کتاب درخت سؤال نمی‌کند، می‌افتد

سفر دو راه بود یکی به دوردست یکی به اعماق

کجای صورت‌مان را سیلی بزنیم که تا صبح سرخ بماند «ــ گرمه بابا...» بابا خودش را آن‌قدر به خواب زد که مُرد

یک روز عاقبت می‌آیم ‫با تو آواره می‌شوم ‫مثل ماه

۲۸: پشیمان هم که باشم ‫رنگ آسمان عوض نمی‌شود

قطار من از ریل خارج شد خدا سوزنبانی بود که می‌دانست کدام خط مرا به خانه می‌رساند در دشت شقایقی که باد بیدار است چرا به خانه فکر کنم؟

برو عزیز دلم ‫پله‌ها ‫به زیرزمین می‌رسند ‫و از میان ما ‫یک نفر ‫برای زندگی کافی‌ست

تنها برای گلوله‌هاست ‫که قلب دارم!

هیچ کلاغی در من ‫به خانه‌اش نرسید ‫و آن‌که بود ‫نبود

سفر دو راه بود یکی به دوردست یکی به اعماق

خودم اجازه دادم که از صدایت اقیانوس مرا احاطه کند خودم تبر به دست گرفتم قایقم را تکه‌پاره کنم خودم به تکه‌ای چوب میان موج دخیل بستم عجیب نیست که در سکوت می‌میرم

برای مُرده‌شور چه فرق می‌کند کبودی گلویت از چیست و ناخن شستت کجاست همین که کارش تمام شود و دستش را بشوید می‌رود به خانه که برسد چیزی ندارد برای زنش تعریف کند

که فکر آدم‌ها را مثل کیک قاچ‌قاچ می‌کند

بند کفشت را بستم تا بروی و نگاه نکنی بغض، نارنجکی شد در گلویم... که تکه‌های حنجره‌ام توی دست بچه‌های همسایه به ماهی سرخ، بدل شدند

هیچ کلاغی در من به خانه‌اش نرسید

تو گم شدی نه مثل جاده در برف مثل بال سنجاقکی در باد

تکه‌هایم را که بر زمین ریخته بردار و به دفتر کارت ببر شاید بعد از تماس‌های عقب‌مانده جابه‌جایی کاغذها بایگانی اسناد... یادت بیفتد قلب من کجاست

ساعت مچی برمی‌گردد به سه ساعتِ پیش مردی کلاه از سر برمی‌دارد لبخند می‌زند و آهسته درگوشم می‌گوید: «تو را بیشتر از زندگی‌ام دوست دارم»

درخت از ریشه دست دراز می‌کند به نور... اما مجنون‌ترین درخت به ریشه بازمی‌گردد

دعوتم کردی به چای نشستیم قندها اما در ساحل جا ماند

غمگینی تو مثل مرد مسافری‌ست که هر روز به شهر تازه‌ای پا می‌گذارد

عطر تو از شیشه‌های درباز پرید خورد به ذهن پنجره‌های بسته ماند!

خم شدم بند کفشت را بستم تا بروی و نگاه نکنی بغض، نارنجکی شد در گلویم...

قسم می‌خورم بدون من آب از آب تکان نخورد که جهان به اندازهٔ خمیازه‌ای دهان باز نکند و نخواهد که برگردم

زندگی مثل پایه‌های سی و سه‌پل خالی‌شده از خاطره‌ای زنده از رود و ما فقط از آن عبور می‌کنیم

تو گم شدی نه مثل جاده در برف مثل بال سنجاقکی در باد

غمگینی من دیگر تکراری‌ست مثل تمام صبحانه‌های هول‌هولکی پشت میز اداری مثل توجیه موضوعات پیش‌پاافتاده برای رؤسای پیش‌پاافتاده غمگینی تو مثل مرد مسافری‌ست که هر روز به شهر تازه‌ای پا می‌گذارد

برف‌ها را جمع کردم دست و پا و صورت ساختم شال‌گردن آبی بلوز سرمه‌ای نشست حرف‌هایم را گوش کرد لباس‌ها را جا گذاشت رفت

خطوط را به مرز اشیا کشانده با نام تو می‌شود پوست سوختهٔ خورشید را ورق زد و عمق نور را بوسید حوصله کن نگار! روزهای آخرم را حوصله کن

اما دستم به جایی بند نشد هیچ کلاغی در من به خانه‌اش نرسید و آن‌که بود نبود

و از پشتِ این‌همه لباس معلوم نیست در قلبم چه می‌گذرد