بریده‌هایی از کتاب ازلیات

اندوهش همیشه آبی می‌سوخت و عصر جمعه روبه‌رویش دوزانو می‌نشست با یک دست می‌نوشت با صد و هفتاد و نُه استخوان دیگرش درد می‌کشید

بی‌تو حتی رگ ‫می‌تواند ‫دور گردنم بپیچد و ‫خفه‌ام کند

بادها را باز گذاشته‌اند و ‫موهای تو را بسته‌اند ‫برای برگرداندن باد ‫به مسیر اصلی‌اش ‫موهای تو لازم است.

و هیچ‌کس نمی‌تواند ما را فراموش کند آن‌طور که ما همدیگر را به فراموشی سپردیم

غم از دیوار عبور می‌کند از سوراخ کلید از منافذ پوست و مُسری‌ست

وقتی می‌خندی دریا آرام می‌شود و نهنگ‌ها از تصمیم‌شان به اعماق اقیانوس برمی‌گردند

چه کسی گفته آبی که از چشم‌ها بیرون می‌ریزد برابر است با حجم اندوهی که در قلب فرومی‌رود

غم مثل باد تو را به چپ‌وراست کج می‌کند اما تو به هیچ بیدی شبیه نیستی تو تعادل دنیا را در اندوهت حفظ کرده‌ای چنان که فکر می‌کنم اگر کمی از غم تو کم شود پُلی در مه فرومی‌رود اگر به گریه ادامه بدهی شعر بی‌مصرف می‌شود

من جز حرف زدن کاری ندارم می‌نویسم تا اندکی از سکوت جبران شود می‌نویسم تا بلوط‌ها چند صباحی برف را تحمل کنند و اندوهی با نژاد اصیل در شعرم زادوولد کند

دست‌هایت داستانی از یوساست می‌تواند سرزمینی را جابه‌جا کند به زیبایی تو ماه می‌تابد بی‌تو حتی رگ می‌تواند دور گردنم بپیچد و خفه‌ام کند

آیا کسی هست که شهادت دهد ما در نگاتیوهای سوخته می‌خندیدیم؟

من با تو نمی‌میرم تجزیه می‌شوم به هفتاد و پنج شعر

قصد دارم از دست خودم سیر نشوم از چشم‌هایم که در آینه شکل یک برگ‌ریزانِ بدخیم است

۱۵: هر لحظه در اندامم می‌چرخی و مثل خون برمی‌گردی به قلب دلم را در دست داری و مثل اسب‌ها هم‌زمان زندگی و مرگ را در ساق راستت وقتی می‌خندی دریا آرام می‌شود و نهنگ‌ها از تصمیم‌شان به اعماق اقیانوس برمی‌گردند

به زیبایی تو ماه می‌تابد بی‌تو حتی رگ می‌تواند دور گردنم بپیچد و خفه‌ام کند

چشم‌هایش را ببینید بی‌شک گذشتنِ بهمن را از گلهٔ سفید اسب دیده است دیده مرگ از زیبایی تندتر می‌دود و دیده مرگ از زیبایی بیش‌تر ویران می‌کند اما گذشتنِ بهمن از گلهٔ اسب‌ها هم زیباست زیبا و بی‌رحم و مرگ بازی را به زیباییِ بی‌رحمانه می‌بازد

باید از سادگی دست برندارم طوری که از روشنایی روز گول بخورم از یک تکه‌سنگ خیس از ستاره‌ای که می‌پرد ترفندهایی یاد بگیرم برای طولانی‌تر کردنِ اردیبهشت و منصرف کردن شاتوت‌ها از خودکشی راهی برای روغن‌کاریِ تاریکی

آن‌قدر تاریکم که شب حتی نمی‌تواند مخفی‌ام کند

به پنجره‌ام که در باد با دو لته بال چوبی‌اش ادای پریدن درمی‌آورد

اندوهش همیشه آبی می‌سوخت و عصر جمعه روبه‌رویش دوزانو می‌نشست با یک دست می‌نوشت با صد و هفتاد و نُه استخوان دیگرش درد می‌کشید

دیده مرگ از زیبایی تندتر می‌دود و دیده مرگ از زیبایی بیش‌تر ویران می‌کند

کدام سمت از سمت‌های دیگر غمگین‌تر است؟ آیا جنوب شاعر اطراف است؟

کمی بیش‌تر از دیگران می‌میرد ماهیِ مکروهی که نه به خانه‌اش می‌برند نه به دریایش برمی‌گردانند

باید تا آخر عمر از تو بنویسم مورچه‌ای هستم که به سیلوی گندم رسیده است

به مرگی زیبا فکر می‌کنم ‫در آغوش تو

رودخانه با گلوی پُر از سنگ ‫چه‌طور حرف می‌زند؟

من ادامهٔ تواَم ادامهٔ آوازهایی که نخوانده‌ای و رقص‌هایی که در شانه‌هایت از نفس افتاد ما ادامه داریم مثل غم مثل شعر و گندم در دشتِ دیم

مرگ مشتی پوست و گوشت و استخوان از تو برده بود تو به‌جز این‌ها آب بودی در گوشه‌گیریِ چشمه‌ها و نور در فصل‌های گرمِ سال تو زنده بودی در آوازهایی که از صحرا می‌گذشت

شاید وقتی شتابان به خانه برمی‌گردم تا شعری گرم لای سفره بگذارم مرگی دشوار زانویم را زمین بزند آن‌قدر بی‌هوا که حتی نرسم به عاقبت شعرهایم فکر کنم

آیا تاکنون دریا به شما ماهی کوچکی به امانت داده و گفته می‌رود و برمی‌گردد؟