بریده‌هایی از کتاب اشد ملاقات

کوسه‌ها با دهان خونین به ساحل رسیدند به جای پناه‌جویان

هیچ‌یک از جسدها برنخاست تا پایان جنگ را جشن بگیرد

در فاصلهٔ دو شلیک سکوتی‌ست که نام دیگرش صلح است

آفتاب به آسمان برمی‌گردد

وقتی از خودت شکست می‌خوری چه کسی پیروز می‌شود؟

فقط شیرها می‌توانند بی‌آن‌که دروغ بگویند سلطان جنگل شوند

و من از خطوط قرمز لب‌هایت عبور کردم روی صندلی چوبی بهشت نشستیم و از دست‌های رسیدهٔ هم سیب چیدیم در گرمای آفتابی که از شانهٔ تو طلوع می‌کرد و در سینهٔ من غروب

تو ضمیر سوم‌شخص غایبی‌ست که جز در شعر حاضر نمی‌شود کنار من بنشیند

گرگ نه! جانوری شکاری باش که به چوپانان حمله می‌کند برای آزادی گله

خوشبختی من به مویی بند است که بر شانه‌های تو می‌افتد

باران را در زمین می‌کارند و دریا را در درو برمی‌دارند ابرهایی که از خیال تو برگشته‌اند

اگر زمان را کُند کنی نشانت می‌دهم: در فاصلهٔ دو شلیک سکوتی‌ست که نام دیگرش صلح است

خوشبختی من به مویی بند است که بر شانه‌های تو می‌افتد

این جسدها که می‌بینی روزهایی‌ست که تو را ندیده‌ام و این شعرها که می‌خوانی کلماتی‌ست که از میدان مین برگشته‌اند مرگ همیشه از میدان مین زنده بازمی‌گردد

وقتی از خودت شکست می‌خوری چه کسی پیروز می‌شود؟ یک‌صدا پاسخ می‌دهند شکست! شکست!

و قطار در حال حرکت حرکت می‌کند پیاده شدن کمترین کاری‌ست اگر نمی‌توانی ریل‌ها را جابه‌جا کنی و راه‌های نرفته را از مقصد پس بگیری

دست‌های مسلح یکدیگر را بغل می‌کنند گلوله‌ها را از قلب هم نجات می‌دهند و نگه می‌دارند برای قلبی دیگر

آن که از سقوط برگشته خوب می‌داند صریح‌ترین معنای دوستت دارم باز شدن چتر نجات است

سربازان آخرین گلوله‌های‌شان را به آسمان شلیک کردند مردم سراسیمه به خیابان ریختند اما هیچ‌یک از جسدها برنخاست تا پایان جنگ را جشن بگیرد

جنگ کبوتران سفید بر سرِ شاخهٔ زیتون در روز جهانی صلح

انارها از خنده می‌ترکند و سیب‌ها از شرم سرخ می‌شوند ما به باغ اساطیر رسیده‌ایم

تنهایی هر روز برهنه زیر باران کتاب می‌خوانم و خیس برمی‌گردم کنار آدم‌هایی که نمی‌دانند هر روز باران می‌بارد من سال‌هاست هرگز تنها نبوده‌ام و این جدیدترین نوع تنهایی‌ست

پیاده شدن کمترین کاری‌ست اگر نمی‌توانی ریل‌ها را جابه‌جا کنی و راه‌های نرفته را از مقصد پس بگیری

هیاهوی مسافران بیهوده بود ریل‌ها از خواب برنخاستند تا مقصد خود را عوض کنند

مرگ همیشه از میدان مین زنده بازمی‌گردد

گلی که ریشه‌هایش را چون پرچمی در دست گرفته جز عطر چیزی برای پنهان کردن ندارد از فصل‌ها بیرون زده خوب می‌داند تشنگی آخرین پرچمی‌ست که گل‌ها در دست می‌گیرند پیش از آن‌که کاملاً از پا درآیند

در غیاب تو از خاک مجسمه می‌سازم از مرگ هم‌آغوشی

در خیال تو غرق می‌شوند کلمات من چون پناه‌جویانی که هرگز به ساحل نمی‌رسند

«جهان» می‌شکند تکه‌تکه می‌شود «آن» می‌شکند تکه‌تکه می‌شود «آ» می‌شکند فرومی‌افتد بی‌کلاه، بی‌سر چون خط تیره‌ای انگار حرفی نبوده است حرفی نداشته است نه ایستاده پای صدای کشیده‌اش... این خط تیره اگر برخیزد هم دیگر کلاه بر سر نمی‌گذارد و به جهان بازنمی‌گردد

از قطار بیرون می‌زنم و فکر می‌کنم به فتیله‌ای که خودش را آتش زده بود تا دنیا را بهتر ببیند و صدایی که می‌گوید: کشف نخستین آتش از برخورد نزدیک دو سنگ بود و کشف دوبارهٔ آن از برخورد نزدیک با چیزی که کوچک‌ترین نامش دنیاست...