بریده‌هایی از کتاب اکو؛ جلد سوم

«سرنوشت تو هنوز قطعی نشده؛ حتی در سیاه‌ترین شب‌ها هم ستاره‌ای می‌درخشد، زنگی به صدا درمی‌آید و راهی برایت آشکار می‌شود.»

واسه بعضی سؤال‌ها جواب خوب وجود نداره.

می‌خوام همیشه یادت بمونه که فرقی نمی‌کنه چقدر اَزَت دور باشم؛ همیشه مراقبت هستم.

دنیا بدون موسیقی جای غمگینی خواهد بود.

قلب آدما بزرگ‌تر از چیزیه که فکر می‌کنیم!

این موسیقی یکی از قطعه‌های آلبوم Blue Oyster Cult است

من فکر می‌کنم موهبت یادگیریِ موسیقی چیزیه که حداقل باید یه‌بار نصیب آدم بشه؛ چه بخواد ادامه‌ش بده و چه نه.

«چرا همه‌ش ازم قول می‌گیری؟» سوزان شانه بالا انداخت؛ «آخه... بعضی‌وقتا آدما می‌گن دوباره می‌بینیشون... ولی دیگه اونا رو نمی‌بینی!»

از پنجره به منظرهٔ پوشیده از درخت‌های پرتقال چشم دوخت.

«سرنوشت تو هنوز قطعی نشده؛ حتی در سیاه‌ترین شب‌ها هم ستاره‌ای می‌درخشد، زنگی به صدا درمی‌آید و راهی برایت آشکار می‌شود.»

آیا این استعداد تمام مدت در وجودش بود و منتظر بود کسی کشفش کند؟

«مردم چه‌شونه، بابا؟ چرا یکی باید همچین کاری بکنه؟ چرا هیش‌کی جلوشون رو نمی‌گیره؟» «قلبشون شکسته. مردمی که یه‌وقتی باهم دوست بودن، حالا دیگه نیستن. همسایه همسایه نیست! دوران جنگ مردم فکر می‌کنن باید کسی رو سرزنش کنن و طرفِ کسی رو بگیرن. قلب‌ها کوچیک‌تر می‌شن.»

«سؤال خوبیه، آیوی؛ ولی واسه بعضی سؤال‌ها جواب خوب وجود نداره.»

تو به‌اندازهٔ تموم رهبرای اُرکسترِ دیگه حق داری اینجا باشی. فقط یه قدم جلوی قدم قبلی بذار؛ و نگاه کن!»

به‌هرحال جنگ برای مردان بود؛ برای سربازان، نه پسری که موهای خواهرش را می‌کشید و با او قایم‌موشک بازی می‌کرد.

چطور می‌توانست خانواده‌اش را کنار هم نگه دارد، درحالی‌که خودش بیشتر از همه شکسته بود!

سال دیگه سال اُمیده

یادگرفتن اینکه همیشه اُمید داشته باشد که بهترین‌ها اتفاق می‌افتد؛ اُمید داشته باشد که با وجود همهٔ غم‌ها و سختی‌ها، همیشه امکانِ بهترشدن اوضاع وجود دارد.

تصمیم عاقلانه اینه؛ جایی بمونیم که واسه همه‌مون موقعیتای بیشتری هست و برای چیزی که فکر می‌کنیم درسته، بجنگیم.

کِنی رو به آیوی کرد و چشمک زد؛ «همه به کمی زیبایی احتیاج دارن، مخصوصاً توی این دورانِ سخت. مگه نه؟

وقتی‌که می‌نواخت، به این فکر می‌کرد که گِرشْوین چگونه بیشتر قطعاتش را در قطار نوشته است. با آن تکان‌ها، لرزش‌ها و تَق‌تَق‌های روی ریل قطار. گِرشْوین صدای موسیقی را بین آن‌همه سروصدا می‌شنید. هر قطعه را مثلِ رژه‌ای می‌دید مرکّب از مردمی با رنگ‌های مختلف، پولدار و فقیر، ساکت و شلوغ؛ آمیزه‌ای از انسانیت.

«مردم چه‌شونه، بابا؟ چرا یکی باید همچین کاری بکنه؟ چرا هیش‌کی جلوشون رو نمی‌گیره؟» «قلبشون شکسته. مردمی که یه‌وقتی باهم دوست بودن، حالا دیگه نیستن. همسایه همسایه نیست! دوران جنگ مردم فکر می‌کنن باید کسی رو سرزنش کنن و طرفِ کسی رو بگیرن. قلب‌ها کوچیک‌تر می‌شن.» «مامان می‌گه قلب آدما بزرگ‌تر از چیزیه که فکر می‌کنیم!»

«به‌هرحال می‌خوام همیشه یادت بمونه که فرقی نمی‌کنه چقدر اَزَت دور باشم؛ همیشه مراقبت هستم.»

«مامان، آقای وارْد زیاد مهربون به نظر نمی‌اومد.» مادر با آیوی موافق بود؛ «نه. دقیقاً برعکس بود؛ ولی نمی‌شه به ظاهر آدما اعتماد کرد. وقتی یکی قیافه‌ش این‌جوریه، معمولاً می‌خواد یه چیزی رو مخفی کنه.»

همه به زیبایی و نورِ موسیقی تو زندگیشون نیاز دارن، مخصوصاً توی لحظه‌های بد و سخت

موهبت یادگیریِ موسیقی چیزیه که حداقل باید یه‌بار نصیب آدم بشه؛ چه بخواد ادامه‌ش بده و چه نه

چطور می‌توانست خانواده‌اش را کنار هم نگه دارد، درحالی‌که خودش بیشتر از همه شکسته بود!

دنیا بدون موسیقی جای غمگینی خواهد بود. می‌گفت در میدان جنگ آرزو می‌کرد بتواند لحظه‌ای صدای موسیقی را بشنود و در آن لحظه، ترس از مرگ و ندیدن خانواده را فراموش می‌کرد

«سرنوشت تو هنوز قطعی نشده؛ حتی در سیاه‌ترین شب‌ها هم ستاره‌ای می‌درخشد، زنگی به صدا درمی‌آید و راهی برایت آشکار می‌شود.»

«مامان، باید اتاقش رو می‌دیدی! انگار یه پرنسس اونجا می‌خوابه. کمدش پُر از لباس بود. آرزومه نصف لباساش رو داشتم. همه‌چی داشت.» «آیوی! من دوست ندارم بشنوم تو به کسی حسادت کنی. آره اون وسیله داره، ولی اونا فقط وسیله‌ن. اونم یه دختره مثل تو. خوبه که یه دختر هم‌سن‌وسال خودت این نزدیکی پیدا کردی.»