کتاب سوفی کوآیر و کتاب‌های شگفت‌انگیز

«مرگ فقط خوابیه که آدم نمی‌تونه ازش بیدار بشه.

نمی‌شه جادو رو از دنیا حذف کرد، چون وجب‌به‌وجبِ دنیا جادوییه. فقط مسئله اینه که ما می‌تونیم ببینیمش یا نه.»

سوفی بی‌نهایت عاشق کتاب‌ها بود. راستش، او کتاب‌ها را بیشتر از دنیای اطرافش دوست داشت. این همان چیزی بود که او را متفاوت می‌کرد؛

پیتر به زمین نگاه کرد و شانه بالا انداخت. «گمونم چیزی پیدا کرده‌م که ارزش دیدن داره.» نگاهش رفت روی سوفی.

مرد با ملایمت گفت: «کلید ندارم.» پیتر که دنبالشان آمده بود، گفت: «اجازه بدین...» سوفی تماشا کرد که پیتر زانو زد و با انگشت‌های لاغرش قفل را در دست گرفت. دیدن حرکات با دقت او حیرت‌انگیز بود و به نظر می‌رسید موقع کار کردن، با قفل حرف می‌زند. سوفی یاد خودش موقع صحافی کتاب‌ها افتاد. قفل باز شد.

«فکر کنم یه جایی تهِ دلم حرفش رو باور کرده بودم که بی‌ارزشم. انگار لیاقت یه زندگی بهتر رو نداشتم.»

پیتر نیمبل: وارث عمارت هیزل‌پورت و بزرگ‌ترین دزد تاریخ. صاحب چشم‌های شگفت‌انگیز. نام‌های مستعار: کِرم، پیت کوره، جاستیس تروزِرز، بی‌نام، بچهٔ دست‌نقره‌ای، پادشاه ولگرد، شترمرغ عزادار، سوسک زشت، خنگ مزاحم.

از رفتارشان مشخص بود که پسرک و جانور علاقهٔ زیادی به هم دارند؛ از آن رفاقت‌های شوخ‌طبعانه که سوفی بیشتر وقت‌ها درباره‌اش خوانده بود، اما خودش هیچ‌وقت تجربه نکرده بود.