کتاب قاف

جبرئیل گفت: «کاوینِ حوّا آن است که ده بار بر آن نبی اُمّی عربی هاشمی، محمّد، صلوات دهی.»

اوّل او را از قصّهٔ اصحابِ کَهف بپرسید. و دوم او را از حکایتِ ذوقَرنَین بپرسید. سوم او را از حقیقتِ روح بپرسید.»

پس ما به غَرامتِ آنکه تو کلمهٔ ‘اِن شاءَ الله’ فراموش کردی، چند روز قدم از تو بازگرفتیم

که قلّاب‌های آهنین در گوشهٔ دهانش می‌انداختند مردی بوَد که از خانهٔ خود بیرون آید و دروغ‌ها گوید که همه جایگاه‌ها برسد. و امّا آن مردان و زنانِ برهنه، که هم چُنان بودند که در تنور باشند، ایشان زناکنندگان‌اند. و آن مرد که در جوی خون بود و سنگِ گرم در دهانش می‌نهادند خورَندهٔ رِبا بوَد

و امّا آن که سرش به سنگ می‌شکستند مردی باشد که قرآن بیاموزد و از آن غافل شود و نخواند و نمازِ فریضه به جای نیارَد.» پس برسیدیم به قومی که زراعت و کشت می‌کردند. و هر بار که آن کشت را می‌دِرودَند، هم چُنان می‌شد که بود. من گفتم: «یا جبرئیل، اینان کیستند؟» گفت: «غازیان‌اند در راهِ خدای.»

زنی را دیدم نیکو، با همه زینتی که ممکن باشد از جامه‌ها، و عِقدی از لُؤلُؤ در بر افگنده در میانِ راه ایستاده. چون مرا دید، گفت: «یا محمّد! یا محمّد! آهسته باش تا من سؤالی بکنم!» من در او نگریستم و هیچ توقّف نکردم. جبریل گفت: «یا محمّد، می‌دانی که این زن کیست؟» گفتم: «نه.» گفت: «این دنیاست! خویشتن را بیاراسته است و بر تو عَرض می‌کند. اگر تو توقّفی می‌کردی به قولِ او، امّتِ تو اختیارِ دنیا کردندی و بر آخرت برگزیدندی.»

فراتر شدم. دو دیگ دیدم در یکی گوشتِ کُشتارِ پاکیزه می‌پختند و در دیگر مُردارِ گَنده. و گروهی از خلق در آن مُردارِ گَنده می‌آویختند و آن کشتارِ پاکیزه می‌گذاشتند. گفتم: «یا جبریل، آن چیست؟» گفت: «آن مَثَلِ کسی است که زنِ حلال دارد او را فروگذارد و گِردِ حرام گردد.»