کتاب نامه به مادرم

سد بین من و تو عملا هیچ‌چی بود.

می‌دانم رفته‌رفته انباشته‌شدن تجربه‌هایی که من ازشان بی‌خبر بودم تو را به زنی که مادرم شد تبدیل کرد.

وقتی آدم توی یک اتاق کوچک در بیمارستان رودرروی کسی قرار می‌گیرد که چندروز بیش‌تر از عمرش باقی نمانده، دلش می‌خواهد ذهنش را بگردد، و صادقانه و بدون طفره‌رفتن این کار را انجام دهد.

اگر واژهٔ «سرسخت» فقط به یک نفر بیاید، آن یک نفر حتماً تو هستی.

حالا من و تو این‌جاییم مادر، دو نفر که به هم‌دیگر نگاه می‌کنیم. تو من را به این دنیا آوری، من از رحم تو خارج شدم، اولین شیر عمرم را به من دادی، و با این حال تو را نمی‌شناسم، درست مثل تو که من را نمی‌شناسی. این‌جا توی اتاقت در بیمارستان درست مثل دو تا غریبه‌ایم که به دو زبان مختلف حرف می‌زنند ـ راستش تقریباً با هم حرفی نمی‌زنیم ـ و به هم اعتماد ندارند. اما باور کن این‌جا هستم تا اگر شناخت نادرستی از تو پیدا کرده‌ام اصلاحش کنم، تا به حقیقت وجودت نفوذ کنم و در عین این‌که خوب نگاهت می‌کنم و خاطرات ناقص را کنار هم می‌گذارم و فکر می‌کنم، یاد می‌گیرم دوستت داشته باشم.

شاید داری زندگی را مسخره می‌کنی، چون آدم نزدیک مرگش زندگی را از زاویهٔ دیگری می‌بیند.