کتاب گور سفید

این که می‌گم خودم قانونم، چون قانون خودمو پیدا کردم نگذاشتم دیگران بهم دیکته کنند.

انگار که دست به اسلحه شده باشم، می‌ترسم شلیک کنم، چون فقط خودم را می‌بینم که نشسته‌ام روبه‌روی خودم.

پوسترهای تبلیغاتی ریاست‌جمهوری را می‌دیدم که بعد از سال‌ها استبداد و دیکتاتوری زیر پای مردم پرپر می‌شد و تجسم دیو چو بیرون رود فرشته درآید شده بود، با این تفاوت که این پرهای فرشته بود که می‌ریخت روی زمین تا موهای دیو؛

از نزدیک ندیده بودمش. گذری وقتی می‌رفتیم به طرف قم پیدا بود، هفتاد هشتاد کیلومتر بعد از تهران. از گوشهٔ چشمم می‌دیدی‌اش و نمی‌دیدی. وسوسه‌گر بود در آن برّ بیابان، لکه‌ای سفید که برق می‌زد آن میانه. وسط تابستان انگار برفی افتاده باشد میان بیابان که به معجزه بیشتر شبیه بود تا چیز دیگری. در خیالم نمی‌دیدم که روزی نزدیکش شوم. خنک بود. نزدیک که می‌شدی نرمه‌بادی می‌وزید، خنکی بلند می‌شد. چنان می‌درخشید که چشم را خیره می‌کرد به خود. تا جایی که می‌شد جلو رفت، جلو رفتیم. هر چه تاریکی شب بیشتر می‌شد، دریاچه بیشتر می‌درخشید. ماه هم می‌تابید بر بلورها. آسمان از فرط پاکی لاجوردتر شده بود. زمین به ابتدای آفرینش خود نزدیک‌تر از هر کجای دیگری بود

هیچ به فکرم نرسید که دُم خروس پیداست و من نمی‌بینم یا نمی‌خواهم ببینم و باید به‌زور خرفهم می‌شدم تا چشمانم باز شوند.

«ما خودمون دل‌شکسته‌ایم و منتظر ذره‌ای امید. الاغ، امید هیچ‌کسی رو ناامید نکن. امید که به کسی نمی‌دی ناامیدش نکن. این کارو که می‌تونی بکنی.»

گاهی فکر می‌کنم اصل و نسبم به زنِ لوط می‌رود که نباید به عقب نگاه کنم، از بس توی کلهٔ ما فرو کرده‌اند گذشته گذشته. (اولین بار که قصهٔ زنِ لوط را شنیدم که چطور سنگ شده یا کوه نمک، فرقی نمی‌کند، تا ساعت‌ها منگِ آن مجسمهٔ نمکی بودم.) گذشته کجا گذشته؟ به عقب نگاه نکن، مثل مُحرِمی که با نگاه به پشت سرش تمام اعمالِ طوافش عاطل و باطل می‌شود. بشود. این‌ها شده بود نشخوار ذهنم. خلاصی نداشتم از دستش.

روزگار روزگارِ سرمایه شده بود، جنگ تمام شده بود و از کشتن و تیر زدن به سر و کلاهِ سرباز عراقی به کشتن و کلاه گذاشتن به سر برادرت رسیده بود

به عقب نگاه نکن، مثل مُحرِمی که با نگاه به پشت سرش تمام اعمالِ طوافش عاطل و باطل می‌شود.