کتاب عقاید یک دلقک

و وقتی زنی که خانه‌اش را اداره می‌کرد مریض بود مثل یک بچه احساس خوشبختی می‌کرد.

راستی چه وحشتناک بود اگر نخل‌ها پاره می‌شدند و من به خودم واگذار می‌شدم!

چون من زخمی هستم، زانویم، بدون پول، بدون کار ـ و بدون ماری. ولی فردا صبح هم هنوز زخمی، بدون پول، بدون کار و بدون ماری خواهم بود

من از تشریح یک تصویر تنفر دارم. یا حرف مرا می‌فهمند یا نمی‌فهمند. من که مفسّر نیستم.

مدت‌ها است که دیگر با کسی درباره پول و هنر حرف نمی‌زنم. هر وقت که این دو با هم برخورد می‌کنند، یک جای کار لنگ است. هنر را گران می‌خرند یا ارزان.

زن‌ها و هنرمندان بیشتر از هر موجود دیگری به کار استثمار می‌خورند و هر نماینده‌ای میان یک تا نود و نه درصد جاکش است.

پرسید: «راستی تو چه جور آدمی هستی؟» گفتم: «یک دلقک و لحظات را جمع‌آوری می‌کنم. خداحافظ.» گوشی را گذاشتم.

پرسید: «راستی تو چه جور آدمی هستی؟» گفتم: «یک دلقک و لحظات را جمع‌آوری می‌کنم. خداحافظ.» گوشی را گذاشتم.

سکوت اسحله خوبی است.

در شهر نجوا می‌کنند، در شهر نجوا پیشه ما این بی‌آرامی برای چه، این تمایل تنها ماندن در تاریکی، در سینماها و کلیساها، در اتاق نشیمن تاریک

وقتی آدم یک مرد را دوست دارد، زبانی یکی را دوست دارد، فقط می‌تواند مقصودش، مرد خودش باشد، مردی که با او عروسی کرده است. اوه، ای کلمه کوچک از یاد برده، قورت داده شده!

اگر عصر ما مستحق نامی باشد، باید عصر فحشا نامیده شود. مردم به اصطلاحات روسپی عادت می‌کنند.

وقتی فکر می‌کنم ماری آن «کاری» را که باید تنها با من می‌کرد، با تسوپفنر می‌کند، مالیخولیایم به حد غیرقابل تحملی شدت می‌گیرد.

برای اولین بار حس کردم که اشیاء کسی که می‌رود یا می‌میرد چقدر وحشتناک‌اند. مادر واقعآ سعی کرد غذا بخورد، مطمئنآ معنی‌اش این بود: «زندگی ادامه پیدا می‌کند»، یا چیزی شبیه به آن. ولی من خوب می‌دانستم که درست نیست، زندگی ادامه پیدا نمی‌کند، بلکه مرگ ادامه پیدا می‌کند.