نظرات کاربران درباره کتاب چقدر دیر بود، چقدر دیر

بخاطر ژانرش داستانش طوریه که انگار قلم گرفتی دستت و فقط داری تراوشات ذهنیت رو می‌نویسی، خیلی جاهاش مبهمه و سوالای بی‌جواب زیادی رو در انتها باقی می‌ذاره. شخصاً دوسش نداشتم..

من نسخه‌ی فیزیکی این کتاب رو خوندم... از اونجایی که زمانی عادت به جملات کوتاه نوشتن داشتم و به شدت مورد سرکوب بزرگ‌ترها قرار گرفتم (چون معتقد بودن جملات کوتاه کوتاه و پشت سر هم متن موفقی نمی‌سازه!) از شروع کتاب لذت بردم. نویسنده‌ای کتابی نوشته [با تعداد صفحات قابل توجه] انبوه از جملات کوتاه، تکراری و گاهی خسته‌کننده... اوایل کتاب واقعا من رو جذب کرد و دوست داشتم ادامه بدم و پیش برم و با این مرد نابینا همراه بشم تا رازهای زندگیش رو کشف کنم، اتفاق‌هایی که براش می‌افته رو ببینم و حس و حالش رو درک کنم. پشیمونی یا امیدواری رو حس کنم... ولی صادقانه بخوام بگم: فقط ابتدای کتاب جذاب بود! کتاب هرچقدر بیشتر پیش می‌ره خسته‌کننده و خسته‌کننده‌تر می‌شه تا جایی که واقعا فقط می‌خواستم کتاب رو تموم کنم و برش گردونم توی کتابخونم. دلیلم برای تموم کردنش اون حس عجیبی بود که شروع کتاب بهم داد و یه حس وفاداری‌ای نسبت بهش داشتم که انگیزم برای تموم کردن کتاب شده بود. برای خوندن این کتاب بازه‌های زمانی‌ای که فاصله‌ی زیادی هم با هم داشتن رو انتخاب کردم و خب پیوستگی چندانی توی مطالعه به کار نبردم که دلیلش مشخصه.