کتاب تماشاخانه کوچک هانا آرنت

حرف زدن باید همراهِ عمل باشد، وگرنه هیچ فرقی با چرندوپرند و دروغ گفتن ندارد.»

اگر من در این دنیا تنها بودم، داستان کاملاً قابل پیش‌بینی و ساده بود. اما آدم‌های زیادی در این دنیا هستند و این باعث می‌شود دنیا شکلی پیچیده داشته باشد.»

روباه، در حال رد شدن، میزان آسیب را بررسی می‌کند. سرش را می‌خاراند و می‌گوید: «من را ببخشید، هاناهای عزیزم، من هیچ‌وقت علاقه‌ای به سیاست نداشته‌ام... به‌نظرم بهتر است برگردم به لانه‌ام، نه؟» هانای پیر می‌گوید: «این همان دامِ خانه‌نشینی است. این اتفاق وقتی می‌افتد که یک نفر می‌گوید من نمی‌خواهم وارد صحنهٔ سیاسی بشوم، من می‌روم تو ی سوراخ خودم...»

اطاعتِ سیاسی مثل اطاعت کردنِ دانش‌آموزان از مقرراتِ مدرسه نیست. در سیاست، اطاعت کردن و حمایت کردن کاملاً مثل هم است، تو از او حمایت کردی

«شما دارید فضای خصوصیِ پشتِ صحنه را با فضای عمومی صحنه قاتی می‌کنید! اگر قرار باشد همه درگیر نیازهای روزمره شوند، دیگر کسی باقی نمی‌ماند که وظیفهٔ مهمِ فکر کردن را به عهده بگیرد...»

«من هرگز حسرتِ گذشته را نمی‌خورم. من حسرتِ بی‌شمارِ امکانِ شروع کردن را می‌خورم.»

حرف زدن باید همراهِ عمل باشد، وگرنه هیچ فرقی با چرندوپرند و دروغ گفتن ندارد.»

«اگر تو تمامِ این کلمه‌ها را با ماشین‌تحریر تایپ کردی، یعنی واقعاً داری کلمه می‌سازی...»

قدرت، شخصیت واقعی انسان را آشکار می‌کند.

«می‌دانی؟ کسانی که دنیا را تبدیل به صحنهٔ جسارت‌شان می‌کنند نیازی به کمک کسی که کلمه می‌سازد ندارند...»

حرف زدن باید همراهِ عمل باشد، وگرنه هیچ فرقی با چرندوپرند و دروغ گفتن ندارد.

«داستان را آدم‌ها می‌سازند...» «و داستان هم دنیا را می‌سازد.»

«آدم با ذهنِ عروسکِ خیمه‌شب‌بازی و یک سرِ خشک‌شده و چوبی نمی‌تواند فکر کند، و ناتوانی در فکر کردن از تمام هوس‌های بد خطرناک‌تر است...»

دختر می‌گوید: «پس کمی می‌توان امیدوار بود.» هانای پیر مخالف است و می‌گوید: «برعکس، اشتباه نکن. این خیلی خطرناک است. تا وقتی گرگ همان شکلِ گرگ را دارد، می‌توان او را شناخت و مراقب او بود. ولی اگر لباس خوب بپوشد و شبیه آدم‌ها شود، دیگر شناخته نمی‌شود و می‌تواند در قلب آدم‌ها نفوذ کند.»

«آدم‌های اداری می‌خواستند تو را به یک عروسک تبدیل کنند...»

«هانا» (HANNAH) کلمه‌ای است که آن را از هر سو می‌توان خواند. هانا را می‌شود هم از اول و هم از آخر خواند. از چپ به راست و از راست به چپ، باز هانا خوانده می‌شود.

اما بین آدم‌ها بحث درمی‌گیرد. یکی می‌گوید از همسایه‌اش بیش‌تر کار می‌کند. دیگری می‌گوید به اندازهٔ دیگران غذا ندارد. یکی دیگر هم خواستار برابریِ کامل مساحت بین خانه‌هاست که فضا را تنگ کرده‌اند... که ناگهان دو چشم بزرگ پشتِ صحنه برق می‌زند. گرگ از پشتِ صحنه بیرون می‌پرد. در مرکز شهر پرسه می‌زند. حالا می‌تواند از سردرگمی حاکم بر شهر استفاده کند.

حرف زدن باید همراهِ عمل باشد، وگرنه هیچ فرقی با چرندوپرند و دروغ گفتن ندارد.

هانای پیر می‌گوید: «من هرگز حسرتِ گذشته را نمی‌خورم. من حسرتِ بی‌شمارِ امکانِ شروع کردن را می‌خورم.»

«فرار کنید، پیش از آن‌که قانون‌هایتان دود شود و برود هوا، فرار کنید!»

اما زندگی بدونِ خطر کردن اصلاً زندگی نیست. موافقی؟»

ناتوانی در فکر کردن از تمام هوس‌های بد خطرناک‌تر است...

تا وقتی گرگ همان شکلِ گرگ را دارد، می‌توان او را شناخت و مراقب او بود. ولی اگر لباس خوب بپوشد و شبیه آدم‌ها شود، دیگر شناخته نمی‌شود و می‌تواند در قلب آدم‌ها نفوذ کند.

من یک متفکرِ عمل‌گرا هستم، نه یک متفکرِ نظریه‌پرداز!

هانای جوان به فکر فرومی‌رود، فکرهای ترسناکی در سرش هست: «اگر حاکمِ جامعهٔ جدید، به جای بستن و مهار کردنِ گرگ، او را آزاد بگذارد، چه؟ این‌طوری دیگر عجیب نیست که شهر تبدیل به جنگل بشود.» حتی تصورش هم لرزه بر اندام او می‌اندازد. «همه‌جا تاریک شده! یعنی این آخرِ داستان است؟» «بیا صحنهٔ امورِ بشر را پیدا کنیم، بعد داستان ادامه پیدا خواهد کرد.»

هانای کوچک می‌گوید: «بیا، گرگ این‌جا نیست، چیزی برای نگرانی وجود ندارد!» «ولی اگر این میز و صندلی‌ها خطری بزرگ‌تر از شرورترین حیوان دنیا را پنهان کرده باشند، چه؟»

«تو فقط به این دنیا نیامدی که در این بدن زندگی کنی. تو همچنین به دنیا آمدی برای...» دخترک ادامه می‌دهد: «برای حیاتِ ذهن!» نام کتابی را که هانای پیر داشت می‌نوشت به یاد می‌آورد. «برای اندیشیدن، برای اراده کردن، برای قضاوت کردن... و برای گرفتن جایگاه خود روی صحنه!»

«من هرگز حسرتِ گذشته را نمی‌خورم. من حسرتِ بی‌شمارِ امکانِ شروع کردن را می‌خورم.»

اما زندگی بدونِ خطر کردن اصلاً زندگی نیست. موافقی؟

حرف زدن باید همراهِ عمل باشد، وگرنه هیچ فرقی با چرندوپرند و دروغ گفتن ندارد.»