بریده‌هایی از کتاب صدای آخر خط

یک آدم، گوشه‌ای از این مملکت، همیشه شرایطی بدتر از تو دارد

انتقام که خواستی بگیری، دوتا گور بکَن ـ یکی هم برای خودت.

«آره. مگه تو بهم اعتماد نداری؟» «معلومه که دارم. ولی هرچی باشه تو هم آدمیزادی و کلاً آدمیزاد، دست خودش نیست، مأیوست می‌کنه.

اندوه بدترین جای دنیاست که یکی ممکن است گیر بیفتد تویش. در واقع یک‌جور دنیای زیرزمینی است که معتقدی فقط و فقط خودت تویش زندگی می‌کنی.

خدمت به دیگران اجاره‌بهایی است که بابت سکونت روی زمین می‌پردازی.

بخش عمده‌ای از باورهایت ـ یا هرچیزی که خودت را متقاعد کرده‌ای که درست است ـ ممکن است چنان در کسری از ثانیه زیرورو شود که حتی تصورش را هم نکرده باشی.

یک آدم، گوشه‌ای از این مملکت، همیشه شرایطی بدتر از تو دارد

تجربهٔ شخصی‌ام نشان داده که همیشه آخرش همه‌چیز درست نمی‌شود.

آدم‌ها بزرگ‌ترین دشمن خودشان می‌شوند وقتی می‌خواهند به هر ضرب و زوری راهشان را ادامه بدهند

«طبیعت و غریزه به شیوهٔ خودشون ما رو هدایت می‌کنن به‌سمت پدرمادر شدن.»

خدمت به دیگران اجاره‌بهایی است که بابت سکونت روی زمین می‌پردازی. محمد علی کلی

باید کم‌کم برگردی به زندگی عادی. اگه این کار رو نکنی، دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی عبور کنی و پیش بری.» «آخه اصلاً چطوری می‌تونم شروع کنم به عبور کردن؟» «این‌طوری: همین امشب یه خط پررنگ بکش روی همهٔ چیزهای قبلی.

خدمت به دیگران اجاره‌بهایی است که بابت سکونت روی زمین می‌پردازی. محمد علی کلی

باز هم رژ لبش را مالیده بود روی دندان جلویی‌اش. آدم‌ها چه مرگشان است؟

اندوه بدترین جای دنیاست که یکی ممکن است گیر بیفتد تویش.

چهار ساعت بعد نوبت مادرش بود تا بفهمد بازیچه شدن چه مزه‌ای دارد. برای رسیدن به مقاصد خودش زنم را بازی داده بود و من هم همین کار را با دخترش کرده بودم. طبق توصیهٔ بابابزرگ‌پیت، چشم در برابر چشم.

از تو مُرده بودم و از بیرون داشتم می‌پوسیدم.

یک آدم، گوشه‌ای از این مملکت، همیشه شرایطی بدتر از تو دارد.

بخش عمده‌ای از باورهایت ـ یا هرچیزی که خودت را متقاعد کرده‌ای که درست است ـ ممکن است چنان در کسری از ثانیه زیرورو شود که حتی تصورش را هم نکرده باشی.

«فکر می‌کنم من صرفاً عادت کرده‌م بگم خوبم تا کسی نگرانم نشه.»

آدم‌ها بزرگ‌ترین دشمن خودشان می‌شوند وقتی می‌خواهند به هر ضرب و زوری راهشان را ادامه بدهند، حتی اگر قرار باشد آخرش برسند به یک زندگی رقت‌انگیز.

بخش عمده‌ای از باورهایت ـ یا هرچیزی که خودت را متقاعد کرده‌ای که درست است ـ ممکن است چنان در کسری از ثانیه زیرورو شود که حتی تصورش را هم نکرده باشی.

اگر یک چیز را برای خودت دوباره و دوباره و چندباره تکرار کنی، دیگر نمی‌فهمی واقعیت کجا تمام می‌شود و تخیل از کجا شروع می‌شود.

دوتا ماهی‌کوچولوی بی‌نام‌ونشانیم وسط یک برکهٔ کثیف بی‌دروپیکر.

اصلاً شب دشمن آن‌هاست، چون هرچه مشغولیت‌های جلو چشمشان کمتر می‌شود، فرصت بیشتری پیدا می‌کنند که بنشینند فکر کنند زندگی‌شان چقدر پوچ و خالی از امید شده.

اندوه بدترین جای دنیاست که یکی ممکن است گیر بیفتد تویش. در واقع یک‌جور دنیای زیرزمینی است که معتقدی فقط و فقط خودت تویش زندگی می‌کنی. البته که تنها نیستی، معلوم است که نیستی، چون همهٔ آدم‌های نزدیکت هم دارند مثل خودت درد می‌کشند. ولی خب واقعاً این درد آن‌ها که نیست، هست؟ درد توست. و برای تو میلیون‌ها برابر سخت‌تر از هرکس دیگری توی دنیاست.

واقعاً سخته بخوای به آدم‌ها نشون بدی زندگی ارزش زندگی کردن داره

آدم‌ها خیلی پیچیده‌ن و ما هم هیچ‌وقت نمی‌فهمیم دلیل کارهایی که می‌کنن چیه، حتی اگه خیال کنیم که می‌شناسیمشون.

انتقام که خواستی بگیری، دوتا گور بکَن ـ یکی هم برای خودت. داگلاس هورتون

«برام از کسانی بگو که دوسِت دارن و نگرانت می‌شن. کدوم آدم‌های زندگی‌ت توی همچین گروهی قرار می‌گیرن؟» یک دقیقه‌ای ساکت ماند تا فکر کند. بعد جواب داد: «راستش هیچ‌کس.»