بریده‌هایی از کتاب همبستر با رودخانه ها

وقتی تویی مخاطب این شعر، بی‌گمان باید دوباره گیر کند در گلو «سلام»

از روسری آن صورت ماه آمده بیرون انگارکه ماه از دل چاه آمده بیرون

یک ثانیه غافل شدن از فکر تو؟ هیهات صد حور اگر دور و برم ریخته باشد

سرنوشت ما مترسک‌های جالیزی، همین است تا خدا در دست مشتی بی‌خبر افتاده باشد

به ساقه‌های تو دستم نمی‌رسد، رفته است انار سرخ تو با نرخ زعفران بالا

عشق وقتی نیمه‌جان باشد، تنفر بهتر است

به جرم سادگی این روزها ما را نمی‌بینند و می‌سازند بعد از مرگمان افسانه‌ای از ما

چه باید گفت وقتی آنکه مثل کوه پشتت بود تو را از یاد برده، یار پشت یار می‌گیرد

دلم، ای جعبۀ آیینه و مینا، مواظب باش که سنگت می‌زند هر کس تو را آسان به‌ دست آورد

چرا انسان عصر سنگ‌ها این را نمی‌فهمد که با هر شیوۀ ممکن نباید نان به ‌دست آورد

۲۱: پیراهنی که... تاریخ لای چرخ زمان گیر می‌کند تقویم روی فصل خزان گیر می‌کند وقتی کنار حوض وضو تازه می‌کنی در سینۀ مناره اذان گیر می‌کند این‌قدر ابروان خودت را گره نزن آرش میان این دو کمان گیر می‌کند هربار پلک می‌زنی انگار ناگهان دریا درون قطره‌چکان گیر می‌کند در کوچه‌ها بدون هدف راه می‌روم از راه می‌رسی و زبان گیر می‌کند از شهر کوچ می‌کنی و لقمه‌های نان یک‌باره در گلوی جهان گیر می‌کند در پارک‌ها مجسمه‌ها پیر می‌شوند در پخش‌ها نوار بنان گیر می‌کند هر شب برای عطر تنت آه می‌کشد پیراهنی که در چمدان گیر می‌کند

خوب می‌داند چه حالی دارد از جنگل بریدن هر سپیداری که در پای تبر افتاده باشد

سکوت می‌رود از دوش آسمان بالا و گریه می‌کند آهسته ماه از آن بالا صدای خستۀ آموزگار می‌پیچد که «برگه‌های پر از اشک امتحان بالا!» چقدر سکۀ خورشید و ماه گم کردیم چقدر رفتم از این کوه، نیمه‌جان بالا اگرچه خستۀ تکرار اشک و لبخندم هنوز می‌روم از گردۀ جهان بالا هنوز کودکی‌ام در حیاط می‌چرخد هنوز می‌روم از خواب نردبان بالا