کتاب خودآموز دیکتاتورها

دیکتاتور واقعی تا ده دقیقه مانده به سقوطش باید محکم ادعا کند که قدرت کاملا در دست اوست و حکومتش پابرجا و خلل‌ناپذیر است.

تکیه‌کلام همیشگی‌ات باید این باشد: کشور در برهه حساسی است، دشمنان خارجی نقشه‌های پلیدی برای نابودی ملت در سر دارند. این‌طور می‌توانی حمایت سیاسی دائمی مردم را به دست آوری

هنگامی که می‌بینی خیابان‌ها از معترضان پر شده و اوضاع دارد کاملا از کنترل خارج می‌شود، باید از همه روش‌های سرکوبگرانه‌ای که در صفحات قبلی کتاب در باره‌شان توضیح داده‌ایم، استفاده کنی: موجی از خشونت برای ترساندن تظاهرکنندگان راه بینداز؛ دسترسی مردم و مخالفان را به وسایل ارتباطی قطع یا محدود کن؛ به مردم پیام بده که از این پس هیچ حرکت اعتراضی‌ای را در خیابان‌ها تحمل نخواهی کرد؛ تظاهراتی عظیم با شرکت عوامل رژیم و هوادارانت برگزار کن و تا می‌توانی در باره عظمت آن تبلیغ کن

قهرمانانِ مرده مانند زامبی‌ها هستند: آن‌ها به محض این‌که بمیرند، دوباره زنده می‌شوند و دیگر به این راحتی‌ها کشته نمی‌شوند.

در ملأعام، مخالفانت را اراذل و اوباش، آلت دست قدرت‌های خارجی، مشتی احمق و کودن، گنگسترهای بی‌وجدان و فریب‌خوردگان رسانه‌های بیگانه، خطاب کن.

اما پیش‌دستی کن و دیگران را مقصر اعلام کن. بگو خارجی‌ها برنامه‌ریز اصلی تظاهرات بوده‌اند؛ بگو اراذل و اوباش تحت هدایت سازمان‌دهندگانِ تظاهرات، دست به خشونت زده‌اند؛ بگو تروریست‌ها و افراط‌گرایان در صفوف تظاهرکنندگان رخنه کرده بودند و بگو رسانه‌های معاند مردم ساده‌لوح را تحریک کرده بودند.

از آن‌جا که نظام آموزشی کشورت به دلیل کمبود بودجه و ضعف مدیریت، وضع افتضاحی دارد، بچه‌ها و نوه‌هایت را برای تحصیل به آمریکا و اروپا بفرست. خوشبختانه پول کافی در اختیار داری تا آن‌ها بتوانند در بهترین دانشگاه‌های این کشورها درس بخوانند.

همیشه یادت باشد که نیروهای حکومتی به محض این‌که روحیه‌شان را از دست بدهند پیروزی تو قطعی خواهد بود.

دستور بده سکه‌ها و اسکناس‌ها مزین به تصویری از تو باشد. دستور بده هیچ کتاب درسی‌ای بدون عکس تو در صفحه اولش چاپ نشود. دستور بده روی دیوار ساختمان‌های بزرگ عکست را نقاشی کنند.

مخالفانت که به خیابان آمده و مشغول شعار دادن علیه تو و رژیمت هستند، ادعا می‌کنند که تجمع آن‌ها سیاسی است و اعتراض به حکومت، حق مشروعِ شهروندی آن‌هاست. اما تو، برعکس، باید بر این نکته پافشاری کنی که تجمع این افراد نظم عمومی را بر هم زده و پلیس و نیروهای امنیتی برای حفظ نظم عمومی، مجبور به برچیدن بساط این تجمعند.

تو نباید هرگز اجازه تشکیل «سازمان‌های مردم‌نهاد» (ان‌جی‌اُ) و دیگر نهادهای جامعه مدنی را بدهی. یادت باشد این تشکل‌ها (۲۴۸)، گرچه عناوین بی‌خطری مثل «انجمن طرفداران محیط زیست» و «حامیان حقوق حیوانات» را دارند، اما عملا شالوده‌های کارِ جمعی و گروهی را به اعضای خود یاد می‌دهند و بعید نیست که آن‌ها در آینده از این مهارت‌های خود برای ساقط کردن تو استفاده کنند.

با آمار و ارقام بازی کن: در بیانیه‌های دولتی، تعداد افرادی را که در تظاهرات و شورش‌های خیابانی شرکت کرده‌اند بسیار پایین‌تر از واقعیت اعلام کن. تعداد افرادی را نیز که به دست پلیس و نیروهای امنیتی‌ات در تظاهرات کشته شده‌اند، بسیار کم‌تر از آنچه بوده است، اعلام کن. در عوض مدعی شو تعداد زیادی از نیروهای امنیتی و پلیس و نیز رهگذران بی‌گناه به دست نیروهای اپوزیسیون کشته شده‌اند. تظاهرکنندگان را مشتی قاتلِ بی‌رحم معرفی کن. از آن‌جا که به هیچ خبرنگار خارجی‌ای اجازه ورود به کشور را نداده‌ای، هیچ منبع مستقلی نمی‌تواند ادعاهای آماری تو را تأیید یا رد کند.

به هر حال در جریان سرکوب‌ها عده‌ای کشته و زخمی شده‌اند و اپوزیسیون می‌کوشد تو را مقصر اصلی اعلام کند. اما پیش‌دستی کن و دیگران را مقصر اعلام کن. بگو خارجی‌ها برنامه‌ریز اصلی تظاهرات بوده‌اند؛ بگو اراذل و اوباش تحت هدایت سازمان‌دهندگانِ تظاهرات، دست به خشونت زده‌اند؛ بگو تروریست‌ها و افراط‌گرایان در صفوف تظاهرکنندگان رخنه کرده بودند و بگو رسانه‌های معاند مردم ساده‌لوح را تحریک کرده بودند.

بین مخالفانت تفرقه بینداز: اگر کشورت به دلایل مذهبی، طبقاتی، قومیتی و غیره، از قبل دستخوش تفرقه بوده است، حالا که صدای معترضان علیه رژیمت بلند شده، زمان بسیار مناسبی برای دامن زدن به این تفرقه‌ها و اختلاف‌هاست. تو باید به مأمورانت که آموزش‌های خاصی در باره تحریک مردم به درگیری دیده‌اند، دستور بدهی که بنزین بر آتش اختلاف‌های قومی و مذهبی بریزند. اگر در این کار موفق شدی و تخم نفاق را بین مخالفانت پاشیدی، آن‌ها به جای حمله به تو مشغول حمله به یکدیگر می‌شوند. فایده این روش، ایجاد دو دستگی (یا حتی چنددستگی) بین دشمنانت و تضعیف آن‌هاست. موقعی که دشمن دچار چنددستگی شد، تو فرصتی می‌یابی تا خودت را جمع‌وجور کنی، نیروهایت را ترمیم کنی و نفسی تازه کنی.

بهترین راه برای «قانع کردن» مردم، ترساندن آن‌هاست. باید بگویی اگر مخالفانت روی کار بیایند، «مملکت تکه‌پاره» خواهد شد؛ «جنگ‌های ویرانگرِ قبیله‌ای» رخ خواهد داد؛ کشور به «دوران استعماری» باز خواهد گشت و خلاصه سنگ روی سنگ بند نخواهد شد.

در یک نظام دیکتاتوری فایده داشتن دشمن خارجی آن‌قدر زیاد است که حتی اگر چنین دشمنی وجود نداشته باشد، باز باید آن را ساخت.

شلیک به معترضان راهِ خروجِ آسانی از هزارتوی ناآرامی‌هاست اما این راهکار را غالبآ رهبران خودکامه‌ای به کار گرفته‌اند که هیچ خلاقیتی نداشته‌اند، ولی به هر حال گاهی هیچ راهی جز مقابله مستقیم با معترضان نیست. اگر مجبور به انتخاب این راهکار شدی، وظیفه شلیک به معترضان را به نیروهای مسلحی واگذار کن که تبعه کشورت نیستند و به عنوان مزدور استخدام شده‌اند. این نیروها، برخلاف نیروهای داخلی، با تردید و عذاب وجدان کم‌تری مردم نافرمان را خواهند کشت زیرا هیچ نقطه اشتراک قومی، مذهبی یا فرهنگی‌ای با آن‌ها ندارند. اگر مجبور به تعقیب و کشتار معترضان در خیابان‌های شهرهایت شدی، ادعا کن آنان مشتی تروریست، خرابکار و جنایتکارند که سربازان و سپاهیان حامی نظم و قانون را کشته و اموال و مغازه‌های مردم را غارت کرده‌اند.

توسعه اقتصادی بیش از یک اندازه مشخص، موجب بی‌ثباتی رژیمت خواهد شد: یک اقتصاد شکوفای در حال رشد، باعث ایجاد مشاغل و فرصت‌های کاری از کانال‌هایی جز کانال تو می‌شود و این یعنی کاسته شدن از قدرت مطلقه تو. علاوه بر این، افراد ثروتمند از آموزش بیش‌تر و بهتری برخوردار خواهند شد و در نتیجه پافشاری بیش‌تری بر اصلاحات سیاسی، یعنی همان چیزهایی که سرِ کلاس‌های درس یا در کتاب‌ها شنیده و خوانده‌اند، خواهند کرد.

این کشوری است که تو برای آن‌ها ساخته‌ای. جاده‌ها خراب و خطرناک است، خیابان‌ها پر از دست‌انداز و چاله‌چوله است، برق مدام قطع می‌شود و آب سالم و قابل شرب در لوله‌ها نیست. هر زمان که باران می‌بارد، آبگرفتگی معابر و نشت فاضلاب، پدر مردم را درمی‌آورد و ترافیک سنگین پایتخت به چنان کلافِ سردرگمی تبدیل می‌شود که مردم گاهی نزدیک صبح به خانه‌هایشان می‌رسند. آن‌ها حتی برای کارهای ساده‌ای مثل گرفتن مجوز ساختمان یا مجوز کسب‌وکار باید روزها و هفته‌ها در ادارات شلوغ و آشفته کشورت رفت‌وآمد کنند. زندگی کردن در این مملکتی که تو برایشان درست کرده‌ای خیلی سخت است و همه به فکر فرار از کشور هستند! اما تو، جناب دیکتاتور، مجبور نیستی مثل توده‌های مردم رنج بکشی.

به خودشان خواهند گفت: «درست است که پول چندانی درنمی‌آوریم اما از هیچ بهتر است.» و اگر این ذهنیت بین مردم کشورت حاکم شود، بدان که نانت در روغن است و تو می‌توانی با خیال راحت به حکومت مادام‌العمر فکر کنی.

دیکتاتور واقعی تا ده دقیقه مانده به سقوطش باید محکم ادعا کند که قدرت کاملا در دست اوست و حکومتش پابرجا و خلل‌ناپذیر است. از همه امکانات رسانه‌ای و تبلیغی‌ای که داری استفاده کن تا تصویر قدرتمند و محکمی از رژیمت و تصویر ضعیف و رو به زوالی از دشمنانت نشان دهی.

تکیه‌کلام همیشگی‌ات باید این باشد: کشور در برهه حساسی است، دشمنان خارجی نقشه‌های پلیدی برای نابودی ملت در سر دارند.

در آخرِ این طیف، سلطان سفاک و خونریزی قرار دارد که برای حفظ قدرتش حاضر است مردم کشورش را از دَمِ تیغ بگذراند، خانواده‌های بسیاری را قربانی کند و جان‌های بسیاری را بستاند و انبوهی از آدم‌ها را به سیاهچال‌هایش بیندازد تا در آن‌جا بپوسند. این نوعِ خاصِ دیکتاتور آمادگی‌اش را دارد که در سلول‌های زندان‌هایش از چنان تکنیک‌هایی برای شکنجه دادن مخالفانش استفاده کند که حتی شکنجه‌گران قرون وسطا هم نمی‌توانستند تصورش را بکنند. اگر تو دیکتاتوری با این مشخصات هستی پس بدان که قدرت شاید همچنان در دستت باشد اما هر لحظه احتمال فروافتادن آن از دستت وجود دارد و هر چه بیش‌تر وحشی‌گری بکنی، آیندگان نامت را با زشتی و نفرت بیش‌تری بر زبان خواهند آورد و در برابر دادگاه تاریخ شرمسار و سرافکنده خواهی بود

بهترین بخش، تبدیل شدن تو به شخصیتی افسانه‌ای است؛ شخصیتی خارق‌العاده و فراتر از معیارهای خاکی و زمینی. اگر بتوانی به این هدف برسی، مطمئن باش که از نظر سیاسی برایت سود بسیاری دارد. در واقع خواهی فهمید که این ابزاری ضروری برای چیرگی بر مردم کشورت است. بهترین حالت این است که رعیت‌ها و بندگانت تو را موجودی شکست‌ناپذیر، منحصربه‌فرد، جاودانه، بی‌همتا، خداگونه، همه‌چیزدان و فراتر از انسان‌های عادی بپندارند. اگر به اندازه کافی ذهن‌شویی و تبلیغ کرده باشی، ملت باورشان می‌شود که بدون تو مملکت نابود خواهد شد و آن‌ها به خاک سیاه خواهند نشست. اگر چنین ذهنیتی غالب شود، مطمئن باش تا زمانی که زنده‌ای، حاکم قَدَرقدرت کشورت هستی و هیچ کس جرئت نخواهد کرد به ساقط کردن تو حتی فکر کند.

اگر قرار است قدرت را واگذار کنی و بروی، شاید بد نباشد کل کشور و نیمی از قاره را نیز با خودت نابود کنی.

در بیانیه‌های دولتی، تعداد افرادی را که در تظاهرات و شورش‌های خیابانی شرکت کرده‌اند بسیار پایین‌تر از واقعیت اعلام کن. تعداد افرادی را نیز که به دست پلیس و نیروهای امنیتی‌ات در تظاهرات کشته شده‌اند، بسیار کم‌تر از آنچه بوده است، اعلام کن. در عوض مدعی شو تعداد زیادی از نیروهای امنیتی و پلیس و نیز رهگذران بی‌گناه به دست نیروهای اپوزیسیون کشته شده‌اند. تظاهرکنندگان را مشتی قاتلِ بی‌رحم معرفی کن. از آن‌جا که به هیچ خبرنگار خارجی‌ای اجازه ورود به کشور را نداده‌ای، هیچ منبع مستقلی نمی‌تواند ادعاهای آماری تو را تأیید یا رد کند.

زندگی کردن در این مملکتی که تو برایشان درست کرده‌ای خیلی سخت است و همه به فکر فرار از کشور هستند! اما تو، جناب دیکتاتور، مجبور نیستی مثل توده‌های مردم رنج بکشی. سران رژیمت، وزیران، کارگزاران و حامیانت هم مجبور نیستند رنج بکشند. چاپلوسانی که از صبح تا شب منتظرند ببینند جنابعالی چه فرمایشی کرده‌ای تا آن را بستایند و در ازای این کارشان از صبح تا شب مشغول چاپیدن بیت‌المال هستند، نیز نباید رنج بکشند. این‌ها پایه و اساس حکومتت را تشکیل می‌دهند، پس باید خوب بخورند، خوب زندگی کنند و از انواع خدمات رایگانِ آموزشی، درمانی و غیره بهره‌مند باشند.

با اراذل و اوباش نامیدن هسته اولیه معترضان، بساط آن‌ها را از خیابان برچین و اجازه حضور دوباره در خیابان را به آن‌ها نده.

امتیازهایی که برای ساکت کردن یا تطمیع مردم ناراضی کشورت می‌توانی بدهی، بسیارند: کم کردن یا لغو مالیات‌ها و عوارض، توزیع هدایای نقدی، دادن یارانه‌های سخاوتمندانه و غیره.

اگر کشورت به دلایل مذهبی، طبقاتی، قومیتی و غیره، از قبل دستخوش تفرقه بوده است، حالا که صدای معترضان علیه رژیمت بلند شده، زمان بسیار مناسبی برای دامن زدن به این تفرقه‌ها و اختلاف‌هاست. تو باید به مأمورانت که آموزش‌های خاصی در باره تحریک مردم به درگیری دیده‌اند، دستور بدهی که بنزین بر آتش اختلاف‌های قومی و مذهبی بریزند.