کتاب تو

در کتاب‌فروشی کار کنید تا بفهمید بیشترِ مردمِ این جهان از چیزی که هستند احساسِ گناه می‌کنند.

ما برای نوجوان‌بودن زیادی پیریم.

چقدر حیف است که آدم از چیزی که ندارد آن‌قدر برآشفته باشد که چیزهایی را که دارد اصلاً به حساب نیاورد

«یه مهمونی دعوتم. می‌خوای بیای؟»

من درحال حاضر خیلی دوست دارم کسی را کتک بزنم

چگونه است که خشم من نسبت‌به تو همیشه به عشق تبدیل می‌شود؟

بیشترِ مردمِ این جهان از چیزی که هستند احساسِ گناه می‌کنند.

کارکردن با این گوشی دیگر کافی است. این دستگاه تو را می‌کُشد، نفست را هدر می‌دهد و انگشتانت را فلج می‌کند.

راستش اصلاً با این ایدهٔ عهد دقیانوسی موافق نیستم. من آدم خودمم

امان از دخترها. چیزی حدود ۵۲ ایمیل لازم است تا ساده‌ترین مسئله را بفهمید.

«من همین حس رو درمورد فروشگاه کتاب دارم. اونجا قدم می‌زنم و حس می‌کنم تمام دنیا اونجاست، مهم‌ترین داستان‌ها درطول زمان

عوضی‌ها همیشه وقتی جهان نظمِ خودش را بازمی‌یابد و مجبورند بابت کارهای بزدلانه، پر از تظاهر و بدون عشقِ خود جواب پس بدهند، آشفته می‌شوند.

«شانزده قرن و هشت سال نوری» منتظر می‌مانم

اگر ده ثانیه به چشمانِ کسی نگاه کنید، یا او را می‌ترسانید یا دلش را می‌برید

«چه عوضی بود، نه؟» «هممم، شاید فقط حالش میزون نبود.»

همه می‌خواهند همه‌چیز را همین حالا به دست بیاورند، اما تو «با آن دست‌های کوچکت» می‌توانی صبر کنی.

دفترچه‌یادداشتی بیرون می‌کشد و من آرزو می‌کنم دارو مغزم را بی‌حس کند. من ازآن دفترچه‌یادداشت یا آن خودکار خوشم نمی‌آید و شروع می‌شود.

چیزی تحت عنوان "قفس پرواز" وجود نداره. فقط یه چیز هست که از قفس کوچیکی که پرنده نمی‌تونه توی اون پرواز کنه بی‌رحمانه‌تره، و اون قفس بزرگیه که باعث می‌شه پرنده فکر کنه می‌تونه پرواز کنه.

باوجود این، لعنت به والدینش. اگر نمی‌توانید عشق بی‌قیدوشرط نثار کنید، بچه‌دار نشوید.

«تو نمی‌تونی کسی رو که نمی‌خواد نجات پیدا کنه نجات بدی.»

مشکل کتاب‌ها این است که تمام می‌شوند. فریبت می‌دهند. تا اعماق فرومی‌روی و مالکیت‌ها و روابطِ خود در دنیا را جلوی در رها می‌کنی و از درون خوشت می‌آید و مالکیت‌ها یا روابطتت را نمی‌خواهی و سپس، کتاب دود می‌شود و به هوا می‌رود. ورق می‌زنی و چیزی نیست

فقط یه چیز هست که از قفس کوچیکی که پرنده نمی‌تونه توی اون پرواز کنه بی‌رحمانه‌تره، و اون قفس بزرگیه که باعث می‌شه پرنده فکر کنه می‌تونه پرواز کنه.

معلم بهداشت مدرسهٔ دبیرستانم می‌گفت اگر ده ثانیه به چشمانِ کسی نگاه کنید، یا او را می‌ترسانید یا دلش را می‌برید.

من از آن آدم‌های عوضیِ دل‌رحم نیستم که هیچ‌وقت جرئتِ در لحظه زندگی کردن را ندارند. من برای زندگی زندگی می‌کنم،

باید آن‌قدر آدم‌ها را نادیده بگیری که سر عقل بیایند، به‌خصوص بچه‌پول‌دارهای لوس را.

آن‌قدر برای دیدنت هیجان‌زده‌ام که اصلاً جهان برایم وجود ندارد.

بله، می‌فهمم ما برای مصاحبت آفریده شده‌ایم. خداوند به ما کلمات را هدیه داده است. باید صحبت کنیم. باید گوش بدهیم

اگر نمی‌توانید عشق بی‌قیدوشرط نثار کنید، بچه‌دار نشوید.

«همه همیشه دارن تلاش می‌کنن بهتر بشن، دوسه کیلو وزن کم کنن، پنج تا کتاب بخونن، برن موزه، یه صفحهٔ موسیقیِ کلاسیک بخرن و بهش گوش بدن و دوستش داشته باشن. اما کاری که درواقع دلشون می‌خواد انجام بدن، اینه که دونات بخورن، مجله بخونن، و آلبوم پاپ بخرن. و کتاب؟ گور پدر کتاب. به‌جاش دستگاه کیندل رو می‌خرن.

در کتاب‌فروشی کار کنید تا بفهمید بیشترِ مردمِ این جهان از چیزی که هستند احساسِ گناه می‌کنند.