بریده‌هایی از کتاب محوِ

خدا مرا ببخشد؛ مرگِ کودکِ همسایه را بهانه کردم؛ سخت در فراق یارم گریستم

خوش به حالت؛ پیش ِخودت هستی

نمی‌گویم آسمانت می‌شوم تا آسمان برایت قفس نشود. من قفس ِتو هستم، از من به سوی آسمان بگریز

در شب اندوهی‌ست که مرا به خلأ خیره می‌کند

در سرزمینِ من آغوش‌ها برای بدرقه گشوده می‌شوند

تو سکوتِ لابه‌لایِ حرف هایِ منی، از حرف‌هایم آنچه نمی‌گویم؛ تویی

خواب دیدم تنها هستم، بلند شدم تعبیر شد

گذشت کارِ من نبود، کارِ من گذشتن بود

او باد است؛ می‌آید من برگم؛ می‌روم

خوش به حالت؛ پیش ِخودت هستی

در زدن را از کلید داشتن خوش‌تر می‌دارم

من نیامده‌ام با تو باشم، من آمده‌ام تو باشم. هیزم آتش نمی‌گیرد؛ آتش می‌شود

کودک راه‌رفتن را می‌آموزد من، راهِ رفتن را

خدا مرا ببخشد؛ مرگِ کودکِ همسایه را بهانه کردم؛ سخت در فراق یارم گریستم

من نیامده‌ام با تو باشم، من آمده‌ام تو باشم. هیزم آتش نمی‌گیرد؛ آتش می‌شود

آخْ یارم، روز را هزارساعت کردی و رفتی

در زدن را از کلید داشتن خوش‌تر می‌دارم

این نخ ِ اتصالت به زمین اگر نبود پرواز ِ تو مقدر نبود ای بادبادک

هزار گل سنگ‌ها را شکستند یکی نگفت، یک سنگ گلی را شکست همه گفتند

عشقِ من لکه‌ی‌آفتابی‌ست که بر فرشی افتاده باشد، با شست‌و‌شو نمی‌رود، فرش را برداری نمی‌رود، پنجره را ببندی نمی‌رود، پرده را کلفت‌تر بگیری نمی‌رود. این لکه وقتی می‌رود که خورشیدم رفته باشد

من نشانه‌یِ غیابِ تو، من دلیلِ تنهایی‌ام. تنها نه، من تنهایی‌ام

در سرزمینِ من آغوش‌ها برای بدرقه گشوده می‌شوند

‫در اندوهِ من ‫شادیِ رهاشدن پرنده‌ای‌ست ‫که به او دل بسته بودم ‫ 

تو سکوتِ لابه‌لایِ حرف هایِ منی، از حرف‌هایم آنچه نمی‌گویم؛ تویی

مرا دیدند که به تو گفتند زیبا. منم غلطی که درست را نشان می‌دهد

من نیامده‌ام با تو باشم، من آمده‌ام تو باشم. هیزم آتش نمی‌گیرد؛ آتش می‌شود

خواب دیدم تنها هستم، بلند شدم تعبیر شد

زیبایی‌ات کوهستانی‌ست که فقط از دور دیده می‌شود، برای دیدن تمامِ تو باید از تو فاصله گرفت

علف را «هرز» می‌خواند باغبانی که از درخت گلابی می‌خواهد

من فکر می‌کردم تو را اما خودم را می‌خواستم، مثل گرمازده‌ای که باد را نه به خاطرِ باد که برایِ خنک‌شدن می‌خواهد