نظرات کاربران درباره کتاب بیگانه

بیگانه» یه آینه‌ست برای جامعه، تا ببینه چقدر برای “ظاهر احساسات” ارزش قائله، حتی وقتی حقیقت پشتش نیست جامعه از ما انتظار داره که توی موقعیت‌های خاص، واکنش‌های مشخصی نشون بدیم—حتی اگر دروغ باشه. مرسو این بازی رو بلد نیست یا نمی‌خواد بازی کنه. برای همین هم آدم‌ها فکر می‌کنن اون “بیگانه” است

بهترین کتاب کامو..

اگر کتابی میخواین‌ فلسفی، روان شناسی، مضطرب کننده، با داستانی که شما رو به خوندنش سوق میده؛ همچین شاهکاری از البرکامو رو از دست ندین؛)

مدتها بود می خواستم این کتاب رو بخونم ولی سر انتخاب ترجمه حسابی گیر کرده بودم و بالاخره با راهنمایی یک کتابخون حرفه ای، این ترجمه رو برداشتم و خوندم. الان یکم توی گیجی بعد از تموم کردن داستانم چون در عین سادگی، خیلی عجیب بود. از اون کتاب هاییه که نظر دادن راجع بهش سخته، نسبت بهش احساسات ضد و نقیض زیادی دارم! دلیل جذابیت و عجیب بودن کتاب، صد در صد شخصیت اصلیش بود: مورسو. مردی که بی تفاوته. یک بی تفاوت واقعی، شایدم بهتره بگم یک پذیرای واقعی، تسلیم کامل در برابر زندگی. مهم نیست چی شد و چطوری شد ولی الان زنده است، پس زندگی می کنه. مامانش توی سن نمی دونم چند سالگی مرد، پس برای خاکسپاریش می ره، یک زن ازش می خواد باهاش ازدواج کنه، پس قبول می کنه. این بخش از شخصیتش برام قابل درک بود(اما همچنان بیگانه و عجیب!) چون می فهمیدم که این پذیرا بودن، نتیجه ی بی تفاوتیش به زندگی بود. مثل وقتی که آدم از شدت فشار یا هرچی، می زنه زیر همه چیز و میگه بی خیال، هر چی شد، شد. حتی فکر می کنم بُعد دیگه ی شخصیتش که همون صداقت همیشگیشه_حتی اگه به ضررش باشه_ هم از این بی تفاوتیش اومده. مجموع اینها باعث میشه از این جهان و آدماش به شدت دور باشه. مورسو واقعا بیگانه ست: با دنیا، با آدم ها، با سنت ها و چارچوب های جامعه و حتی گاهی با خودش، مثلا توی جلسه ی دادگاه. همین بیگانه بودنشه که اون سرنوشت رو براش رقم می زنه، منم با وکیلش موافقم که مورسو بخاطر عزاداری نکردن برای مادرش( =بیگانگی با سنت ها و انتظارات جامعه) محکوم شد! نکته ی جالب اینکه برعکس ِ بی توجهیش به چیزهای مهم، کمی وسواس گونه به چیزهای کم اهمیت توجه می کنه: توصیفات زیاد از حالت آفتاب، ساحل، مگس ها و گرما، و در وجه مثبتش توجهش به نور، بو های تابستون، آسمون شب و شیرقهوه که «ساده ترین و ماندگار ترین شادی های زندگیش» بودن. این نسخه از کتاب که خوندم خیلی خوب بود، ترجمه ی خوب و معرفی خوب از بیگانه و کامو، بعلاوه نقد هایی از کتاب که اگه می خواین داستان لو نره بهتره بعد از خوندن کتاب بخونینش، البته به نظرم لو نرفتن بیشتر توی کتاب های جنایی و عاشقانه مهمه، توی این کتاب شخصیت مورسو و توصیفات روزمره بیشتر از طرح داستان اهمیت داره. نمی دونم این کتاب رو پیشنهاد کنم یا نه، ولی اگه می خواین کتاب رو بخونین پیشنهاد می کنم این نسخه رو اولویتتون قرار بدین.

خیلی عالی و بی نظیر بود برای شروع کامو خیلی توصیه میشه نثر روانی داشت عالی بود

عالی نیاز به تعریف ندارد

اونجا که میگه؛ سعی داشت در تاریکی راهرو را ببیند. بیگانه بودن انسان با عواطف خویش که یکی از پیامد های ناگوار جنگ برای جامعه انسانی است.

کاراکتر داستان در انتهای کار به آرامش رسید. تمام شخصیت هایی که در کنارش هستن اعم از مقتول،معشوقه، کشیش و .. رو مثل آدمک هایی میبینه که اطرافش پرسه میزنن و اتفاقاتی حتی از قبیل مرگِ مادر هم توانایی تکون دادن این آدم رو ندارن.

فوق العاده بود

ترجمه بسیار روان و خوبی داشت و نکته بسیار عجیب و خارق العاده کتاب که اوج هنر نویسندگی رو به رخ میکشه اینه که با وجود تمام اتفاقاتی که در داستان میفته به شما هیچ حسی رو منتقل نمیکنه و به تعریف دقیقی از بیگانه بودن میرسید

با وجودی که مورسو در پایان به رضایت قلبی و آرامش رسید اما من رو خیلی متاثر کرد.