بریده‌هایی از کتاب مرثیه ابوعتا

«خورشید را به بند کشیده‌اند؛ اما او همچون خورشید گرما و روشنایی‌اش را از سرِ هیچ کسی، حتی آدم‌های بدی مثل من دریغ نمی‌کند!»

«تحمل یک عمر تاریکی، ارزش دیدن یک لحظه روشنایی را دارد.»

چسباندن هیچ‌وقت مثل همان اول نمی‌شد؛ چه دل باشد، چه سفال و کوزه. شاید این کوزه را بتوان با سریش چسباند و تکه‌هایش را کنار هم گذاشت، اما دلِ شکسته‌اش را چه باید کرد؟!

عشق، انسان را به دل طوفان می‌کشاند.

«به خدا جهالت مردمان، از زهرِ هارون کُشنده‌تر است! بی‌تفاوتی مردم است که عزیز خدا را به کنج زندان انداخت. ای مردمی که تمام فکر و ذکرتان گُرده‌ای نان و لباسی فاخر است! عبد صالح خدا در کنج زندان غریبانه شهید شد.»

منم آن عاشق خسته که از اعماق جانش به ماه حسرت می‌برد که راه به خانهٔ دلبر دارد و من بی‌نصیب و محرومم از دیدار... ای ماهِ سیمین‌پیکر! به نیابت از من، روی ماهش را ببوس آهای عاشق دل‌خسته! کجایی؟

مستیِ بهترین شراب‌های ناب هم به مستیِ یک شعر خوب نمی‌رسد.

منم آن عاشق خسته که از اعماق جانش به ماه حسرت می‌برد که راه به خانهٔ دلبر دارد و من بی‌نصیب و محرومم از دیدار... ای ماهِ سیمین‌پیکر! به نیابت از من، روی ماهش را ببوس

عشق، دلِ دریایی می‌خواهد و زهرهٔ شیر.

صدای قهقههٔ بلندی در زندان پیچید. کورمال‌کورمال جلوتر رفت تا به د

خزان در پی بهار چنین روان نیست که من در پی بهاری چون تو روانم.

«به خدا جهالت مردمان، از زهرِ هارون کُشنده‌تر است!

وقتی که نیست در دلِ کس این قرار عشق / دنیا خرابه‌ای‌ست بدون بهار عشق.

«مَن مَاتَ مِنَ العِشق فَقَد مَاتَ شَهیداً»

«سودای عشق یار مرا رهسپار کرد / ورنه من از کجا و آستان کوی یار.»

«سودای عشق یار مرا رهسپار کرد / ورنه من از کجا و آستان کوی یار.»

- یا مَنْ قَرُبَ عِنْدَ دُعآءِ خَلْقِهِ، یا مَنْ دَعاهُ الْمُضْطَرُّونَ وَ لَجَاَ اِلَیهِ الْخائِفُونَ، سَئَلَهُ الْمُؤْمِنُونَ وَ عَبَدَهُ الشّاکرُونَ وَ حَمِدَهُ الْمُخْلِصُونَ.

«عُزلت‌نشینِ گوشهٔ تنهایی‌ات شدم / جانا بگیر یک خبر از حال زار من!»

عبد صالح خدا در کنج زندان غریبانه شهید شد.