بریده‌هایی از کتاب روی دریا فقط یک قایق کاغذی مانده است

هر چه در باران بود کبود شد پیشانی ما رؤیاهای ما حافظهٔ ما حیرت‌های ما دلواپسی‌های ما اما تنهایی ما روشن و شفاف ماند

و گاهی از پشت درختان کهنسال تنومند آواز زنانی شنیده می‌شود که مرده‌اند

با پای برهنه آمده بود و همیشه آمادهٔ رفتن بود

هیچ آغازی را نمی‌شود در تقویم نوشت و هیچ پایانی نقابی تازه را به صورت ما نخواهد زد

این شرجی دم به دم و گاهی مدام بر پیرهن‌های سفید ما و روح آوارهٔ ما بختک می‌شود

بهرهٔ ما از جهان چه مبهم و بی‌دوام بود هر چه به عمق نزدیک‌تر می‌شدیم زمان نامفهوم و بی‌معنی می‌شد

این بار با خشم گفت: واقعیت من چیست پنجره‌ها برای لحظه‌ای باز شدند این بار با فریاد گفت: واقعیت من چیست پنجره‌ها بسته شدند چراغ‌ها خاموش شدند با خودش زمزمه کرد: واقعیت من چیست چراغ‌های خیابان خاموش شدند

این تنهایی این سکوت این تحمل به ماندن ما در زمین معنی می‌داد هنوز از عمر دلسرد نشده بودیم هنوز می‌توانستیم پیرهن‌های سفید لباس‌های مخمل سیاه و قهوه‌ای را دوست داشته باشیم یادش به خیر

حوادث بسیار بود و ما کم بودیم.

ما دیگر نه تصویری از دریا داریم نه گمان مرگ ما دیگر نه خیال آواز و آرامش داریم و نه رویا

این آسمان خارج از خانه شبحی از پایان است باید جسور بود و شبح پایان را باور کرد پرستارها گریه می‌کردند.

فرصت نبود که از همراه مصیبت زده‌ام بپرسم که قطار کی به ایستگاه می‌رسد چشمانش را در باران می‌دیدم که شهادت به عشق به نیستی می‌داد

چه کسی در کوچه در برف مانده بود بدنبال سرپناهی بودم که پیرهن سفیدم را از تن درآورم نمی‌دانم پیرهن سفید من با باد به کجا خواهد رفت دلشوره‌هایم به زندگیم چسبیده‌اند

من ترجیح می‌دهم تا پایان باران سکوت کنم چشمان آویخته به دیوار را دوباره در جای خود در چشم خانه جا دهم شاید قدری عجیب باشد که من سکوتم را شکستم

و گاهی از پشت درختان کهنسال تنومند آواز زنانی شنیده می‌شود که مرده‌اند گاهی برگ‌های درختان افرا در سایهٔ ابرها گم می‌شوند

گاهی در استخر میان باغ قوهای سیاه کمیاب یخ‌های استخر را نوک می‌زنند که استخر در وهم در نیستی غرق می‌شود اما آن‌ها دیگر حوصلهٔ باغ را نداشتند