بریده‌هایی از کتاب به امین بگو دوستش دارم

کسی که دست‌ها و چشمانش پاکیزه است یقین قلب محترمی نیز دارد.

می‌رسیم پسرم! به معجزه هم می‌رسیم... بی‌صدا رخ می‌دهد، وقتی مردمان غافل‌اند.

این زبان برای ناسزاگویی به شما داده نشده.

یک دریا پشت پلکم آماده است برای جاری شدن

- مسلمان... ما تسلیمیم در برابر امر خداوند یکتا.

به نام یکتاپروردگار نام این نوزاد محمد است.

من چه شنیدم؟ چه بود این اشعار؟ در سرم می‌چرخند کلمات. این‌ها از سنخ کلام جن و انس نیست. درختی‌ست با شاخساری پرمیوه و ریشه‌هایی پربرکت. برترین کلام است. چه بود این‌ها که من شنیدم؟

اگر رسول‌الله کشته شده باشد پس دیگر این دنیا ارزش زنده ماندن ندارد. برگردید و شمشیر بزنید تا شهید شوید.

تکیه‌گاه مسلمان در نبرد، فزونی سرباز نیست؛ تکیه‌گاهش خداست.

هیجان‌زده است اما خویشتن‌داری می‌کند.

شرمسارم از دردی که او می‌بایست تنها تجربه‌اش کند و حاصل شیرینش از آنِ هر دومان باشد

چقدر زیبا و آهنگین است علی!... یک بار در دل بگو علی را، خودت موسیقی‌اش را احساس خواهی کرد... به‌خدا ده بار همان لحظه صدایش زدم... ده بار در یک لحظه... علی... علی... علی...

اگر من نور را دیدم دلیلش این نیست که چشمان پرقدرت و روح مؤمنی دارم، بلکه دلیلش این است که تاریکی بیداد می‌کند.

دنیا بدون محمد نباید باشد.

حال در مکه نیز معروف شده به امین. نمی‌دانم چه کرده یا چه نکرده که این‌قدر عزیز شده برای قومی که یتیم را تنها لایق گورستان می‌داند. نمی‌دانم برای کدامین امانت، امانتداری را تمام‌وکمال انجام داده است و حتی نمی‌دانم امان بوده برای که. حضور محمد احساسِ در امان بودن می‌دهد.

روزی را ببینید که پسرانی از پسِ یکدیگر زاده شوند و والدین‌شان مشتاقانه نام محمد را برای آن‌ها برگزینند.

- خداوندا! برای در امان ماندن از شرّ ابرهه امیدی به غیر تو نیست. پس آنان را از حریم خود دور بدار. ابرهه اگر خانه را دشمن می‌دارد به این خاطر است که تو را دشمن می‌دارد. پس دشمنت را از خانه بیرون کن.

- طفلان ما اگر یتیم شوند با خاک برابری می‌کنند؛ نه خودمان کسی هستیم نه پدران‌مان کسی بوده‌اند.

حضور محمد احساسِ در امان بودن می‌دهد.

تکیه‌گاه مسلمان در نبرد، فزونی سرباز نیست؛ تکیه‌گاهش خداست

مرا قموص صدا بزن. از امروز نام من قموص است. من دلم می‌خواهد به دستان پرقدرت علی فتح شده باشم.

جبرئیل خود بر من نازل شد و گفت هیچ‌کس در این جهان نمی‌میرد مگر آنکه تا آخرین ذره از روزی خود را بخورد.

بلال در شهری که روزگاری با ریسمان می‌بستندش و سر ریسمان را به دست طفلان می‌دادند تا او را در معابر از پی خود بدوانند، ایستاده بالای دیوار خانه و اذان می‌گوید. با صدای بلند نام خدایی را می‌برد که روزی کسی اگر چنین می‌کرد می‌بایست مانند سمیه و یاسر کشته شود.

معجزه همین است که درلحظه رخ دهد، در لحظه‌ای که انتظارش را نداری. در این هنگامه که همه حیران هستند،

علی... چقدر زیبا و آهنگین است علی!... یک بار در دل بگو علی را، خودت موسیقی‌اش را احساس خواهی کرد... به‌خدا ده بار همان لحظه صدایش زدم... ده بار در یک لحظه... علی... علی... علی... و هر بار به یاد تو بودم که حتم ایستاده بودی پشت دیوار خانه به‌انتظار.

اگر من نور را دیدم دلیلش این نیست که چشمان پرقدرت و روح مؤمنی دارم، بلکه دلیلش این است که تاریکی بیداد می‌کند.

ای قوم عرب! بدانید که آدمی نیز از سر می‌گندد. دو انگشت سبابه و وسط را به‌هم‌چسبیده بر شقیقه می‌گذارم: - مراقب سرهای‌تان باشید، مراقب آنچه در کاسهٔ سرتان جمع شده باشید. نگذارید جهل و خرافه، شما را بگنداند.

قرارگاه محمد امین بهترین قرارگاه است... امید که به‌زودی دل‌های نیکوکاران به سوی او بگردد و دیده‌ها در پی او بدود... کینه‌ها با او نهفته و خون‌ها به برکت او خفته شود... امید که پسرعمویم محمدِ امین کوته‌فکران را برخیزاند و بدانجا که بایدشان بکشاند، جز کسی که طریق هلاکت بپیماید.

- میسره آن‌قدر برایم گفته بود از محمد امین که تاب از کف داده بودم. نگاهم می‌کند: - عرب کجا به خود دیده همچو مردی را؟ باید هم تاب از کف می‌دادم

به معجزه هم می‌رسیم... بی‌صدا رخ می‌دهد، وقتی مردمان غافل‌اند.