بریده‌هایی از کتاب فرار از تیمارستان

متفاوت بودن به معنی بیمار بودن نیست

گاهی برای خوشحال کردن کسی هر کاری انجام میدی حتی اگه باعث بشه احساس حماقت کنی. "

آیا انسان‌ها هرگز دست از تحقیر کردن و خُرد کردن همنوعانشان بر می‌داشتند؟

اجازه نده که اشکای شادم تو رو به اشتباه بندازه...

هیچ انسانی در زمان خودش کاملا عاقل به حساب نمیاد. گالیله دیوانه بود؟ میکل آنژ؟ داروین؟ نه. همه‌شون نابغه بودن. اما آدم‌های هم عصر اونا اینطور فکر نمی‌کردن. اگه قراره منو به خاطر کار مهمی که می‌خوام در زمان خودم انجام بدم دیوانه بنامن، خوب بذار این کارو بکنن پسرجون. "

فقط بدون من از اینجا پرواز نکن سوپرمن، باشه؟"

اگه قراره منو به خاطر کار مهمی که می‌خوام در زمان خودم انجام بدم دیوانه بنامن، خوب بذار این کارو بکنن پسرجون. "

فقط یادت نره کی هستی. می‌تونی اینم پشت سر بذاری. قبلا هم چنین چیزایی رو از سر گذروندی. اگه مجبور بشی می‌تونی وانمود کنی فراموش کردی، اما واقعا فراموش نکن.

او نمی‌خواست نفر اول باشد. این اتاق سرد و خالی بود و او با تمام وجود می‌دانست بیمار صفر بودن بد است. خیلی بد. معنایش از دست رفتنش بود. نه با مرگ، که با چیزی به مراتب بدتر.

صداهای مهربان چیزهای زیبا می‌گفتند و قصد و غرض‌های پست و نابکارانه شان را زیر آن می‌پوشاندند

در مورد اتفاقات گذشته نمی‌تونیم کاری بکنیم، فقط می‌تونیم سعی کنیم در آینده کارمونو درست تر انجام بدیم

فراموش نکن"، با لبهای کبود ترک خورده نجوا می‌کرد. " فراموش نکن ریکی. فراموش نکن. مخفی نشو. بجنگ.

فراموش نکن"، با لبهای کبود ترک خورده نجوا می‌کرد. " فراموش نکن ریکی. فراموش نکن. مخفی نشو. بجنگ.

فکر کنم نکته همینه. لازمه که مثل یه تهدید باشن. یه هشدار.

خدایا، از کلمه درمان نفرت داشت. اگر این کلمه به معنای خوب شدن حال کسی باشد درمان او فرار از مدرسه و با مارتین به اسکله رفتن، یا با کله توی ظرف خرچنگ و کَره شیرجه زدن بود. درمانش دیدن آب نبات و شکلات توی جوراب‌های کریسمس بود یا خریدن صفه جدید رولینگ استون*۱۳. معنی درمان در هیل کرست گرفتن شوک با صد ولت الکتریسیته بود. درمان در ویکتوروود نشستن در جمع افرادی بود که از احساسشان درباره بی پدر بزرگ شدن صحبت می‌کردند. درمان در بروکلین چه معنایی ممکن بود داشته باشد؟

درست است که آنها بیمارانی سربه راه و آرام بودند ولی به هر حال بیمار بودند و اینجاهم یک آسایشگاه روانی بود

بهیار صدای قشنگی داشت. ملایم، مهربان. همیشه همینطور بود – صداهای مهربان چیزهای زیبا می‌گفتند و قصد و غرض‌های پست و نابکارانه شان را زیر آن می‌پوشاندند. آن صداها می‌خواستند او را آنطور که خود دوست داشتند تغییر دهند. گاهی اوقات وسوسه میشد به آنها اجازه این کار را بدهد.

به نظرش اشکالی نداشت برای دوست شدن با کسی یه خُرده هم لاس بزنی، حتی اگر این روش از نظر این روانپزشکانِ پیرِ خاک گرفته دیگر قدیمی‌شده باشد.

هنگامی که رئیس داشت به آنها نزدیک میشد ریکی چشم از او بر نمی داشت. اگر هم می‌خواست بردارد نمی‌توانست. آدم‌ها او را نمی ترساندند ولی چیز متفاوتی درباره این رئیس وجود داشت. او عصبانی یا حتی مشتاق به نظر نمی‌رسید. فقط مثل کاغذی سفید و نانوشته بود. پوستش انگار نقابی بود که شخص دیگری پشت آن پنهان شده باشد.

. اگر نظم و انضباط در اینجا وسواس آنها بود، پس حل شدن در جمعیت و به چشم نیامدن بهترین استراتژی نجات بود

بعضی از مؤسسات تمام سعیشونو می‌کنن تا بیمارانو جدا از هم نگه دارن. " این را گفت و به قاب یکی از تصاویر نزدیک‌تر شد و روی شیشه آن دست کشید تا از نبودن کوچکترین ذره گرد و خاک مطمئن شود. " من فکر می‌کنم اون روش زیان بخشه. یک عضو مؤثر جامعه می‌تونه به خوبی با همنوعانش تعامل داشته باشه. ما هراز گاهی اینجا این تستو در مقیاس کوچیک انجام می‌دیم و با دادن اجازه همکاری و داشتن روابط اجتماعی به بیماران، پیشرفت اونا رو بررسی می‌کنیم. تمام حرفه من در این خلاصه میشه که روش‌های نرم تر و مهربانانه تری نسبت به روش‌های خشن موجود پیدا کنم.

این همون چیزیه که وقتی انسان یه خورده پول داره اتفاق می‌افته. فکر می‌کنه می‌تونه هر مشکلی رو با پول حل کنه. "

چه کسی گفته که مادرها همیشه درست می‌گن؟ اگه من می‌تونم بیمار و شکسته باشم، شاید اونم باشه.

تمام اینها باعث میشدند که واقعا بخواهد بداند. در واقع دانستن جواب تنها چیز مهم بود. تنها چیز. نقطه.

کنجکاوی انگیزهٔ حرکت میده ریکی. مدام تو رو به جلو هُل میده. نیروی محرکهٔ قوی داره. "