نظرات کاربران درباره کتاب به من بگو ابدیت یعنی چه

کتاب درمورد دختر جوانی هست که به تازگی پدرشو از دست میده اما به دوست پسرش پناه میبره. تا اینکه دوست پسرش تصمیم میگیره به کمپ نابغه ها بپیونده و مدتی ازش فاصله بگیره ...🥲 همه چیز برای دختر سخت و سخت تر میشه تا اینکه یک چیزیو پیدا میکنه که کم کم حالش بهتر میشه و اون احساس غم رو پشت سر میذاره. اون یک شغل و کار جدیدی رو پیدا میکنه و با دوستان جدیدی آشنا میشه و ماجراجویی های زندگیش تازه آغاز میشه !!👀 این دختر کلی چیز جدید تجربه کردم چیزهایی که شاید در زندگی خودمون نتونیم یا فرصت رو نکنیم. اگر دنبال خواندن یک داستان هستی که یکنواخت نباشه و تا آخرش دنبالش کنی این همون کتابه.🌱🤍 اگر نمیدونی با زندگیت چیکار کنی و فکر میکنی هیچ کاری برای انجام دادن نداری یا افسرده شدی و کسیو از دست دادی پیشنهاد میکنم که این کتاب رو بخونی.

من نسخه چاپی کتاب را خوندم و باید بگم به خودی خود می‌تونه کتاب خوبی باشه اما به شخصه فقط گوش کن را بیشتر دوست داشتم، به نظرم احساسات سارا دسن در کتاب فقط گوش کن بیشتر قابل درک بود. به من بگو ابدیت یعنی چه داستانی است در مورد تجربه کردن، همراه شدن با زندگی یک نوجوان و تجربه کردن لحظاتی خوشایند و ناخوشایند. شاید جذاب ترین رمانی نبود که خوندم اما خالی از لطف هم نبود. متن روانی داشت و سیر داستانی نسبتا جذابی.

نسخه چاپی رو دارم و این کتاب رو خیلی دوست داشتم. مثل یه نسیم خنک بهاری بود که وزید و من رو خوشحال کرد. هم ادبیاته و هم یکجورهایی شبیه فیکشن‌ هست. برای من هر چقدر بیشتر می‌خوندم جذاب‌تر می‌شد و مثل یه فیلم قشنگ بود و حالا که بهش فکر می‌کنم واقعا انگار همه‌ی چپترها جلوی چشممه و این نشون دهنده توصیفات و صحنه سازی های خوب نویسنده‌س. امیلی دیکنسون میگه هیچ کشتی‌ای نمیتونه مثل کتاب آدم رو راهی سرزمین‌های دور کنه. من که حسابی از این سفرم خوشم اومد و به شما هم پیشنهادش می‌کنم.

این داستان، در واقع میخواد نشون بده که لذت زندگی واقعی، تو کنترل کردن همه چیز و بی تقص بودن نیست؛ شاید بشه لذت زندگی رو تو هرج و مرج پیدا کرد. گاهی بی برنامه بودن خوبه. استقبال کردن از اتفاقاتی که هیچ برنامه ای براشون نداری... شاید زندگی همینه. این کتاب میخواد بگه که خارج از چهارچوب های سختگیرانه ای که برای کنترل یا فرار از واقعیت تعیین میکنید، زندگی کنید. ترجمه ی خوبی نداره. یکم ریتم داستان، گاهی خیلی کند پیش میره و جاذبه ی زیادی برای ادامه دادن ایجاد نمیکنه.

ترجمه واقعا افتضاح بود انگار متن زبان اصلی با گوگل ترنسلیت به صورت ناشیانه ای ترجمه شده باشه، داستان هم یه ریتم معمولی داشت و ماجرای زیاد هیجان انگیزی نداشت که مخاطب تا آخر با اشتیاق کتابو ادامه بده

کتاب طولانی بی هدف بدون فراز و فرود

کتاب خوبیه دوسش داشتم

خیلی بد بود، نه داستانی نه هیجانی نه اتفاقی به درد پونزده ساله ها می خوره. شک دارم اونا هم خوششون بیاد

قشنگ بود دوسش داشتم ترجمه تقریبا خوب بود