کتاب خواهر عروسکی

اما حرف زدن از احساساتم برایم خیلی سخت است.

پاتریس تقریباً بیشتر چیزهایی را که بهش می‌گویم می‌فهمد، حتی چیزهایی را هم که نمی‌گویم می‌فهمد.

چون اگر کسی بهم نگوید نبین، تمام مدت فیلم نگاه می‌کنم.

می‌تونی روی قولم حساب کنی.» به انگشت‌هایم نگاه می‌کنم. یاد تمام قول‌هایی می‌افتم که شکسته. می‌گویم: «من ریاضیم خوبه.»

می‌خواهم باهاش حرف بزنم و بهش بگویم چه حسی دارم، اما نمی‌توانم، چون می‌خواهد ازم محافظت کند. می‌خواهم داد بزنم، غرغر کنم و بگویم ای بابا! اما نمی‌توانم، چون اگر بداند توی مغزم چه می‌گذرد، بعد می‌فهمد یواشکی به گفت‌وگوهای تلفنی گوش می‌دادم و این کار را نباید بکنم. قرار است خیلی کارها بکنم که نباید بکنم

چیزهایی که توی اعماق ذهنم یادم است و هیچ‌وقت هیچ‌وقت درباره‌شان حرف نمی‌زنم

چون باید به جایی تعلق داشته باشم و این جایی که هستم اصلاً این‌طور نیست.

عاشق کسی بودن خیلی آسون‌تر از دوست داشتنشه.

حالا شدی مثل پاتریس! همه‌چیز قبل آدم‌ربایی فرق می‌کرد! قبل بچه و آدم‌ربایی. قبل همهٔ اون... این دختر قابل کنترل بود! قابل کنترل بود! اما یادت نیست چه بلایی سر عروسک آورد؟ بعد آدرسمون رو داد به اون مامان روانی‌ش و اون اومد این‌جا و تهدید کرد... بعد همهٔ اون خبرنگارها و پلیس؟ تو مجبور شدی ببریش اون مصاحبهٔ کوفتی و با همهٔ اون وکیل‌ها سروکله بزنی! بعد مجبور شدی بری دادگاه! به سلامتی‌ت فکر کن! دکترت گفت... من آخه چی‌کار کنم اگه... مشاور مدرسه باشی یا نباشی به‌زور خودت رو داری نگه می‌داری! می‌دونم از همهٔ مرخصی‌های استعلاجیت استفاده کردهٔ، اما واسه من دیگه خیلی طول کشیده. حالا بعضی از مریض‌هام دارن کم‌کم می‌رن! نگاه کن، ما نمی‌تونیم یه نوزاد رو با این شرایط روبه‌رو کنیم! من نمی‌کنم!»