کتاب به جنگ لبخند بزن

عزیزم، مجبور نیستی همیشه قوی باشی. هرازچندگاهی مُجازی که از هم بپاشی...

«اون شب که سالن پارامونت بودیم، یادته از اون‌طرف اتاق دست تکون دادی؟ من دیدمت. خیلی خوشگل شده بودی. درست مثل امشب، توی موهات یه شاخه گل بود. با اون لباس که خیلی بهت می‌اومد. نمی‌تونستم ازت چشم بردارم و وقتی مچم رو گرفتی، اون‌قدر خجالت کشیدم که وانمود کردم اصلاً ندیدمت. کار احمقانه‌ای بود. معذرت می‌خوام.»

خندید و توی موهایم زمزمه کرد: «این یکی قلبم هم مال تو.»

گفتم: «بهتره خودت هم همین کار‌ها رو بکنی. می‌تونم قلب ارغوانی‌ت رو نگه دارم؟» خندید و توی موهایم زمزمه کرد: «این یکی قلبم هم مال تو.»

چطور آن‌هایی را که از دست دادیم خوشحال کنیم؟ نباید از زندگی و خطر کردن بترسیم، نباید از باز کردن در قلبمان به روی چیزهای ممکن بترسیم.

دوستت دارم. تو بهترین اتفاق تمام زندگی‌م هستی.

قرار بود من روحیهء آن‌ها را بهتر کنم، ولی در عوض آن‌ها حال من را خوب کرده بودند. گاهی دلگرمی دادن، خیابانی دوطرفه بود.