بریده‌هایی از کتاب خودآموز دیکتاتورها

تکیه‌کلام همیشگی‌ات باید این باشد: کشور در برهه حساسی است، دشمنان خارجی نقشه‌های پلیدی برای نابودی ملت در سر دارند. این‌طور می‌توانی حمایت سیاسی دائمی مردم را به دست آوری

هنگامی که می‌بینی خیابان‌ها از معترضان پر شده و اوضاع دارد کاملا از کنترل خارج می‌شود، باید از همه روش‌های سرکوبگرانه‌ای که در صفحات قبلی کتاب در باره‌شان توضیح داده‌ایم، استفاده کنی: موجی از خشونت برای ترساندن تظاهرکنندگان راه بینداز؛ دسترسی مردم و مخالفان را به وسایل ارتباطی قطع یا محدود کن؛ به مردم پیام بده که از این پس هیچ حرکت اعتراضی‌ای را در خیابان‌ها تحمل نخواهی کرد؛ تظاهراتی عظیم با شرکت عوامل رژیم و هوادارانت برگزار کن و تا می‌توانی در باره عظمت آن تبلیغ کن

در ملأعام، مخالفانت را اراذل و اوباش، آلت دست قدرت‌های خارجی، مشتی احمق و کودن، گنگسترهای بی‌وجدان و فریب‌خوردگان رسانه‌های بیگانه، خطاب کن.

همیشه یادت باشد که نیروهای حکومتی به محض این‌که روحیه‌شان را از دست بدهند پیروزی تو قطعی خواهد بود.

تو نباید هرگز اجازه تشکیل «سازمان‌های مردم‌نهاد» (ان‌جی‌اُ) و دیگر نهادهای جامعه مدنی را بدهی. یادت باشد این تشکل‌ها (۲۴۸)، گرچه عناوین بی‌خطری مثل «انجمن طرفداران محیط زیست» و «حامیان حقوق حیوانات» را دارند، اما عملا شالوده‌های کارِ جمعی و گروهی را به اعضای خود یاد می‌دهند و بعید نیست که آن‌ها در آینده از این مهارت‌های خود برای ساقط کردن تو استفاده کنند.

توسعه اقتصادی بیش از یک اندازه مشخص، موجب بی‌ثباتی رژیمت خواهد شد: یک اقتصاد شکوفای در حال رشد، باعث ایجاد مشاغل و فرصت‌های کاری از کانال‌هایی جز کانال تو می‌شود و این یعنی کاسته شدن از قدرت مطلقه تو. علاوه بر این، افراد ثروتمند از آموزش بیش‌تر و بهتری برخوردار خواهند شد و در نتیجه پافشاری بیش‌تری بر اصلاحات سیاسی، یعنی همان چیزهایی که سرِ کلاس‌های درس یا در کتاب‌ها شنیده و خوانده‌اند، خواهند کرد.

اما پیش‌دستی کن و دیگران را مقصر اعلام کن. بگو خارجی‌ها برنامه‌ریز اصلی تظاهرات بوده‌اند؛ بگو اراذل و اوباش تحت هدایت سازمان‌دهندگانِ تظاهرات، دست به خشونت زده‌اند؛ بگو تروریست‌ها و افراط‌گرایان در صفوف تظاهرکنندگان رخنه کرده بودند و بگو رسانه‌های معاند مردم ساده‌لوح را تحریک کرده بودند.

بین مخالفانت تفرقه بینداز: اگر کشورت به دلایل مذهبی، طبقاتی، قومیتی و غیره، از قبل دستخوش تفرقه بوده است، حالا که صدای معترضان علیه رژیمت بلند شده، زمان بسیار مناسبی برای دامن زدن به این تفرقه‌ها و اختلاف‌هاست. تو باید به مأمورانت که آموزش‌های خاصی در باره تحریک مردم به درگیری دیده‌اند، دستور بدهی که بنزین بر آتش اختلاف‌های قومی و مذهبی بریزند. اگر در این کار موفق شدی و تخم نفاق را بین مخالفانت پاشیدی، آن‌ها به جای حمله به تو مشغول حمله به یکدیگر می‌شوند. فایده این روش، ایجاد دو دستگی (یا حتی چنددستگی) بین دشمنانت و تضعیف آن‌هاست. موقعی که دشمن دچار چنددستگی شد، تو فرصتی می‌یابی تا خودت را جمع‌وجور کنی، نیروهایت را ترمیم کنی و نفسی تازه کنی.

از آن‌جا که نظام آموزشی کشورت به دلیل کمبود بودجه و ضعف مدیریت، وضع افتضاحی دارد، بچه‌ها و نوه‌هایت را برای تحصیل به آمریکا و اروپا بفرست. خوشبختانه پول کافی در اختیار داری تا آن‌ها بتوانند در بهترین دانشگاه‌های این کشورها درس بخوانند.

دستور بده سکه‌ها و اسکناس‌ها مزین به تصویری از تو باشد. دستور بده هیچ کتاب درسی‌ای بدون عکس تو در صفحه اولش چاپ نشود. دستور بده روی دیوار ساختمان‌های بزرگ عکست را نقاشی کنند.

بهترین راه برای «قانع کردن» مردم، ترساندن آن‌هاست. باید بگویی اگر مخالفانت روی کار بیایند، «مملکت تکه‌پاره» خواهد شد؛ «جنگ‌های ویرانگرِ قبیله‌ای» رخ خواهد داد؛ کشور به «دوران استعماری» باز خواهد گشت و خلاصه سنگ روی سنگ بند نخواهد شد.

با آمار و ارقام بازی کن: در بیانیه‌های دولتی، تعداد افرادی را که در تظاهرات و شورش‌های خیابانی شرکت کرده‌اند بسیار پایین‌تر از واقعیت اعلام کن. تعداد افرادی را نیز که به دست پلیس و نیروهای امنیتی‌ات در تظاهرات کشته شده‌اند، بسیار کم‌تر از آنچه بوده است، اعلام کن. در عوض مدعی شو تعداد زیادی از نیروهای امنیتی و پلیس و نیز رهگذران بی‌گناه به دست نیروهای اپوزیسیون کشته شده‌اند. تظاهرکنندگان را مشتی قاتلِ بی‌رحم معرفی کن. از آن‌جا که به هیچ خبرنگار خارجی‌ای اجازه ورود به کشور را نداده‌ای، هیچ منبع مستقلی نمی‌تواند ادعاهای آماری تو را تأیید یا رد کند.

شلیک به معترضان راهِ خروجِ آسانی از هزارتوی ناآرامی‌هاست اما این راهکار را غالبآ رهبران خودکامه‌ای به کار گرفته‌اند که هیچ خلاقیتی نداشته‌اند، ولی به هر حال گاهی هیچ راهی جز مقابله مستقیم با معترضان نیست. اگر مجبور به انتخاب این راهکار شدی، وظیفه شلیک به معترضان را به نیروهای مسلحی واگذار کن که تبعه کشورت نیستند و به عنوان مزدور استخدام شده‌اند. این نیروها، برخلاف نیروهای داخلی، با تردید و عذاب وجدان کم‌تری مردم نافرمان را خواهند کشت زیرا هیچ نقطه اشتراک قومی، مذهبی یا فرهنگی‌ای با آن‌ها ندارند. اگر مجبور به تعقیب و کشتار معترضان در خیابان‌های شهرهایت شدی، ادعا کن آنان مشتی تروریست، خرابکار و جنایتکارند که سربازان و سپاهیان حامی نظم و قانون را کشته و اموال و مغازه‌های مردم را غارت کرده‌اند.

در یک نظام دیکتاتوری فایده داشتن دشمن خارجی آن‌قدر زیاد است که حتی اگر چنین دشمنی وجود نداشته باشد، باز باید آن را ساخت.

دیکتاتور واقعی تا ده دقیقه مانده به سقوطش باید محکم ادعا کند که قدرت کاملا در دست اوست و حکومتش پابرجا و خلل‌ناپذیر است. از همه امکانات رسانه‌ای و تبلیغی‌ای که داری استفاده کن تا تصویر قدرتمند و محکمی از رژیمت و تصویر ضعیف و رو به زوالی از دشمنانت نشان دهی.

این کشوری است که تو برای آن‌ها ساخته‌ای. جاده‌ها خراب و خطرناک است، خیابان‌ها پر از دست‌انداز و چاله‌چوله است، برق مدام قطع می‌شود و آب سالم و قابل شرب در لوله‌ها نیست. هر زمان که باران می‌بارد، آبگرفتگی معابر و نشت فاضلاب، پدر مردم را درمی‌آورد و ترافیک سنگین پایتخت به چنان کلافِ سردرگمی تبدیل می‌شود که مردم گاهی نزدیک صبح به خانه‌هایشان می‌رسند. آن‌ها حتی برای کارهای ساده‌ای مثل گرفتن مجوز ساختمان یا مجوز کسب‌وکار باید روزها و هفته‌ها در ادارات شلوغ و آشفته کشورت رفت‌وآمد کنند. زندگی کردن در این مملکتی که تو برایشان درست کرده‌ای خیلی سخت است و همه به فکر فرار از کشور هستند! اما تو، جناب دیکتاتور، مجبور نیستی مثل توده‌های مردم رنج بکشی.

در بیانیه‌های دولتی، تعداد افرادی را که در تظاهرات و شورش‌های خیابانی شرکت کرده‌اند بسیار پایین‌تر از واقعیت اعلام کن. تعداد افرادی را نیز که به دست پلیس و نیروهای امنیتی‌ات در تظاهرات کشته شده‌اند، بسیار کم‌تر از آنچه بوده است، اعلام کن. در عوض مدعی شو تعداد زیادی از نیروهای امنیتی و پلیس و نیز رهگذران بی‌گناه به دست نیروهای اپوزیسیون کشته شده‌اند. تظاهرکنندگان را مشتی قاتلِ بی‌رحم معرفی کن. از آن‌جا که به هیچ خبرنگار خارجی‌ای اجازه ورود به کشور را نداده‌ای، هیچ منبع مستقلی نمی‌تواند ادعاهای آماری تو را تأیید یا رد کند.

تکیه‌کلام همیشگی‌ات باید این باشد: کشور در برهه حساسی است، دشمنان خارجی نقشه‌های پلیدی برای نابودی ملت در سر دارند.

اگر کشورت به دلایل مذهبی، طبقاتی، قومیتی و غیره، از قبل دستخوش تفرقه بوده است، حالا که صدای معترضان علیه رژیمت بلند شده، زمان بسیار مناسبی برای دامن زدن به این تفرقه‌ها و اختلاف‌هاست. تو باید به مأمورانت که آموزش‌های خاصی در باره تحریک مردم به درگیری دیده‌اند، دستور بدهی که بنزین بر آتش اختلاف‌های قومی و مذهبی بریزند.

بهترین بخش، تبدیل شدن تو به شخصیتی افسانه‌ای است؛ شخصیتی خارق‌العاده و فراتر از معیارهای خاکی و زمینی. اگر بتوانی به این هدف برسی، مطمئن باش که از نظر سیاسی برایت سود بسیاری دارد. در واقع خواهی فهمید که این ابزاری ضروری برای چیرگی بر مردم کشورت است. بهترین حالت این است که رعیت‌ها و بندگانت تو را موجودی شکست‌ناپذیر، منحصربه‌فرد، جاودانه، بی‌همتا، خداگونه، همه‌چیزدان و فراتر از انسان‌های عادی بپندارند. اگر به اندازه کافی ذهن‌شویی و تبلیغ کرده باشی، ملت باورشان می‌شود که بدون تو مملکت نابود خواهد شد و آن‌ها به خاک سیاه خواهند نشست. اگر چنین ذهنیتی غالب شود، مطمئن باش تا زمانی که زنده‌ای، حاکم قَدَرقدرت کشورت هستی و هیچ کس جرئت نخواهد کرد به ساقط کردن تو حتی فکر کند.

به خودشان خواهند گفت: «درست است که پول چندانی درنمی‌آوریم اما از هیچ بهتر است.» و اگر این ذهنیت بین مردم کشورت حاکم شود، بدان که نانت در روغن است و تو می‌توانی با خیال راحت به حکومت مادام‌العمر فکر کنی.

تو باید در همان مراحل اول، قبل از این‌که طبقه متوسط و اقشار میانی جامعه به معترضان ملحق شوند، آن‌ها را مهار کنی. با اراذل و اوباش نامیدن هسته اولیه معترضان، بساط آن‌ها را از خیابان برچین و اجازه حضور دوباره در خیابان را به آن‌ها نده.

امتیازهایی که برای ساکت کردن یا تطمیع مردم ناراضی کشورت می‌توانی بدهی، بسیارند: کم کردن یا لغو مالیات‌ها و عوارض، توزیع هدایای نقدی، دادن یارانه‌های سخاوتمندانه و غیره.

تکیه‌کلام همیشگی‌ات باید این باشد: کشور در برهه حساسی است، دشمنان خارجی نقشه‌های پلیدی برای نابودی ملت در سر دارند. این‌طور می‌توانی حمایت سیاسی دائمی مردم را به دست آوری

در واقع، دیکتاتوری دیگر به معنای حکومت مستبدانه از نوع حکومت نازی‌های آلمان نیست. حالا در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که حمایت از اصول دموکراتیک مهم است. تو هم می‌توانی با تغییر در اصول و نهادهای دموکراتیک، همان کنترل تمام‌عیاری را که در طلبش هستی، به دست آوری. به عبارت دیگر، دَم از حفظ و صیانت از اصول دموکراتیک بزن اما در عمل نظام دیکتاتوری مطلوبت را برپا کن. تو باید گرگی در لباس میش باشی!

زندگی کردن در این مملکتی که تو برایشان درست کرده‌ای خیلی سخت است و همه به فکر فرار از کشور هستند! اما تو، جناب دیکتاتور، مجبور نیستی مثل توده‌های مردم رنج بکشی. سران رژیمت، وزیران، کارگزاران و حامیانت هم مجبور نیستند رنج بکشند. چاپلوسانی که از صبح تا شب منتظرند ببینند جنابعالی چه فرمایشی کرده‌ای تا آن را بستایند و در ازای این کارشان از صبح تا شب مشغول چاپیدن بیت‌المال هستند، نیز نباید رنج بکشند. این‌ها پایه و اساس حکومتت را تشکیل می‌دهند، پس باید خوب بخورند، خوب زندگی کنند و از انواع خدمات رایگانِ آموزشی، درمانی و غیره بهره‌مند باشند.

کانال‌های ارتباطی را مختل کن: نیروهای اپوزیسیون اگر نتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و هماهنگ باشند، بسیار ضعیف می‌شوند و از شدت تهدیدشان کاسته خواهد شد. این کار چندان دشوار و پیچیده نیست: از وزارت مخابرات و ارتباطاتت بخواه که سرویس‌رسانی را متوقف کند؛ از شرکت برق بخواه که جریان برق را در مناطق حساس شهر قطع کند؛ و مانع دسترسی مردم به اینترنت و شبکه‌های اجتماعی شو. اگر این کارها را بکنی، ناآرامی‌های خیابانی از حالت هدفمند خارج خواهد شد و حالتی کورکورانه به خود خواهد گرفت

پس مقامات و وزیرانت را مدام عوض کن و آن‌ها را به مناصب تازه بگمار. سعی کن آن‌ها را به جان هم بیندازی. اخراجشان کن و کمی بعد دوباره منصب تازه‌ای به آن‌ها بده. گاهی وقت‌ها لازم می‌شود آدم بی‌لیاقتی را در جایگاه مهمی بگماری تا هنگام لزوم، گناه همه نقایص و کمبودها را گردنش بیندازی.

پس از این‌که بساط تظاهرکنندگان را از خیابان برچیدی، یادت باشد هر کسی را به ذهنت رسید، مقصر اعلام کنی. به هر حال در جریان سرکوب‌ها عده‌ای کشته و زخمی شده‌اند و اپوزیسیون می‌کوشد تو را مقصر اصلی اعلام کند. اما پیش‌دستی کن و دیگران را مقصر اعلام کن. بگو خارجی‌ها برنامه‌ریز اصلی تظاهرات بوده‌اند؛ بگو اراذل و اوباش تحت هدایت سازمان‌دهندگانِ تظاهرات، دست به خشونت زده‌اند؛ بگو تروریست‌ها و افراط‌گرایان در صفوف تظاهرکنندگان رخنه کرده بودند و بگو رسانه‌های معاند مردم ساده‌لوح را تحریک کرده بودند. ۴۱۱ وزیرانت را وادار کن انواع اتهام‌ها را به اپوزیسیون بزنند و هیچ ایرادی هم ندارد که حرف‌های وزیران و مقامات رژیمت گاهی ضد و نقیض باشد. این تاکتیک در راستای استراتژی «تفرقه بینداز و حکومت کن» بسیار کارآمد است.

کسی نباید جرئت انتقاد کردن از تو را داشته باشد. یکی از کارهای ضروری تصویب قانونی است که بر اساس آن هرگونه توهین و افترایی به شخص اول مملکت جرم تلقی شود. بر این اساس، افراد هتاک بلافاصله محکوم و زندانی خواهند شد. مزیت این قانون، اختیاری است که به تو برای خفه کردن صدای منتقدان و روزنامه‌نگارانِ اپوزیسیون می‌دهد.