بریده‌هایی از کتاب برفین و رزالین

«قصهٔ خودمون رو تعریف کن.»

مهم نیست مثل برفین گرگ‌دل باشی یا مثل رُزالین خرگوش‌دل... مهم اینه که خودت باشی و به خودت‌بودن افتخار کنی...

باورش سخت بود، چه‌طور می‌شد یک نفر همیشه باشد و بعد ناگهان دیگر نباشد، برای همیشه نباشد.

کتابدار پرسید: «کتابخونه از چی درست شده؟» جوری پرسید انگار سؤالی دوپهلو کرده است و بشقاب را به دخترها تعارف کرد. برفین جواب داد: «از یک‌عالمه کتاب.» او کتابخانهٔ قدیمی‌شان را با آن نردبان‌های متحرک و بلند، در ذهنش مجسم کرد. بزغالهٔ سیاه نزدیک میز آمد و مشغولِ جویدن یکی از گیس‌های رزالین شد. کتابدار سرش را تکان داد: «اشتباهه.» بعد، کلوچه‌اش را گاز زد و گفت: «از یک‌عالمه قصه.»

«برای این‌که بفهمین یه قصه واقعاً دربارهٔ چیه، از نویسنده‌ش نپرسین، از خواننده‌ش بپرسین.

«برای این‌که بفهمین یه قصه واقعاً دربارهٔ چیه، از نویسنده‌ش نپرسین، از خواننده‌ش بپرسین.»

«البته، مادر و پدر بیشتر از هر کتاب و تندیسی همدیگه رو دوست داشتن و بیشتر از هر چیز دیگه‌ای هم دخترهاشون رو. «و چون عشق رو نمی‌شه دید، همهٔ تلاششون رو کردن تا این حس نادیدنی رو دیدنی کنن

و پایان این قصه آغاز قصه‌ای دیگر است...