بریده‌هایی از کتاب تسکین

لبخند تو درخت پرتقال است که حیاط را نارنجی می‌کند

شاید ماشین لباس‌شویی زنی خانه‌دار است که دودستی افتاده به جان لباس‌ها تا عطر تُند زنی دیگر را از پیراهنت پاک کند

هیچ‌کس نمی‌تواند از نامش فرار کند گل بنفشه! هیچ چراغ‌قوه‌ای نمی‌تواند از شب فرار کند ما غصه‌های‌مان را با خودمان همه‌جا می‌بریم مثل گل‌ها که عطرشان را برمی‌دارند و می‌برند

در بین دوستانم کسی است که فراموشی دارد او را به هر نامی که صدا بزنی برمی‌گردد

به من بگو چه‌طور می‌شود بهار را در قوطی‌های عطاری تازه نگه داشت؟

هیچ‌چیز غمگین‌تر از این نیست که خیاطِ لباسِ یک جانباز باشی ندانی آستین‌ها را چه‌قدر اندازه بگیری.

صدایت را برده‌ای و می‌ترسم میان این‌همه غریبه انگار درخت سیبی هستم که میان باغ آلبالو کاشته‌اند

ما غصه‌های‌مان را با خودمان همه‌جا می‌بریم مثل گل‌ها که عطرشان را برمی‌دارند و می‌برند

یک روز به خودم آمدم دیدم زندگی گودال بزرگی است آن‌قدر کندم کندم کندم کندم تا دست‌هایم تمام شدند

شاید ماشین لباس‌شویی زنی خانه‌دار است که دودستی افتاده به جان لباس‌ها تا عطر تُند زنی دیگر را از پیراهنت پاک کند زنی گریان گوشهٔ آشپزخانه که هزاربار در دقیقه به تو چنگ می‌زند به تو چنگ می‌زند تا کنار او زندگی کنی

داشتم یکی‌یکی غم‌ها را جدا می‌کردم انگار از جعبهٔ میوه سیب سالم جدا می‌کردم

و ما در پیشانی هم دریای اندوه را پارو زدیم

هر کدام از ما با مُردن‌مان شکلی از مرگ می‌سازیم من تفنگ ساچمه‌ای‌ام را سمت پرنده‌های بسیاری گرفته‌ام اما شلیک نکرده‌ام می‌دانم کشتن یک پرنده شکل آسمان را به‌هم می‌ریزد

هیچ چراغ‌قوه‌ای نمی‌تواند از شب فرار کند ما غصه‌های‌مان را با خودمان همه‌جا می‌بریم مثل گل‌ها که عطرشان را برمی‌دارند و می‌برند

لبخند تو درخت پرتقال است که حیاط را نارنجی می‌کند

چه فایده دارد خرید جعبهٔ مدادرنگی برای پسربچه‌ای که شکل کوه و پرنده را از یاد برده است

شادی از کجای صورت شروع می‌شود؟

غم مرا جدا کرده است و نمی‌توانم دیگر به شاخه‌های گیلاس نزدیک شوم

ما از مرگ بیرون افتاده بودیم شبیه ماهی‌ها که از دریا چه فایده دارد خرید جعبهٔ مدادرنگی برای پسربچه‌ای که شکل کوه و پرنده را از یاد برده است

لبخند تو درخت پرتقال است که حیاط را نارنجی می‌کند

غم مرا جدا کرده است و نمی‌توانم دیگر به شاخه‌های گیلاس نزدیک شوم

ما غصه‌های‌مان را با خودمان همه‌جا می‌بریم مثل گل‌ها که عطرشان را برمی‌دارند و می‌برند

چشم‌هایت را در آسمان بکار

هیچ‌کس نمی‌داند چرا گلی را که برای تو چیده‌ام نبوییده‌ام.

تو آسمان روشن من بودی

آن‌قدر ترانهٔ قدیمی خوانده بودی که لب‌هایت پیر شده بود

نمی‌شود توقع داشت آفتاب نورش را پس بگیرد

چه‌کار می‌توانستیم بکنیم برای میهنی محزون جز این‌که روی دیوارهایش شعار بنویسیم خواستیم اندوه را ویرایش کنیم چند شاخه داوودی به باغ اضافه کردیم چند پرنده به آسمان اما شادی به شکلی موروثی در ما گم شده بود

پرنده آن لغت تنها بود که ناگاه از دهان آسمان پرید من برای قفس‌های خالی دانه پاشیدم

جنگ تمام شده بود و سرباز مانده بود با تنها گلوله‌اش باید چه‌کار کند.