بریده‌هایی از کتاب ورود به مرگ‌زار؛ بخش دوم

هرگز قبل از این‌که شکست بخوری، تسلیم نشو.

موارِین زیر لب زمزمه کرد: «چرخ آن‌طور که می‌خواهد، می‌تَنَد. هیچ چشمی قادر نیست الگو را ببیند، مگر زمانی‌که تنیده شده باشد.»

«برگ زمانی را که برایش مقرر شده زندگی می‌کند و در برابر بادی که می‌خواهد او را با خود ببرد، مقاومت نمی‌کند. برگ آسیبی به کسی نمی‌رساند و سرانجام فرو می‌افتد تا برگ‌های دیگر را تغذیه کند. زندگی همهٔ مردها هم باید همین‌طور باشد، همین‌طور زن‌ها.»

«در آخرین نبرد بربادرفته، در برابر سیطرهٔ شب طولانی، کوه‌ها به نگهبانی خواهند ایستاد و مردگان به محافظت برخواهند خاست چراکه گورها، مانعی در برابر ندای من نخواهند بود.»

پرین احساس کرد که گرگ‌ها از سرعتشان کاستند. می‌دانست که آن‌ها وارد آن محل نخواهند شد. آن‌ها از سگ‌ها هراسی نداشتند. به سگ‌ها که آزادیشان را فروخته بودند تا بتوانند در کنار آتش بخوابند، به دیدهٔ تحقیر نگاه می‌کردند، ولی از مردم دوری می‌کردند.

نمی‌شود کاری کنی که طبیعت با خودش به ستیز برخیزد؛ نه برای مدت طولانی. طبیعت شورش می‌کند. تو باید منظره‌ای را که ایجاد می‌کنی، با طبیعت هماهنگ کنی، نه این‌که طبیعت را با منظره‌ای که می‌خواهی بسازی، تغییر بدهی.

بهترین دروغ، اغلب آن‌قدر مضحک است که دروغ انگاشته نمی‌شود...