کتاب شب های روشن

خدای من، فقط یک لحظه خوشبختی! آیا این موهبت برای کل زندگی یک انسان کافی نیست؟

زمانی که خود ناراحتیم، نسبت به اندوه دیگران حساس‌تر می‌شویم

در لحظات هوشیاری است که می‌توانی فریاد زندگی و صدای چرخش گرداب بشری را در اطراف خود بشنوی؛ مردمی را ببینی که در واقعیت زندگی می‌کنند؛ می‌بینی که دنیای آنها مثل دنیای تو نیست و با تصور و رؤیا از هم نمی‌پاشد. زندگی‌شان همیشه زنده و جوان است و هر ساعتش با ساعت قبل متفاوت، اما گریزان از رؤیا، خسته کننده و یکنواخت است و من بردهٔ هر سایه و تصور، اسیر اولین قطعه ابری هستم که جلوی خورشید را می‌گیرد و ضمیر هر انسان واقعی در پترزبورگ را که به نور خورشید وابسته است در ناامیدی و پریشانی به هم می‌فشارد.

زمانی که خود ناراحتیم، نسبت به اندوه دیگران حساس‌تر می‌شویم.

آن انسان شهری نیمهٔ بیماری که در خیابان‌های محصور شهر احساس خفگی می‌کرد، اینک در مواجهه با طبیعت، بسیار قوی‌تر شده بود.