کتاب کلاغ سرخ

آن چیزی که نمی‌بینی همیشه وحشتناک‌تر از آن چیزی است که می‌بینی.

دوربینم روی میزِ کنار تخت بود؛ بند بنفشش ساییده شده و منظره‌یابش تَرک برداشته بود. آسیب دیده، بود اما خراب نشده بود. تغییر کرده بود، اما از بین نرفته بود. یک‌جور‌هایی مثل من. کمی خاص‌تر. و کمی عجیب‌تر. نمی‌شد گفت کاملاً زنده، اما بی‌شک... یعنی یک نفر می‌تواند بمیرد اما آخرِ کار مُرده نماند؟ اگر از آن دنیا برگردد، می‌شود بهش گفت زنده؟

شاید این سه‌تا موضوع، یعنی عکس و زمان و مکان به نظر بی‌ربط بیایند، اما قول می‌دهم که همه‌شان مهم‌اند. مثل تار‌ و ‌پود ‌پارچه.

بعضی وقت‌ها واقعاً بهتر است که ندانی.

غذای مورد‌علاقه‌ام است و مامان و بابا وقتی سفارشش می‌دهند که یا مناسبت خاصی باشد یا وقت‌هایی که قرار است اتفاق خیلی بدی بیفتد. این کارِ پدر و مادر‌ها آدم را گیج می‌کند. بعضی غذا‌ها باید برای دادن خبر‌های خوب باشد و بعضی غذا‌ها هم برای خبر‌های بد. این‌طوری می‌فهمی چه بلایی می‌خواهد سرت بیاید.

ما به اشباح فکر می‌کنیم، چون دلمان نمی‌خواهد آدم‌ها را از دست بدهیم.

آخرش، آن چیزی که نمی‌بینی همیشه وحشتناک‌تر از آن چیزی است که می‌بینی.

تا وقتی چیزی اتفاق نیفتاده، نمی‌توانیم بهش بگوییم اتفاق، وقتی هم که اتفاق افتاد، خب دیگر اتفاقی است که افتاده.

با اشتیاقِ کسی که بهش وعده‌ی کیک داده‌اند نه جنازه، جست‌و‌خیز‌کنان دور می‌شود.

آن چیزی که نمی‌بینی همیشه وحشتناک‌تر از آن چیزی است که می‌بینی.

دنیا همیشه در حال تغییر است، در هر ثانیه از هر روز و هر چیزی که در آن است، تغییر می‌کند. یعنی شمایی که الان هستید با شمایی که شروع به خواندن این جمله کرده‌اید، فرق می‌کند. عجیب است، نه؟ و خاطره‌های ما هم تغییر می‌کند

انگار زندگی‌ام تا حالا به اندازه‌ی کافی عجیب‌و‌غریب نبوده. اما مثل این‌که قرار است از این هم عجیب‌تر شود.

هر وقت استرس دارم یا می‌ترسم، به‌ خاطر می‌آورم که همه‌ی داستان‌های خوب پیچ‌و‌تاب و غافلگیری می‌خواهند. هر قهرمانی هم ماجراجویی می‌خواهد.

تا وقتی چیزی اتفاق نیفتاده، نمی‌توانیم بهش بگوییم اتفاق، وقتی هم که اتفاق افتاد، خب دیگر اتفاقی است که افتاده. این‌ یکی از تکیه‌کلام‌های باباست.

من اواخر ماه مارس دنیا آمده‌ام؛ درست همان‌ وقتی که فصل‌ها به هم می‌رسند، وقتی گرمای خورشید با سرمای باد ترکیب می‌شود و درخت‌ها روی زمینی که هنوز گرم نشده شکوفه می‌دهند. مامان دوست دارد بگوید که وقتی دنیا آمدم، یک پایم توی زمستان بود و پای دیگرم توی بهار. برای همین آرام و قرار ندارم و به قول او برای همین همیشه دنبال دردسرم؛ چون به یک جا تعلق ندارم.

این کارِ پدر و مادر‌ها آدم را گیج می‌کند. بعضی غذا‌ها باید برای دادن خبر‌های خوب باشد و بعضی غذا‌ها هم برای خبر‌های بد. این‌طوری می‌فهمی چه بلایی می‌خواهد سرت بیاید.

پا‌هایم می‌گویند پشت سرت را نگاه کن. دست‌هایم می‌گویند از این‌‌ طرف‌ برو. قلبم می‌گوید دنبال من بیا. اما این‌جا، توی پرده به هیچ‌کدامشان اعتماد ندارم.

ا وقتی چیزی اتفاق نیفتاده، نمی‌توانیم بهش بگوییم اتفاق، وقتی هم که اتفاق افتاد، خب دیگر اتفاقی است که افتاده.

همان‌طور که زنده‌ها نیرویشان را از چیز‌هایی مثل عشق و امید می‌گیرند، اشباح هم برای قوی شدن از چیز‌های تلخ و تاریک استفاده می‌کنند؛ چیز‌هایی مثل درد، خشم و حسرت.

آخرش، آن چیزی که نمی‌بینی همیشه وحشتناک‌تر از آن چیزی است که می‌بینی.

«فکر می‌کنم این جهان فراتر از درک ماست؟ البته که این‌طوره. اگه جور دیگه‌ای درباره‌ش فکر کنیم، موجودات مغرور و خودخواهی هستیم...»

به قول بابا، زنده‌ها هستند که دست از سر مُرده‌ها برنمی‌دارند. ما به اشباح فکر می‌کنیم، چون دلمان نمی‌خواهد آدم‌ها را از دست بدهیم.

بله، من یک گریفیندور هستم.