کتاب از پشت پنجره

اگه با دقت نگاه کنی، می‌تونی توی هر چیزی زیبایی ببینی.

من و تو می‌تونیم دوست‌های خوبی برای هم باشیم، البته اگه تو من رو اون‌جور که واقعاً هستم ببینی، نه اون‌جور که خیال می‌کنی هستم.»

«هیچ‌وقت منتظر تموم شدن طوفان نمون، فقط برو بیرون و زیر بارون لذت ببر.»

من از پشت پنجره حواسم به خیلی چیزها بود.

ناگهان احساس کردم چقدر تنهایم، خیلی تنها.

بهترین راه مقابله با ترس‌هایم این است که مستقیم با آن‌ها رو در رو شوم و خودم را در موقعیت‌هایی قرار بدهم که آسایش و آرامشم را به هم می‌زنند.

حالا به دوستت نگاه کن و آروم، خیلی آروم، حرکاتش رو تقلید کن. ببینید کدومتون پیش‌قدم می‌شه. به همدیگه دست نزنید. حواستون باشه که یه دیوار شیشه‌ای بینتون هست ها!» به ملودی نگاه کردم و ابرویم را که می‌خارید خاراندم. ملودی هم فوری ابرویش را خاراند. خنده‌ام گرفت. یواشکی گفتم: «هنوز شروع نکرده‌م که!»

چه حسی داره آدم صبح تا شب اون بالا گیر افتاده باشه و فقط تماشا کنه که روزها می‌گذرن؟

«هیچ‌وقت منتظر تموم شدن طوفان نمون، فقط برو بیرون و زیر بارون لذت ببر.»

«دارن دربارهٔ من حرف می‌زنن، آقاشیره. جالبه‌ها، این‌همه اتفاق داره می‌افته، با این حال این‌ها هنوز هم وقت می‌کنن دربارهٔ من حرف بزنن.»

اما خب، او خودش ابله بود، پس من هم خیلی اهمیتی نمی‌دادم چه می‌گوید.

به‌گمانم جیک به‌طرز عجیب‌وغریبی تصمیم گرفته بود خودش قلدر شود تا دیگر کسی نتواند برای او قلدری کند.

«تو چی، متیو؟ از خودت چه خبر؟ بالاخره حالت خوب می‌شه؟» آب دهانم را قورت دادم و به آدم‌های دوروبرم که داشتند می‌خوردند و می‌خندیدند نگاه کردم. این آدم‌ها همهٔ دنیای من بودند، آن‌ها همسایه‌ها و دوست‌های من بودند. رویم را دوباره چرخاندم سمت ملودی. گفتم: «آره، به گمونم خوب می‌شم.»

«می‌دونی چیه متیو؟ اصلاً ولش کن. من اصلاً دوستی کسی مثل تو رو نمی‌خوام.» چیزی که می‌گفت حقیقت بود و حقیقت درد داشت.

این روان‌درمانگرها همه‌شان همین‌جورند. آدم را مجبور می‌کنند چیزهایی را از گذشته‌اش بگوید که دلش می‌خواهد فراموش کند.

بهترین راه مقابله با ترس‌هایم این است که مستقیم با آن‌ها رو در رو شوم و خودم را در موقعیت‌هایی قرار بدهم که آسایش و آرامشم را به هم می‌زنند.

احساس گناهِ کاری که کرده بودم مثل یک سوسک سیاه موذی درونم زنده بود و توی شکمم وول می‌زد. بعضی روزها یک‌جورهایی حس می‌کردم می‌توانم دستم را صاف توی شکمم ببرم و آن سوسک را بیرون بکشم. آن‌وقت آن را می‌انداختم روی زمین و او پاهای ریزش را بی‌قرار توی هوا تکان‌تکان می‌داد. آن‌وقت همهٔ ترس‌های من به‌طرز معجزه‌آسایی ناپدید می‌شد. بالاخره از شرّ احساس گناه خلاص می‌شدم. اما نه، آن سوسک نمی‌رفت. همان‌جا بود و چُرت می‌زد، صبر می‌کرد تا من آرام شوم و بعد دوباره یکهو از جا می‌پرید، وول می‌زد و وول می‌زد و وول می‌زد.

موقع حرف‌زدن مدام از این شاخه به آن شاخه می‌پرد.

‘اگه با دقت نگاه کنی، می‌تونی توی هر چیزی زیبایی ببینی.’

شادروان، عموسیریل. همیشه دلمان برایت تنگ می‌شود. دوستدارت، سارا و جان. خوب بخوابی، عزیز دلم. می‌بوسمت. کریستین. همیشه دلتنگت هستم، شیرین‌عسلِ من. فرانکِ تو. برای بابا، قهرمان بی‌نظیر من. به امید روزی که دوباره همدیگر را ببینیم. می‌بوسمت. پسرت، تامی. حتی کارت‌هایی هم بودند که نوشته‌هایشان با دست‌خط بچگانه بود. بابابزرگ، وقت‌هایی که بلندبلند خُرخُر می‌کردی، خیلی از دستت می‌خندیدیم! امیدواریم توی بهشت بهت خوش بگذرد. دوستت داریم، کیتی، بکی و جاشوا .

زندگی سخته. سعی کن باهاش کنار بیای.»

«من؟! ببین کی این رو می‌گه! اون موقعی که همه می‌گفتن اگزمای من واگیرداره، هیچ‌وقت ندیدم کمکم کنی! اون وقت‌ها که آقای جنکینز بهم می‌گفت بی‌عرضه هم پشتم نبودی. وقتی هیچ‌کس جرئت نداشت کنارم بشینه، هیچ‌وقت ندیدم کنارم بشینی. اون موقع کجا بودی، ها؟ کجا بودی رفیق؟»

اگه چیز به‌دردبخوری نداری بگی، بهت توصیه می‌کنم بی‌سروصدا سرت رو توی لاک خودت ببری و زندگی خجالت‌آورت رو ادامه بدی. فهمیدی؟!

«دارن دربارهٔ من حرف می‌زنن، آقاشیره. جالبه‌ها، این‌همه اتفاق داره می‌افته، با این حال این‌ها هنوز هم وقت می‌کنن دربارهٔ من حرف بزنن.»

زندگی همه‌ش روزهای خوش نیست. قبول داری متیو؟»

«هیچ‌وقت منتظر تموم شدن طوفان نمون، فقط برو بیرون و زیر بارون لذت ببر.»