کتاب رامپ

به مامان‌بزرگ گفتم که مادربزرگِ قرمزی سلام گرمی برایش فرستاد ولی قسمت «پیر لق‌لقوی داغون» را جا انداختم. مامان‌بزرگ هم گفت: «پوف! پیر لق‌لقوی داغون.» شاید همهٔ پیرزن‌ها چنین فکری دربارهٔ همدیگر می‌کنند.

بوی دردسر می‌ده.» لبخند زدم. «احتمالاً همین‌طوره. ولی سرنوشتِ بدون دردسر به چه دردی می‌خوره؟»

اگر به خودم نمی‌خندیدم که دیگر زندگی به‌شدت برایم نکبت‌بار و غم‌انگیز می‌شد.

اسم‌ها پر از قدرتن.

غول‌ها از قلمروی پادشاهی و یاندر و بیاند و هرجا که آدم‌ها زندگی می‌کردن، بیرون رفتن. حالا هر بار که به آدم‌ها می‌رسیم، تظاهر می‌کنیم که می‌خوایم بخوریمشون و بعد می‌ذاریم فرار کنن که برن به بقیه بگن که چیزی نمونده بود که غول‌ها بخورنشون. می‌دونی، این‌جوری دیگه طرف ما نمی‌آن.