کتاب 1Q84 (جلد اول)

بیشتر مردم به حقیقت عقیده ندارند، بلکه بیشتر به چیزهایی معتقدند که آرزو دارند حقیقت باشد.

«یک خروار استعداد هم داشته باشی، لزوماً نانت را تأمین نمی‌کند؛ اما اگر غریزه‌ات قوی باشد، هرگز گرسنه نمی‌مانی.»

هر زمان و مکانی که باشد، تو یکی را داری که سخت عاشقش هستی و این تنها چیزی است که بهش غبطه می‌خورم. من همچو کسی را ندارم.»

مردهایی که در خانه در برابر زن و بچه‌هاشان دست به خشونت می‌زنند، بی‌برو برگرد شخصیت ضعیفی دارند. آن‌ها دقیقاً به علت اینکه ضعیفند، دق دل خود را سر ضعیف‌تر از خود خالی می‌کنند.

دنیا همین است، دیگر: نبرد بی‌پایان خاطرات متضاد.

اگر از ته دل عاشق یکی باشی، در زندگی رستگار شده‌ای. حتی اگر نتوانی به او برسی

از همه بیشتر از خودم می‌ترسم. از اینکه ندانم چه می‌خواهم بکنم. از اینکه ندانم همین حالا چه می‌کنم.

باید جایی پایانی باشد.

راستی، تنگو، می‌دانی بزرگ‌ترین فرق استعداد و شهود غریزی چیه؟» «هیچی نمی‌دانم.» «یک خروار استعداد هم داشته باشی، لزوماً نانت را تأمین نمی‌کند؛ اما اگر غریزه‌ات قوی باشد، هرگز گرسنه نمی‌مانی.»

زمان همچنانکه پیش می‌رود، تغییر شکل می‌دهد. زمان به خودی خود ترکیب یکنواختی دارد، اما وقتی مصرف می‌شود تغییر شکل می‌دهد. یک دورهٔ زمانی می‌تواند بدجوری سنگین و طولانی باشد و دورهٔ دیگر سبک و کوتاه. گاهی نظم اشیا وارونه می‌شود و در بدترین موارد نظم خود یکسر ناپدید می‌شود. گاهی چیزهایی که اصلاً نباید آنجا حضور داشته باشد به زمان افزوده می‌شود. مردم با تنظیم زمان چنانکه به هدفشان بخورد، شاید معنای وجود خود را تنظیم می‌کنند. به عبارت دیگر، با افزودن چنین اعمالی به زمان می‌توانند ــــ ولو اندک ــــ سلامت عقل خود را حفظ کنند. بی‌شک اگر آدم بپذیرد زمانی که تازه پشت سر گذاشته به صورت یکنواخت و با نظمی از پیش تعیین‌شده می‌گذرد، اعصابش در برابر چنین فشاری تاب نمی‌آورد. تنگو حس می‌کرد چنین زندگی شکنجه‌ای محض می‌شود.

نمی‌شود تا ابد نشست و به جراحت زل زد. باید سرپا بایستیم و دست به عمل بزنیم ــــ نه فقط برای انتقام شخصی، بلکه به خاطر عدالت دامنه‌دارتر.

خشونت همیشه شکل محسوس ندارد و همهٔ جراحت‌ها هم خونریز نیست.

بیشتر مردم به حقیقت عقیده ندارند، بلکه بیشتر به چیزهایی معتقدند که آرزو دارند حقیقت باشد.

«من آدمی هستم خیلی معمولی. فقط از قضا کتاب خواندن را دوست دارم. بخصوص کتاب‌های تاریخ را.»

مهم نیست چه روزنامه‌ای باشد: همه‌شان شبیه همند

آئومامه دستش را به دست گرفت. با خود گفت تامارو می‌فهمد. بعد از یک کار سخت که زندگیت روی لبهٔ تیغ است، آنچه احتیاج داری گرماست، دلگرمی بی‌حرف که با تماس دست انسان دیگری همراه باشد.

‫«اگر تاریخ واقعی را از مردم بدزدی، انگار که قسمتی از وجودشان را دزدیده‌ای. این جنایت است.»

«اگر هواپیمایت درهم بشکند، حتی از سفت‌ترین کمربند کاری ساخته نیست.» «درست، اما دست‌کم قدری احساس امنیت بهت می‌دهد.»

«یک وقتی دنیایی که می‌شناختم ناپدید شد، یا پس کشید و دنیای دیگری جایش را گرفت.»

آرزوی زندگی معمولی مثل همه را داشت. دنگ و فنگ نمی‌خواست، فقط یک زندگی کوچک معمولی می‌خواست، نه بیشتر

«یک خروار استعداد هم داشته باشی، لزوماً نانت را تأمین نمی‌کند؛ اما اگر غریزه‌ات قوی باشد، هرگز گرسنه نمی‌مانی.»

همیشه فقط یک واقعیت وجود دارد

همهٔ این کارها چنان احمقانه بود که اگر یکی دست به کار بی‌معنایی می‌زد، جای گِله نداشت.

. بیشتر مردم ارزش رُمان خوب را نمی‌شناسند، اما نمی‌خواهند از قافله عقب بمانند. پس آن را می‌خرند و می‌خوانند

«یک خروار استعداد هم داشته باشی، لزوماً نانت را تأمین نمی‌کند؛ اما اگر غریزه‌ات قوی باشد، هرگز گرسنه نمی‌مانی.»

«حافظهٔ ما از حافظهٔ فردی و جمعی ساخته شده. هر دو سخت به هم مربوطند. تاریخ حافظهٔ جمعی ماست. اگر حافظهٔ جمعی را از ما بگیرند ــــ بازنویسی کنند ــــ توانایی حفظ خودِ واقعی را از دست می‌دهیم.»

این روزها سر درنیاوردن از هیچ چیز کمابیش وضعیت عادی او شده بود. این کشف تازه‌ای نبود.

«هر وقت در رستوران غذا سفارش می‌دهم، احساس می‌کنم انتخابم اشتباه بوده. تو چطور؟» «حتی اگر اشتباه سفارش بدهی، غذاست دیگر. در قیاس با اشتباهات دیگرِ زندگی هیچ است.»

«اگر از ته دل عاشق یکی باشی، در زندگی رستگار شده‌ای. حتی اگر نتوانی به او برسی.»

‫«اگر تاریخ واقعی را از مردم بدزدی، انگار که قسمتی از وجودشان را دزدیده‌ای. این جنایت است.»