کتاب سربازی با گلوله برفی

نمی‌دانید چقدر سخت است درد سایه‌ات را هم بکشی او در سلول انفرادی‌اش ناله کند تو در سلول انفرادی‌ات گریه

می‌خواهی جنگ زودتر تمام شود پوکه‌هایت را جمع کنی و دستانت را بشویی من اما در جنگیدن صبورترم هروقت برای خانه دلم تنگ شد با دوربین تفنگم عقب‌گرد می‌کنم خانه را نشانه می‌روم می‌بینم که همسرم فاصله را به فرزندی قبول کرده و هرچه این بچه بزرگ‌تر می‌شود ما دورتر می‌شویم می‌بینم دلهره مدام زنگ حیاط را می‌زند و فرار می‌کند خانه تو را هم می‌بینم دوست مسلسچی زودتر برگرد خانواده‌ات را باید دفن کنی

صدای رادیو را زیاد می‌کنم آن قدر زیاد که دنیا بفهمد جنگ تمام شده!

گچ را برداشت و با معادله‌ای ثابت کرد هرکه را بیشتر دوست داریم زودتر می‌میرد

نمی‌دانید چه لذتی دارد بیرون از مرزهای زندگی دراز کشیدن

من اگر سرباز خوبی بودم ماشه تفنگ را نمی‌کشیدم! و تو اگر سرباز خوبی بودی دشمن نمی‌شدی!

با قصه‌ای کودکانه جنگ را می‌خوابانم و آرام‌آرام سلاح‌های جنگی را از دستان خواب‌آلودش بیرون می‌کشم

خدا تو را به بهانه صلح آفریده است

چهل چند اژدر عمل نکرده کف دریا چند مین خنثی‌نشده کنار کرخه مدت‌هاست در انتظار فرمان حمله‌اند صدای رادیو را زیاد می‌کنم آن قدر زیاد که دنیا بفهمد جنگ تمام شده!