کتاب قصه ها عوض می شوند؛ علاء الدین

شاید مهم‌ترین مسئله، فقط تلاش‌کردن باشد؛ حتی اگر به نتیجه‌ای که می‌خواهی، نرسی.

توی زندگی، همیشه همه‌چیز عادلانه نیست.

البته که توی زندگی، همیشه همه‌چیز عادلانه نیست.

«من کلاستروفوبیا دارم؛ از جاهای کوچیک و بسته متنفرم.»

بعد از اینکه ناظم اسم برندهٔ مسابقهٔ کتاب‌خوانی را از بلندگو اعلام می‌کند، پنی ذوق‌زده می‌گوید: «من بردم، من بردم!» خبرِ خوش اینکه ناظم ما را غافلگیر می‌کند و می‌گوید دو برنده اعلام خواهد کرد؛ یکی کسی که بیشترین پول را جمع کرده و دیگری کسی که بیشترین کتاب را خوانده است؛ او دختری به اسم پریاست که در کلاس دیگری درس می‌خواند. من از این بابت خوش‌حالم؛ چون برنده‌شدن پنی به‌تنهایی زیاد عادلانه نبود. البته که توی زندگی، همیشه همه‌چیز عادلانه نیست.

می‌شنوم که جونا می‌گوید: «سلام، آقای... امممم... آقا...» حاضرم شرط ببندم که می‌خواست او را آقای جادوگرِ شرور صدا کند.

شاید مهم‌ترین مسئله، فقط تلاش‌کردن باشد؛ حتی اگر به نتیجه‌ای که می‌خواهی، نرسی. مثل آن سنجاب که به‌جای یک کیسه جواهر به ما رسید. بعضی‌وقت‌ها هم نتیجه خیلی بهتر و لذت بخش‌تر است.

متأسفانه من دوباره خودم را می‌سوزانم؛ البته نه با همان ستارهٔ قبلی، اما دقیقاً همان‌جای قبلی روی آرنجم! آخ!

مشکلِ داشتن یک قالیچهٔ پرنده که فقط چند متر بالاتر از زمین حرکت می‌کند، این است که پِی‌درپِی به مردم می‌خوریم. به نظر می‌آید اینجا داشتن قالیچهٔ پرنده، چیز غیرعادی‌ای نیست؛ چون هیچ‌کس با دیدن دو بچه و یک گربه که سوار قالیچهٔ جادویی هستند، فریاد نمی‌کشد.

جونا می‌گوید: «خیلی خوش‌مزّه‌ست. حتی به سُس کچاپ هم نیاز نداره.» این نهایتِ تعریفِ جوناست؛ او دیوانهٔ کچاپ است.

تقدیم به استاد عزیزم دکتر رامین آموخته که من را با کلمات آشتی دادند.

الو؟ جونا خان! تو نمی‌دانی این قضیه چه‌قدر مهم است؟

هیجان می‌گویم: «شنیدی جونا؟» «اینکه بهش گفت علاءالدین؟» «آره. می‌دونی معنیش چیه؟» «اینکه اسمش علاءالدینه؟» «آره دیگه! این یعنی ما توی چه داستانی هستیم؟» جونا لبش را گاز می‌گیرد و کمی فکر می‌کند. «جک و لوبیای سحرآمیز؟» با کف دست به پیشانی‌ام می‌کوبم. «جونا!»

بله! درست است. او دنبال علاءالدین است. او می‌تواند علاءالدین را به غار بیاورد و او را مجبور کند چراغ جادویی را پیدا کند. اما علاءالدین اینجا نیست، چون من خون‌دماغش کردم. ای بابا!

مسابقات کتاب‌خوانی را فراموش کنید! اگر مسابقات سؤال پرسیدن باشد، جونا حتماً برنده‌اش می‌شود.

هیچ راهی نمانده تا من باعث ازدواج علاءالدین و شاهزاده‌خانم شوم. البته من تا آزادکردن ماری‌رُز تسلیم نمی‌شوم؛ خودم همه‌چیز را خراب کردم و خودم هم درستش می‌کنم. فقط نمی‌دانم چه‌طور...

«سلام هزارتا علاءالدین! سلام هزارتا اِیبی! سلام هزارتا شازده! سلام هزارتا خودم!» تصور می‌کنم اگر هزارتا جونا وجود داشته باشد، در کل جهان با کمبود کچاپ مواجه می‌شویم.

تقدیم به استاد عزیزم دکتر رامین آموخته که من را با کلمات آشتی دادند.

با هیجان می‌گویم: «شنیدی جونا؟» «اینکه بهش گفت علاءالدین؟» «آره. می‌دونی معنیش چیه؟» «اینکه اسمش علاءالدینه؟» «آره دیگه! این یعنی ما توی چه داستانی هستیم؟» جونا لبش را گاز می‌گیرد و کمی فکر می‌کند. «جک و لوبیای سحرآمیز؟»

شروع می‌کنم. «یکی بود یکی نبود. یه جادوگر بدجنسی بود که...» جونا می‌گوید: «جعفر! توی فیلم اسمش جعفر بود.»

«من کلاستروفوبیا دارم؛ از جاهای کوچیک و بسته متنفرم.»

جونا می‌پرسد: «قالی رو کجا پارک کنم؟» قالیچه هنوز توی هوا معلق است. می‌گویم: «من که اینجا پارکینگی برای قالیچه‌ها نمی‌بینم.» «کاش قفلِ‌فرمون داشتیم

خانوادهٔ سلطنتی که ما را نمی‌شناسند؛ اگر هم از ما بپرسند برای چه به اینجا آمده‌ایم، نمی‌توانیم یکهو بگوییم آمده‌ایم شاهزاده‌خانم و یک رعیت را به‌هم برسانیم. می‌گویم: «به نظرم باید یه کاری کنیم که شاهزاده بدرالبدور از قصر بیرون بیاد.» جونا سؤال می‌کند: «چه‌جوری؟ به شیشه‌ش سنگ بزنیم یا چی؟»

سعیِت رو بکن. اگه تلاش نکنی، چیزی به‌دست نمیاری.

به شخصیت‌های افسانه‌ای نگاه می‌کنم. علاءالدین و شاهزاده بدرالبدور سوارِ قالیچهٔ پرنده، از کنار قصر بچه‌ها عبور می‌کنند. آن‌ها خیلی خوش‌حال‌اند. اگر از پنجره‌های قصر، داخل را نگاه کنم، کریما را با گروهی از بچه‌ها توی آشپزخانه می‌بینم. آن‌ها مشغول آشپزی هستند. عالیه!

اینکه او بعد از این‌همه مشکلاتی که درست کردم، هنوز فکر می‌کند من بهترینم، برایم لذت‌بخش است.

خانه حس خوب و پر از عشق و محبتی را به آدم می‌دهد.

وقتی‌که من همه‌چیز را خراب کردم، جونا با من مهربان بود؛ من هم باید مثل او رفتار کنم.

«می‌خوام یه آرزو کنم. دوست دارم بچه‌های خیابانی، کسانی که به‌اندازهٔ من خوش‌بخت نیستن، یه کاخ برای خودشون داشته باشن.»

کریما جواب می‌دهد: «فهمیدم! همهٔ هفتادوهشت بچه‌ای که قراره توی رژهٔ کاخ شرکت کنن، باید لباس و کفش جدید داشته باشن!» از پشت درخت بیرون می‌آیم. همهٔ بچه‌ها لباس‌های نو به تن دارند. به کریما می‌گویم: «کارِت رو واقعاً خوب انجام دادی!» خوش‌حال می‌شود؛ «راحت بود. من فقط لباس‌های کهنه‌شون رو نو کردم.» می‌گویم: «خیلی عالیه!» دوروبَرِ ما همهٔ بچه‌ها از داشتن لباس‌های جدید به وجد آمده‌اند. جونا نزدیک ما می‌شود و می‌پرسد: «لباس‌هاشون که نصفه‌شب تبدیل به اون قدیمی‌ها نمی‌شه؟» کریما که ناخنش را می‌جود، با اضطراب می‌پرسد: «ها؟ چرا باید بشه؟» جونا می‌گوید: «بی‌خیال. شوخی کردم.»