العبد
۱
سجاوندی یا نشانهگذاری «Punctuation» بهکارگیری نشانههایی قراردادی است که موجب خواندن درست، فهم آسان و دقیق مطالبی میشود که به دلیل غیبت گوینده، ممکن است به ابهام یا کژتابی دچار شود. نشانهگذاری، دانش بهکارگیری نماد و نشانههایی است که برای راهنمایی چگونه خواندن، تدوین شده است.
در حقیقت نشانههای نگارشی جانشین قواعد زَبَرزنجیرهای گفتار چون درنگ، تکیه، آهنگ، لحن و... به شمار میآیند. این نشانهها تنها زمانی بهکار میروند که به رفع ابهام و دریافت دقیق معنا کمک کنند؛
العبد
۱
پیدایی نشانهها و نمادهای نوشتاری، ناشی از ناتوانی و نارسایی خط، برای بازگویی احساس و شیوههای بیان است. وقتی سخن میگوییم و یا به سخن کسی گوش میدهیم، متوجه میشویم گوینده برای تعمیم یا القای نگرشها، عواطف، احساسات و معانی مقصود خود، علاوه بر درنگهای کوتاه و بلند، تغییر لحن کلام، تغییر آهنگ، تکیه بر پارهای هجاها، شدّت ادای بعضی کلمات، گاه از حرکت دست و گردن و یا تغییر حالات اعضای صورت نیز یاری میگیرد
العبد
۱
واضح است بجز برخی علایم سجاوندی چون نقطه که در زبان فارسی سابقه داشته است و کموبیش در برخی از آثار نوشتاری قدیم فارسی با آن روبرو میشویم، غالب علایم نشانهگذاری به عنوان یک مجموعه، برآیند یا محصول آشنایی ایرانیان با آثار غربی است که در اثر ترجمه در معرض دید، تأمل و تفکر نویسندگان ایرانی قرار گرفته است
العبد
۱
۱. نشانههای مکث یا وقف خود به دو دسته قابل تقسیم است:
الف) نشانههای مکث کامل: شاملِ نقطه (.)، نشانهٔ پرسشی (؟)، نشانهٔ عاطفی (!)
ب) نشانههای مکث موقت: شاملِ ویرگول (،)، نقطه ـ ویرگول (؛)، دونقطه (:)
۲. نشانههای دربرگیرنده: دو گیومه («»)، دو هلال یا دو پرانتز (())، دو خط فاصله (ـ ـ)، دو کاما (،،)، دو کروشه ([])، خط زیر (___) و آکلاد ({ })
۳. نشانههای جداکننده: تکهلال یا تکپرانتز ())، خط فاصله ()، ممیز (/) و خط مایل راست (/)، خط مایل چپ (\)، دونقطه (:) و سهنقطه (...)
۴. نشانههای ساختاربندی: این نشانهها در خط فارسی، شکلی صریح ندارد و ویراستاران برای صفحهبندی و آرایش متن، از این نشانهها برای راهنمایی حروفچین استفاده میکنند؛
العبد
۰
«نشانهها در نوشتهها نقشی دوجانبه دارند: اول آنکه این علامتها در حقیقت نشاندهندهٔ روابط صحیح و منطقی اجزای مختلف جمله است و این امکان را به خواننده میدهد که ترتیب و ارتباط و به هم پیوستگی افکار نویسنده را دریابد؛ دوم آنکه این علامتها میتواند ترجمان بعضی از نیات و مقاصد مؤلف باشد؛ از قبیلِ استهزا، تعجّب، پرسش، هیجان و ...، و یا نمودار بعضی تغییر لحنها باشد که گاهی برای ادای مقصود نویسنده و تفهیم آن به خواننده لازم و ضرور به نظر میرسد.» از این رو نشانهگذاری را میتوان به دو دسته: نشانهگذاری فنی و منطقی، و نشانهگذاری ذوقی و سبکی تقسیم کرد.
العبد
۰
واضح است بجز برخی علایم سجاوندی چون نقطه که در زبان فارسی سابقه داشته است و کموبیش در برخی از آثار نوشتاری قدیم فارسی با آن روبرو میشویم، غالب علایم نشانهگذاری به عنوان یک مجموعه، برآیند یا محصول آشنایی ایرانیان با آثار غربی است که در اثر ترجمه در معرض دید، تأمل و تفکر نویسندگان ایرانی قرار گرفته است
العبد
۰
واضح است بجز برخی علایم سجاوندی چون نقطه که در زبان فارسی سابقه داشته است و کموبیش در برخی از آثار نوشتاری قدیم فارسی با آن روبرو میشویم، غالب علایم نشانهگذاری به عنوان یک مجموعه، برآیند یا محصول آشنایی ایرانیان با آثار غربی است که در اثر ترجمه در معرض دید، تأمل و تفکر نویسندگان ایرانی قرار گرفته است
العبد
۰
واضح است بجز برخی علایم سجاوندی چون نقطه که در زبان فارسی سابقه داشته است و کموبیش در برخی از آثار نوشتاری قدیم فارسی با آن روبرو میشویم، غالب علایم نشانهگذاری به عنوان یک مجموعه، برآیند یا محصول آشنایی ایرانیان با آثار غربی است که در اثر ترجمه در معرض دید، تأمل و تفکر نویسندگان ایرانی قرار گرفته است