کتاب اسم این کتاب راز است!

یک برگه کاغذ تکه‌پاره‌شده بیرون افتاد. باد داشت می‌بردش.

آدم‌بزرگ‌ها بعضی وقت‌ها مفیدند، پولشان و بردن و آوردن ما با ماشین اولین چیزی است که به ذهنمان می‌رسد؛ اما یک عادت بد هم دارند: وقتی می‌خواهی کاری کنی که با آن مخالف‌اند، جلویت را می‌گیرند. ن.

یکی هم معتقد بود این بچه فقط به یک کتک درست‌وحسابی احتیاج دارد.

Apologia: به زبان ایتالیایی یعنی عذرخواهی. م. * اگر دنبال معنی اپولوجیا می‌گردید، باید بگویم حشره نیست، نوعی تودهٔ سرطانی هم نیست، در واقع همان عذرخواهی است، حتی ارزشش را نداشت برای توضیحش کاغذ حرام کنیم. ن.

«پیامی برای بادها. برای این‌که جادوش کنید، اول باید بوش کنید.»

«راست می‌گی! اما یه چیز رو اشتباه گفتی.» «چی؟»

او بارها و بارها سعی کرده بود دنیا را نجات بدهد، ولی این اولین بار بود که یک نفر سعی کرده بود او را نجات بدهد.

فقط کتاب‌های بد خوب تمام می‌شوند. اگر کتابی به‌درد بخور باشد، بد تمام می‌شود... چون دلت نمی‌خواهد تمام شود. از همه مهم‌تر... البته از نظر من، این است که نوشتن پایان کتاب سخت است. باید سعی کنی داستان را تمام کنی، نشان بدهی شخصیت‌هایت چه‌قدر رشد کرده‌اند، سوراخ‌های ماجرا را رفو کنی و روی موضوع اصلی تأکید کنی... همهٔ این‌ها توی یک فصل از کتاب!

معمولاً هیچ کتابی به آدم آسیب نمی‌رساند، مگر این‌که خوانده شود؛ آن‌وقت ممکن است هر جور مشکلی درست کند.

«زودباش، داغن.» یک بشقاب کلوچهٔ شکلاتی و یک لیوان شیر گذاشت کنار تخت. «اگه می‌خوای زبونت بسوزه و همهٔ انگشتات شکلاتی بشن، باید زود بخوری‌شون.» کاس خندید و یک کلوچه گاز زد. کلوچه داغ و نرم بود و شکلاتش هنوز مایع بود. بابابزرگ لری خوب می‌دانست کاس کلوچهٔ این‌جوری خیلی دوست دارد.

(باور کن، هر چه‌قدر آدم بزرگ‌تر می‌شود، بیشتر دلش می‌خواهد کسی شب‌ها برایش قصه بگوید، ولی احتمال این‌که قصه‌گویی پیدا شود خیلی کمتر است)

حال، زن خوبی به نظر می‌اومد. مطمئنم برادرت چیزی‌ش نمی‌شه.» او از کجا می‌دانست؟ نمی‌فهمیدم. یعنی او بانوی طلایی را دیده بود؟ متوجه شدم موقع حرف زدن چیزی را از روی میز برداشت. یک دسته اسکناس بود و او داشت با حالتی عصبی با آن بازی می‌کرد. آن موقع هنوز سنم خیلی کم بود، ولی آن‌قدر در سیرک مانده بودم که بفهمم معنی آن پول چیست. این روزها فروختن یک جفت دوقلوی ده‌ساله به یک غریبه کار بسیار هولناکی است، ولی ما در سیرک بودیم. من و برادرم جاذبهٔ کارناوال نمایش محسوب می‌شدیم، برای آن‌ها با میمون‌های تربیت‌شده فرقی نداشتیم. از این‌که رئیس سیرک ما را در ازای چند دلار فروخته بود زیاد تعجب نکردم، اما به دلیل این کار از او متنفر شدم. فریاد زدم: «می‌کشمت!» و با تمام سرعت از کابین و سیرک دور شدم.

سؤال: اون چیه که برای یه نفر کمه، برای دو نفر اندازه است، برای سه نفر هم زیاده؟ جواب: راز.

مکس‌ارنست خندید. بعد نوبت او بود که ناراحت شود، چرا شوخی‌های کاس خنده‌دار بود؟ کاس ناگهان گفت: «هی، مکس‌ارنست!» «چیه؟»

متوجه شدم موقع حرف زدن چیزی را از روی میز برداشت. یک دسته اسکناس بود و او داشت با حالتی عصبی با آن بازی می‌کرد. آن موقع هنوز سنم خیلی کم بود، ولی آن‌قدر در سیرک مانده بودم که بفهمم معنی آن پول چیست. این روزها فروختن یک جفت دوقلوی ده‌ساله به یک غریبه کار بسیار هولناکی است، ولی ما در سیرک بودیم. من و برادرم جاذبهٔ کارناوال نمایش محسوب می‌شدیم، برای آن‌ها با میمون‌های تربیت‌شده فرقی نداشتیم. از این‌که رئیس سیرک ما را در ازای چند دلار فروخته بود زیاد تعجب نکردم، اما به دلیل این کار از او متنفر شدم. فریاد زدم: «می‌کشمت!» و با تمام سرعت از کابین و سیرک دور شدم.

«آره، اما بویی که باغبون حس کرده بود یه چیز دیگه بوده. گفته بود بوی گوگرد می‌ده، شبیه بوی اُوِوُس پُدریدُس.»

اولین متخصص گفته بود اختلال کمبود توجه دارد، متخصص دومی گفته بود متخصص اولی مزخرف گفته، یکی دیگر گفته بود اوتیسم دارد و یکی دیگر گفته بود آرتیست است. یکی گفته بود مشکلش سندروم توره است، یک متخصص می‌گفت سندروم آسپرگردارد و یکی دیگر می‌گفت مشکل از پدر و مادرش است که سندروم مونشهاوزن دارند.

کاس احساس می‌کرد او دارد نزدیک می‌شود. اعصاب‌خردکن بود، مثل حس خارش. بدجوری دلش می‌خواست بنشیند ولی می‌دانست برای این‌که بهش مشکوک نشوند، باید بی‌حرکت دراز بکشد. توی گوش کاس پچ‌پچ‌کنان گفت: «تصور کن نور خورشید نیمه‌شب داره به پشتت می‌تابه... گرمه... روشنه... خوشاینده... احساسش می‌کنی...؟ خوبه... حالا تصور کن آروم‌آروم داری به سمت نور شناور می‌شی... شبیه یه دونهٔ غبار توی پرتوی نور... درسته، شناوری... خیلی آروم شناوری...» کاس به خودش می‌گفت نباید به حرف‌هایش گوش بدهد، باید هشیار می‌ماند. ولی صدای دکتر ل خیلی آرامش‌بخش بود. کلمه‌هایش یک‌راست وارد هوشیاری کاس می‌شدند، انگار افکار خود کاس بودند. ادامه داد: «همهٔ نگرانی‌هات رو رها کن... همهٔ ترس‌هات از جنایت و فاجعه و موارد اضطراری دارن ازت دور می‌شن... دور شدن... رفتن... لازم نیست این‌جا برای چیزی خودت رو آماده کنی... ما مراقب همه چی هستیم... جات امنه... کاملاً امن. حالا این کلمه رو تکرار می‌کنیم، باشه؟ امن... امن... امن...» کاس به خودش آمد و دید دارد ناخودآگاه تکرار می‌کند: امن... امن... امن...

مکس‌ارنست موافق بود که دکتر ل سزاوار بدترین مجازات ممکن است، ولی به‌قدری در مورد این‌که آن مجازات باید چی باشد نظرهای مختلف داد که کاس التماسش کرد از فکر مجازات بیرون بیاید و به‌جای آن به پیدا کردن راه فرار فکر کند. متأسفانه این از فکر قبلی خیلی سخت‌تر بود. از دو ساعت‌ونیم پیش که به دکتر ل خبر داده بودند «باید همین امشب انجام بشه» (حالا هر کاری که بود) همه به جنب‌وجوش افتاده بودند. فانوس بالای هرم، که قبلاً کم نور بود، حالا چشمک‌زن شده بود و یکی‌درمیان همهٔ محوطه را نورانی می‌کرد. معلوم بود دارد یک‌جور پیام می‌فرستد. البته کاس و مکس‌ارنست کاملاً مطمئن بودند پیام با کد مورس نیست.

پس این‌که مدام داد بزنی: «گرگ! گرگ!» خیلی بهتر از این است که ساکت بمانی.

تأثیر راز روی آدم‌ها بسیار جالب است. اگر چیزی درباره‌اش ندانی، اصلاً اذیتت نمی‌کند. با خیال راحت به کارهایت می‌رسی و عین خیالت نیست. داری برای خودت لای لای لای آواز می‌خوانی و سوت می‌زنی و همه چیز خوب و روبه‌راه است (حالا شاید واقعاً هم در حال لای لای لای نباشی، اما خب می‌دانی منظورم چیست دیگر). اما ناگهان به گوشت می‌رسد یک راز وجود دارد و خوره می‌افتد به جانت. از خودت می‌پرسی حالا این راز چی هست؟ چرا من نباید بدانمش؟ چرا این‌قدر مهم است؟

می‌شود گفت بدترین چیز دنیا، ندانستن راز است. نه، فکر کنم یک چیزِ بدتر هم هست. دانستن راز.

«باید اعتراف کنم این یکی از مؤدبانه‌ترین نامه‌های اخاذی‌ایه که تا حالا گرفتم. اقلاً رفتارت داره بهتر می‌شه. حالا از دفتر من برو بیرون!»

کاس که چشم‌هایش را بسته بود، توی کل بدنش با احساس جدیدی آشنا شد: آن‌ها سرش را خاراندند و کف پاهایش را سنگ پا کشیدند. کف دست‌هایش را فشار دادند و انگشت‌هایش را کشیدند. شقیقه‌هایش را ماساژ دادند و آرام به گونه‌هایش ضربه زدند. لالهٔ گوش‌هایش را کشیدند و بینی‌اش را تکان دادند. بازوهایش را گرداندند و پاهایش را تکان دادند. ساق پاهایش را چرخاندند و قولنج انگشت‌های پایش را شکستند. تمام بدنش را فشار دادند، سیخونک زدند، ماساژ دادند و چرخاندند، تا این‌که دیگر نمی‌فهمید کی به کی و چی به چی است و چی کجاست. کاس دیگر داشت به مرز بی‌هوشی می‌رسید که از پشت سرش صدای دکتر ل را شنید. با همان لهجهٔ خاص و نامعلومش گفت: «سلام خانم اسکلتون. امیدوارم از درمان‌ها خوشت اومده باشه. نه، لطفاً چشم‌هات رو باز نکن، عوضش اجازه بده پیشنهاد بدم یه چیزهایی رو تصور کنی. به نظر خیلی از بیمارها، این کار کمک می‌کنه آروم بشن...»

روی هم رفته، معمولاً هیچ کتابی به آدم آسیب نمی‌رساند، مگر این‌که خوانده شود؛ آن‌وقت ممکن است هر جور مشکلی درست کند.

چندتا خواهر بزرگ‌تر دارند که برایشان ادای رئیس‌ها را درمی‌آورد

(باور کن، هر چه‌قدر آدم بزرگ‌تر می‌شود، بیشتر دلش می‌خواهد کسی شب‌ها برایش قصه بگوید، ولی احتمال این‌که قصه‌گویی پیدا شود خیلی کمتر است)

کاس که داشت سعی می‌کرد مکس‌ارنست نفهمد چه‌قدر دستپاچه است، یکی‌یکی پنجره‌ها را کشید تا لق‌ترینشان را پیدا کند. مکس‌ارنست جلوی در ایستاده بود. ناگهان دستگیره را چرخاند. در باز بود. گفت: «هی، در بازه!» کاس که از یک طرف خیالش راحت شده بود و از طرفی هم ناراحت شده بود، نتوانسته مهارتش را در باز کردن پنجره به رخ بکشد، گفت: «خب، چرا زودتر نگفتی؟»

یک چیز دیگر هم خیلی عجیب بود: با این‌که آن روز هوا واقعاً گرم بود، هر دو نفر دستکش دستشان بود.