کتاب خون انار

چشمان من هر شب هفت آسمان را می‌گردند به جست‌وجوی ستاره‌ای که تو نیز در آن لحظه بر آن بنگری

رؤیای تو هر چند گریزان است از من اما هنوز دست‌یافتنی‌تر سخاوتمندتر و خوش‌قول‌تر از خودت است

نسیم با ظرافت زرگران امواج آب را تبدیل به توری می‌کند به مانند زره نظامیان آن‌گاه باران تکه‌پاره‌های تور را با میخ‌های کوچکش برهم می‌دوزد.

غروب شرابی‌ست بر لب‌های گوارای او و طلوع سپیده‌دم را بر گونه‌هایش بازمی‌گرداند

پوستش آن‌چنان زلال است که در چهره‌اش چون بنگری بازتابی از رخسار خود را در آن خواهی دید

باد پرده‌ها را کنار می‌زند شاخه‌های سرسخت را سست می‌کند و بر آن می‌داردشان تا خم شوند و بر چهرهٔ آبگیرها بوسه زنند.

این برکهٔ زیبا شباهت به چشم پُراشکی دارد با مژگانی از گلبرگ

از ماه اگر پرسیده شود آرزویش چیست بی‌تردید خواهد گفت «هالهٔ نوری باشم گرد رخسار او.» وقتی به ماه آسمان می‌نگرد پنداری محو جمال خویش است در آینه‌ای.