کتاب هم‌قفسان

هرکه در عشق سر از قلّه برآرد هنر است همه تا دامنهٔ کوه تحمّل دارند

وجی که نپیوست به ساحل به من آموخت در عین توانستن پرهیز قشنگ است

هر کس آمد ضربه‌ای بر من زد و از من گذشت من شباهت‌های دردآلود با در داشتم

سفر هر که را دیده‌ام برده است سفر هیچ‌کس را نیاورده است!

من مجمع‌الجزایرِ تنهایی و غمم پهلو بگیر پهلوی من شاد کن مرا

دلواپسِ قضاوتِ مردم نباش، عشق چیزی که دیر می‌برد از آدم آبروست!

شانه‌هایت را برای گریه‌کردن دوست... نه! من سر از زانوی تو ای غم! مگر برداشتم؟

«کِی تو را از یاد خواهم برد؟» گفتم؛ عشق گفت بی‌نهایت، بی‌نهایت، بی‌نهایت مانده است

عشق در این عصرِ پُرنفرت کلاهِ تازه‌ای‌ست تا که بگذارند برخی، عدّه‌ای برداشتند هرگز از امثالِ تو خالی نمی‌شد روزگار نصف خودکارت اگر آن عدّه جوهر داشتند!

مرغی شده‌ام جلدِ تو و قسمتم این است هرجا بروم باز گرفتار بمانم

تا غمت خار گلو هست، گلوبند چرا؟ کشته‌هایت چه نیازی به تجمّل دارند؟