین حال برات مفیده، سفر هیجان انگیزی هم با این کتاب داشته باشی یه نکته بامزه ای که کتاب داشت و خیلییی دوسش داشتم تصویر خودش از خودش بود اکت هاش و صحبت هایی که انگاری خودش با خودش انجام می‌داد منواقعا حس میکنم نقطه قوت کتاب همین باشه با وجود اینکه طراحی ساده ای داشت ولی خیلی حس واقعی بهت میداد مراقب خودتون باشین :")

کتاب خوبی بود. حتی اگر مثل من خیلی اهل کتاب‌های مصور نباشید. یکی از نکات جالب این سفرنامه این بود که فضای کشور میانمار چقدر آشنا به نظر می‌رسید؛ اینکه که حتی یک فرد خارجی که برای مدت کوتاهی در آنجا زندگی می‌کند هم می‌تواند ناخواسته در معرض «جرم» قرار بگیرد از بین رفتن مرز میان زندگی روزمرهٔ عادی و نقض قانون را یادآوری می‌کند وضعیتی که در نهایت بسیار تلخه

جالبه که چندتا خط و شکل ساده چطور می‌تونن عمیق‌ترین مفاهیم سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و... مرتبط با یه ملت رو به گویاترین شکل ممکن به تصویر بکشن =) سفرنامه‌ها همینجوریش هم جذابن؛ به سبب اطلاعاتی که در مورد یه ناحیه‌ی خاص و مردمش در اختیار آدم قرار می‌دن که ممکنه هرگز قرار نباشه شخصا تو زندگیت ببینیشون. حالا اگه سفرنامه یه کمیک با تصاویر دوست داشتنی باشه که دیگه چه بهتر. شناخت برمه از فیلتر نگاه دولیل به عنوان یه تصویرگر کانادایی خیلی جالب بود. اولا به این دلیل که این شناخت عمدتا از طریق گشت و گذارهای اون توی این کشور به عنوان همسر یکی از پزشکان بدون مرز به دست میاد که از جمله افرادی هستن که این فرصت رو دارن تا با ضعیف‌ترین اقشار جامعه هم در ارتباط باشن. دوما هم این که خیلی از چیزایی که برای دولیل در مورد میانمار شگفت انگیز و غیر قابل باوره، در ما مخاطب ایرانی متاسفانه حس آشناپنداری ناراحت‌کننده‌ای رو برمی‌انگیزه. خیلی بامزه بود که توی دورافتاده‌ترین روستاهای برمه هم یه ایرانی پیدا شد =)

شیرین و جذاب و آموزنده با نقاشی و طنز بدون اینکه خودتان متوجه شوید؛ از خطه میانمار و شرایط فرهنگی و سیاسی حاکم، اطلاعات درخور توجه می‌دهد. همسر نگارنده پزشک بدون مرز است، که دلیل حضور آنها در برمه به همین دلیل است. فرزند کوچکی دارند که پدر خانواده او را با کالسکه به دور شهر می‌گرداند و همین سبب جلب توجه در میان مردم محلی می‌شود. واکنش‌های مردم به بچه کوچک غربی بسیار مهربانانه است. پیدا کردن یک شیشه جوهر تا یک خانه، هرکدام داستان خاص خودش را دارد، داستانی پرچالش... بقیه اش را خودتان بخوانید و لذت ببرید.🥰

یه قسمت‌هایی واقعا ناراحت‌کننده هستن چون چیزی که به عنوان طنز ازش میگه رو داری تجربه میکنی و بخشی از زیست تو هستش.

👍عاااااالی🙏🌹

از خوندن این کتاب لذت بردم :) البته 50 صفحه اول یجورایی حوصله‌ام رو سر برد ولی هرچی پیش رفت جذاب‌تر شد و متاسفانه ما با مردم برمه تجربه‌های مشترک زیادی داریم...

برای آشنایی با برمه خوبه

دوستش داشتم خیلی. درمورد میانمار اطلاعات چندانی نداشتم. حتی نمیدونستم حکومتشون دیکتاتوریه. نویسنده آدم بامزه ایه. کتاب خوشخوانه و به خاطر تصویری بودن خیلی خیلی زود تموم میشه.

خیلی دوستش داشتم ،این کتاب رو نسبت به کتابای دیگش بیشتر دوست داشتم

خاطرات یه بی شیله پیله از برمه...🚶‍♂️

وای کمیک خوندن واقعاااا حال میده علاوه بر اینکه یعالمه جزییات درباره اون منطقه به تصویر کشیده بود یه تجربه ی خاصیه پیشنهاد میکنممم✨

بهترین کمیک که تا الان خواندم ترسیم و هنر در طراحی داستان فوق‌العاده بالایی دارد

جالب بود. دوست دارم بقیه ی کتابهای مولف را هم بخوانم. بخصوص توضیحاتی در مورد کشور میانمار در بازه ی زمانی که نویسنده آنجا بود، میدهد که به گمانم در کمتر سفرنامه ای به آن پرداخته باشد. در مورد نوع کار پزشکان بدون مرز هم توضیحات کوتاه ولی مفیدی در کتاب بود،که خواندن ان را به سایر خوانندگان توصیه میکنم. در کنار تصاویر بانمکی که در کتاب، به وفور دیده میشد

انگار مهاجرت کرده ایران..:) ادم دلش میگیره...

بامزه و در عین حال برای من دردناک بود.

۴۰ صفحه از کتاب رو خوندم تا الان میتونم بگم یه کتابه که دقیقا وقتی خسته باشی ، خستگی رو از تنت در میکنه و حال و هوای خوبی داره ؛) طراحی و نقاشی هاش هم مینیمال و گیرا هستن👌🏼

این کتاب همانند مراقبه پیروان بودا بسیار ساده و روان خواهد بود و با پایان یافتنش گویی غم انتهای یک مسافرت خوش با جمله چه زود گذشت همراه خواهد شد ،بی آلایش ،تاثیر گذار ،امکان تطابق و همدردی با برخی از رویدادها .

کمیک بسیااار بسیااار قوی و دلچسب... الان فکر کنم فهمیدم که تلخی ها چقدر خوبه توی کمیک گفته بشن تا یک مقدار شیرین تر بشن که بتونن برای قشر زیادی شنیدنی تر بشن. این کتاب سال ۲۰۰۸ نوشته شده پس سفرنامه ای مربوط به اون دورانه. مثل هر سفرنامه ای اکثرا مواجهه های فردی اون فرد رو بیان میکنه البته که حس میشه این فرد با نگاه مطلقا خام و بی اطلاع روایت نمیکنه و کاملا نگاه جست‌و‌جوگر و علت و معلول‌ یاب نویسنده واضحه توش. من اطلاعاتی راجع به میانمار اصلاا نداشتم و الان یه گوشه اطلاعاتی بهم اضافه شد که حقیقتا برام عجیب بود... فیزیکی این کتاب رو تهییه خواهم کرد

هم داستانش خیلی جالبه هم شما رو با کشور میانمار آشنا میکنه اولین بار بود همچین سبکی رو میخونم و میتونم بگم از این به بعد بیشتر دنبالش میکنم

آخر کتاب کاملا حس کردم یه سفر به این کشور داشتم

خیلی جالب بود. با این که طرفدار کتابهای کمیک نیستم اما لذت بردم.ً

بسمه تذکر مهم: کتاب، یا بهتر بشه توصیفش کرد، "سفر" ی که پیش روتون هست، اوقات خوشی رو براتون رقم خواهد زد. کسایی که اهل مطالعه سفرنامه هستن میدونن یکی از چالشای اصلی در سفرنامه خود شخص نویسندست که در طول کتاب به صورت همراه و تور لیدر ما حضور داره. گی دولیل، میشه گفت یک انسان رها، خوش مشرب، راحت و خوش فکره که شمارو در نهایت راحتی و سادگی به دل روزمرگی جاهایی که رفته میبره. ممکنه در وهله اول سبک کمیک برای خیلی افراد مطلوب نباشه، اما این احساس به زودی و با تورق دو سه صفحه جای خودش رو به لذتی جدید میده. حال و هوای انعکاس اتفاقات و مناظر به قلم یک کارتونیست بر صفحه روزگار اتفاقیه که از دستش ندین.