بریده‌هایی از کتاب پرتره‌‌ یک زن

سوُفی: مگه آدم از قبل می‌دونه می‌تونه یکی رو دوست داشته باشه؟

سوُفی: دلم می‌خواد بخوابم زَویه: رها کن خودت رو تو بغل من سوُفی: آره تو بغل تو و بیدار هم نشم چرا همه چیز اِن‌قدر سخته؟ چرا من اِن‌قدر درد می‌کشم؟ چرا من اِن‌قدر تو رو عذاب می‌دم؟ تا کی می‌خواد ادامه پیدا کنه؟

جناب آقای رئیس دادگاه گاهی پیش می‌آد که کمترین شناخت رو نزدیک‌ترین افراد به آدم دارن

با ظرافت تمام حمامی از خون و سیلابی از دروغ

غیر از اینکه سوُفی اُزَنو من اگر جای شما بودم بدون شک بیشتر پشیمان می‌بودم تا خشمگین سوُفی: شما جای من نیستین

سوُفی: هفت طبقه رو از پله‌ها بالا رفتم چون برای اینکه بگردم ببینم چی باید بهش بگم به زمان نیاز داشتم کلمات درستی رو برای استفاده پیدا کنم امیدوار بودم بفهمم چه جوری باید باهاش حرف بزنم تا بتونم تحت تأثیرش قرار بدم بتونم نرمش کنم

سوُفی: روبه‌روش که قرار گرفتم از اون‌همه چیزی که می‌خواستم بهش بگم هیچی نتونستم بگم احساس کردم خیلی ازم دوره تقریباً یه بیگانه

کلوُدِت: اون دوستت داره تو هم که می‌گی دوستش داری این برگ کتاب رو ورق بزن تموم شه سوُفی: من تو برگ‌های کتابم گم شده‌ام

کُرنَی: یا حالا یا دیگه هیچ وقت زَویه: اتفاقاً من برعکس فکر می‌کنم همه چیز به یه زمان نامعلوم بستگی داره