کتاب رعنا

همیشه در جمع بودم و تنها

خیلی دلم می‌خواست یک بار دیگر داخل آن خانه شوم. در همان اتاقی که من و مادربزرگم باهم می‌نشستیم، حرف می‌زدیم و غذا می‌خوردیم، بنشینم. هر گوشهٔ آن خانه برایم خاطره بود، ولی حالا دیگرمتعلق به کسی دیگر بود.

«می‌دونم، تو کتاب‌ها خوندم که همه‌چیز رو به زمان واگذار کنین. به کمک زمان هر تیغ تیزی، کند می‌شه و از این حرف‌ها. آره، همهٔ اینها درسته. ولی تا زمان بگذره چی کار کنم؟

فکر کردم آدم‌ها در شرایط خاص چه کارهایی ممکن است بکنند؛ کارهایی که خودشان هم بعدها باورشان نمی‌شود.

هرچقدر او به من کم‌محبت بود، من دوستش داشتم. دلم واقعاً برایش تنگ شده بود. به او نیاز داشتم؛ درست برعکس او.

آدم بعضی وقت‌ها چیزهایی از خودش می‌بینه که برای خودشم عجیبه.»

چرا باید زمانی که پدرم با صندوق‌های بزرگ میوه به منزل می‌رود، من در حسرت یک سیب یا خیار باشم.

نمی‌توانستم محبتش را از دلم بیرون کنم.

همه‌چیز رو به راه بود که ناگهان سرنوشت مسیر دیگری را برایم رقم زد.