بریده‌هایی از کتاب اشد ملاقات

کوسه‌ها با دهان خونین به ساحل رسیدند به جای پناه‌جویان

آفتاب به آسمان برمی‌گردد

و من از خطوط قرمز لب‌هایت عبور کردم روی صندلی چوبی بهشت نشستیم و از دست‌های رسیدهٔ هم سیب چیدیم در گرمای آفتابی که از شانهٔ تو طلوع می‌کرد و در سینهٔ من غروب

در فاصلهٔ دو شلیک سکوتی‌ست که نام دیگرش صلح است

فقط شیرها می‌توانند بی‌آن‌که دروغ بگویند سلطان جنگل شوند

وقتی از خودت شکست می‌خوری چه کسی پیروز می‌شود؟

تو ضمیر سوم‌شخص غایبی‌ست که جز در شعر حاضر نمی‌شود کنار من بنشیند

خوشبختی من به مویی بند است که بر شانه‌های تو می‌افتد

گرگ نه! جانوری شکاری باش که به چوپانان حمله می‌کند برای آزادی گله

باران را در زمین می‌کارند و دریا را در درو برمی‌دارند ابرهایی که از خیال تو برگشته‌اند

این جسدها که می‌بینی روزهایی‌ست که تو را ندیده‌ام و این شعرها که می‌خوانی کلماتی‌ست که از میدان مین برگشته‌اند مرگ همیشه از میدان مین زنده بازمی‌گردد

و قطار در حال حرکت حرکت می‌کند پیاده شدن کمترین کاری‌ست اگر نمی‌توانی ریل‌ها را جابه‌جا کنی و راه‌های نرفته را از مقصد پس بگیری

دست‌های مسلح یکدیگر را بغل می‌کنند گلوله‌ها را از قلب هم نجات می‌دهند و نگه می‌دارند برای قلبی دیگر

مرگ همیشه از میدان مین زنده بازمی‌گردد

گلی که ریشه‌هایش را چون پرچمی در دست گرفته جز عطر چیزی برای پنهان کردن ندارد از فصل‌ها بیرون زده خوب می‌داند تشنگی آخرین پرچمی‌ست که گل‌ها در دست می‌گیرند پیش از آن‌که کاملاً از پا درآیند

در غیاب تو از خاک مجسمه می‌سازم از مرگ هم‌آغوشی

اگر زمان را کُند کنی نشانت می‌دهم: در فاصلهٔ دو شلیک سکوتی‌ست که نام دیگرش صلح است

خوشبختی من به مویی بند است که بر شانه‌های تو می‌افتد

وقتی از خودت شکست می‌خوری چه کسی پیروز می‌شود؟ یک‌صدا پاسخ می‌دهند شکست! شکست!

آن که از سقوط برگشته خوب می‌داند صریح‌ترین معنای دوستت دارم باز شدن چتر نجات است

سربازان آخرین گلوله‌های‌شان را به آسمان شلیک کردند مردم سراسیمه به خیابان ریختند اما هیچ‌یک از جسدها برنخاست تا پایان جنگ را جشن بگیرد

جنگ کبوتران سفید بر سرِ شاخهٔ زیتون در روز جهانی صلح

پیاده شدن کمترین کاری‌ست اگر نمی‌توانی ریل‌ها را جابه‌جا کنی و راه‌های نرفته را از مقصد پس بگیری

هیاهوی مسافران بیهوده بود ریل‌ها از خواب برنخاستند تا مقصد خود را عوض کنند

فردا مثل همیشه خورشید طلوع نمی‌کند و ما مثل همیشه از خواب بیدار نمی‌شویم فردا روز دیگری‌ست مثل همهٔ روزهای دیگر

این جسدها که می‌بینی روزهایی‌ست که تو را ندیده‌ام و این شعرها که می‌خوانی کلماتی‌ست که از میدان مین برگشته‌اند

این جسدها که می‌بینی روزهایی‌ست که تو را ندیده‌ام و این شعرها که می‌خوانی کلماتی‌ست که از میدان مین برگشته‌اند

از صورت خیال بیرون بیا نقاب ماه را بردار کنایهٔ شب را کنار بزن خوشبختی من به مویی بند است که بر شانه‌های تو می‌افتد

«زبان خانهٔ هستی‌ست» و خانهٔ تو اگر بخواهد تبدیل به شعری عاشقانه شود

این جسدها که می‌بینی روزهایی‌ست که تو را ندیده‌ام