بریده‌هایی از کتاب طوفان دونده

می‌خواستم چنان مشتی به این جهان احمق بکوبم که جای دستم سوراخی در آن به جا بگذارد.

می‌گفت قهرمان‌های واقعی همیشه پیروز میدان نیستند؛ اما همیشه شجاع‌اند. حتی وقتی شکست را درست جلوی چشم‌هایشان می‌بینند.

خانم منشی گفت: «ببین، من تک‌تک دانش‌آموزهای این مدرسه رو می‌شناسم و هیچ‌کسی به اسم بروکس اینجا نیست.» به خودم گفتم: نه، زین. این کار رو نکن. اما دهانم خیلی جلوتر از مغزم به کار افتاده بود. «اسم من چیه؟»

مِهر مادری، غیرمنطقی‌ترین گونهٔ عشقه.

«تو گفتی دوقلوها با جادو معامله می‌کنن. آدم‌ها که جادو ندارن.» «معلومه که دارن.» گیج نگاهش کردم. بروکس نفسش را آرام بیرون داد. «رویا، استعداد... عشق.»

می‌گفت: نقطهٔ ضعفِ قلب و ذهن از هر ضعف جسمی خطرناک‌تره.