بریده‌هایی از کتاب هیزم های خیس

حالا دیگر می‌داند که آدم‌ها دوست ندارند هر چیزی را بشنوند. چیزهای زیادی هست که ترجیح می‌دهند درباره‌اش چیزی ندانند

«زندگی ما رو گیر آدم‌های جورواجور می‌ندازه و ما هم در مقابل بیشترِ اون‌ها انتخاب دیگه‌ای نداریم. مخصوصاً وقتی کم‌سن‌وسالیم.»

«مردم همیشه اون چیزی رو که بهش احتیاج داریم به ما نمی‌دن. گاهی نمی‌خوان این کار رو انجام بِدن و گاهی هم فقط نمی‌تونن انجام بِدن.»

پیش خودش فکر کرد: این کاریه که باید انجام بدم. مهم نیست که از تو خُرد شده‌م، باید تظاهر کنم. سر تکون بدم و لبخند بزنم. سعی کنم رفتارم مثل بقیه باشه.

«با چیزی که هستی نمی‌تونی بجنگی، می‌تونی؟»

زندگی ما رو گیر آدم‌های جورواجور می‌ندازه و ما هم در مقابل بیشترِ اون‌ها انتخاب دیگه‌ای نداریم.

آدم‌ها حق دارن که فرصت دوباره بهشون داده بشه.

گاهی دنبال این نیستی که همه‌چیز عالی باشد؛ گاهی به‌اندازه بودن بیشترین چیزی است که می‌توانی آرزویش را داشته باشی.

مِیزی هم توی آن آتش‌سوزی مُرده بود. چرا توی آن روزنامه نباید حرفی از او زده شده باشد؟ مالی دوباره برمی‌گردد به وبسایت جزیره‌ی اِلیس و دوباره نگاهی به فهرست مسافران آن می‌اندازد تا مطمئن شود دیکته‌ی اسامی را درست وارد کرده است. پاتریک و مِری پاور و چهار فرزندشان: نیو، دومینیک، جیمز و مارگارت.

مالی از کجا باید شروع کند؟ حالا دیگر می‌داند که آدم‌ها دوست ندارند هر چیزی را بشنوند. چیزهای زیادی هست که ترجیح می‌دهند درباره‌اش چیزی ندانند و البته چیزهای زیادی هم هست که خودش دلش نمی‌خواهد حرفشان را بزند.

«کسی چه می‌دونه چه اتفاقی برامون می‌افته؟ اگه بد باشه، چاره‌ای نداریم جز اینکه باهاش بسازیم... شاید هم شانس آوردیم و تا آخر عمر به‌خوبی و خوشی زندگی کردیم. فقط خدا می‌دونه چی پیش می‌آد... اونم که به ما نمی‌گه!»