بریده‌هایی از کتاب شاه لیر

از میانِ جامهٔ مندرس، گناهان حقیر نمایان می‌شوند. اما لباس و جامهٔ خز، تمامِ این گناهان را می‌پوشاند.

گناه را با زر آراسته کن و تیغ تیز عدالت بی‌آن‌که گزندی برساند، می‌شکند.

بیش از آنچه نشان می‌دهی، داشته باش؛ کم‌تر از آنچه می‌دانی، بر زبان آور؛ کم‌تر از آنچه داری، وام بده؛ بیش از آنچه پیاده می‌روی، سوار شو؛ بیش از آنچه می‌دانی، بیاموز (۱۱)؛ کمتر از آنچه پرتاب می‌کنی، بنشان (۱۲)؛ میکده و روسپی‌خانه‌ات را رها کن؛ و در خانه بمان؛ آنگاه بیش از دو ده‌تا، بیست‌تا خواهی داشت.

Through tattered clothes small vices do appear. Robes and furred gowns hide all. Plate sin with gold, And the strong lance of justice hurtless breaks.

وقتی چرخی بزرگ از تپه به پایین می‌غلتد، دستت را رها کن مبادا با دنبال کردن آن، گردنت را بشکنی.

آه، قربان، برای مردان خودسر، رنجی که خودشان سبب می‌شوند، باید آموزگارشان باشد.

پدرانی که جامه ژنده به تن می‌کنند بچه‌هایشان را بی‌تفاوت بار می‌آورند. اما پدرانی که کیسه‌های پرپول دارند، فرزندانی مهربان خواهند داشت.

اینجا، شب نه به فرزانگان ترحم می‌کند و نه به دیوانگان.

ستمِ این شب بی‌سرپناه بیش از حد شدید است که طبیعتِ انسان بتواند آن را تحمل کند.

دیوانه کسی است که به رام بودن گرگ، سلامتِ اسب، عشق پسربچه یا سوگند تن‌فروشی اعتماد کند.

کژروی اخلاقی در شیطان آن‌قدر نمود هولناکی ندارد که در وجود زنی چون تو دارد.

بیش از آنچه نشان می‌دهی، داشته باش؛ کم‌تر از آنچه می‌دانی، بر زبان آور؛ کم‌تر از آنچه داری، وام بده؛ بیش از آنچه پیاده می‌روی، سوار شو؛ بیش از آنچه می‌دانی، بیاموز (۱۱)؛ کمتر از آنچه پرتاب می‌کنی، بنشان (۱۲)؛ میکده و روسپی‌خانه‌ات را رها کن؛ و در خانه بمان؛

خرد و نیکی در چشم آدم حقیر، پست جلوه می‌نماید.

«انسانی هستم که بیش از آن که گناه کرده باشم، در حقم جفا شده است».

پیش از آن‌که همسری در بستر داشته باشد، پسری در گهواره داشت

بدبختِ پست، ای کافرِ بدگوهر!(۵)

زمان از آنچه حیله‌ها را پنهان می‌کند، پرده برخواهد داشت. آن‌که گناهش را سرپوش می‌گذارد، سرانجام ریشخند آزرم می‌شود.

ای آذرخشِ چالاک، شعله‌های کورکننده‌تان را در چشمان حقارت‌بار او فروبرید!

برای مردان خودسر، رنجی که خودشان سبب می‌شوند، باید آموزگارشان باشد.

جوانان کامیاب می‌شوند آنگاه که سالخوردگان فرو می‌غلتند.

ابلهان بر شرورانی دل می‌سوزانند که مجازات می‌شوند

گناه را با زر آراسته کن و تیغ تیز عدالت بی‌آن‌که گزندی برساند، می‌شکند.

و کسانی که صدای آرامشان بازتابِ تزویر نیست، تُهی‌دل نیستند.

آنها مرا به خاطر راستگویی می‌دهند تازیانه بزنند و تو مرا به خاطر دروغ گفتن، می‌دهی تازیانه بزنند. ‫و گاهی مرا به خاطر سکوتم تازیانه می‌زنند.

دیوانه کسی است که به رام بودن گرگ، سلامتِ اسب، عشق پسربچه یا سوگند تن‌فروشی اعتماد کند.

آیا علتی در طبیعت وجود دارد که این دل‌های سنگی را به وجود می‌آورد؟

وقتی به دنیا می‌آییم، گریه سر می‌دهیم که به این تماشاخانهٔ بزرگ دیوانگان گام نهاده‌ایم.

When we are born, we cry that we are come To this great stage of fools.

شرافت در گروی بی‌پروایی کلام است، وقتی پادشاه در برابرِ نادانی سر خم می‌کند.

گمان می‌کنی وظیفه‌شناس از سخن گفتن بیمناک می‌شود، هنگامی‌که پادشاه در برابر مردم متملق کُرنش می‌کند؟