بریده‌هایی از کتاب افلاطون

طرز فکر افلاطون همیشه جنبه سیاسی دارد و هنگامی که این فکر را به صورت فرضیه‌ای عرضه می‌دارد در هیچ جا بهتر از کتاب «جمهوریت» خود آن را بیان نمی‌نماید. مسلماً این کتاب کتابی نیست که آئین و روش زمامداری را بیاموزد. سیاست در آنجا فقط وسیله‌ای است که با آن می‌توان به راز وجود بشری بهتر پی برد. نکته‌ای که از مشاجرات قلمی افلاطون با سوفسطائیان به دست می‌آید این است که نباید فکر را فدای عمل کرد بلکه باید این دو را با هم سازش داد و در کارها جانب فکر و عمل را رها نباید نمود. افلاطون یگانه فیلسوف زمان باستان است که تألیفات وی به تمامی به دست ما رسیده‌است.

تمثیل غار افلاطون تمثیل غار افلاطون، تمثیلی است که توسط افلاطون در کتاب جمهور طرح شده است. او از این تمثیل برای توضیح نظریه عالم مُثُل خود بهره برده است. این تمثیل به احتمال خیالی بودن یا نادرست بودن تصورات و عقاید انسان‌ها اشاره دارد. ابتدا یک غار را در نظر بگیرید که در آن تعدادی انسان در حالی که به دیوار غل و زنجیر شده‌اند، به‌طوری که همیشه رویشان به

این مساله یک مساله تازه که در قرن ما مطرح شده باشد نیست؛ حداقل دو هزار و چهار صد سال سابقه دارد، زیرا این مساله به همین صورت در کتاب جمهوریت افلاطون مطرح است. افلاطون با کمال صراحت مدعی است که زنان و مردان دارای استعدادهای مشابهی هستند و زنان می توانند همان وظایفی را عهده دار شوند که مردان عهده دارمی شوند و از همان حقوقی بهره مند گردند که مردان بهره مند می گردند. هسته تمام افکار جدیدی که در قرن بیستم در مورد زن پیدا شده و حتی آن قسمت از افکار که از نظر مردم قرن بیستم نیز افراطی و غیر قابل قبول به نظرمی رسد،