کتاب تسکین

صدای تو پونهٔ خشک است در دستانم که هر چه بیشتر خُردش می‌کنم بیشتر عطرش زندگی را برمی‌دارد

لبخند تو درخت پرتقال است که حیاط را نارنجی می‌کند

میان این‌همه غریبه انگار درخت سیبی هستم که میان باغ آلبالو کاشته‌اند

من نمی‌خواستم او را از دست بدهم مثل کتابی که از کتابخانه گرفتی اما دوست نداری آن را پس بدهی

هربار بیشتر دوستت دارم ماهی قرمزی در حوض قلبم می‌غلتد

هربار نگاهت می‌کنم غم را در دلم مثل تاقه‌های پارچه روی هم می‌چینند

شاید ماشین لباس‌شویی زنی خانه‌دار است که دودستی افتاده به جان لباس‌ها تا عطر تُند زنی دیگر را از پیراهنت پاک کند

هیچ‌کس نمی‌تواند از نامش فرار کند گل بنفشه! هیچ چراغ‌قوه‌ای نمی‌تواند از شب فرار کند ما غصه‌های‌مان را با خودمان همه‌جا می‌بریم مثل گل‌ها که عطرشان را برمی‌دارند و می‌برند

تو نیستی و کارگران خسته غم را شبیه گونی‌های برنج در من حمل می‌کنند

در بین دوستانم کسی است که فراموشی دارد او را به هر نامی که صدا بزنی برمی‌گردد

به من بگو چه‌طور می‌شود بهار را در قوطی‌های عطاری تازه نگه داشت؟

غم مرا جدا کرده است و نمی‌توانم دیگر به شاخه‌های گیلاس نزدیک شوم

یک روز به خودم آمدم دیدم زندگی گودال بزرگی است آن‌قدر کندم کندم کندم کندم تا دست‌هایم تمام شدند

تو نیستی و کارگران خسته غم را شبیه گونی‌های برنج در من حمل می‌کنند

ما غصه‌های‌مان را با خودمان همه‌جا می‌بریم مثل گل‌ها که عطرشان را برمی‌دارند و می‌برند

تو از همه به من نزدیک‌تر بودی و رفتنت مرا از همه غمگین‌تر کرد...

شادی از کجای صورت شروع می‌شود؟

صدایت را برده‌ای و می‌ترسم میان این‌همه غریبه انگار درخت سیبی هستم که میان باغ آلبالو کاشته‌اند

ما غصه‌های‌مان را با خودمان همه‌جا می‌بریم مثل گل‌ها که عطرشان را برمی‌دارند و می‌برند

می خواستم برای همه از تو بنویسم اما دست چرخاندن در کندو جرئتی می‌خواهد که در دست‌های من نیست

دیدم سؤال‌های زیادی دارم که از هیچ‌کس نپرسیدم یک روز به خودم آمدم دیدم زندگی گودال بزرگی است آن‌قدر کندم کندم کندم کندم تا دست‌هایم تمام شدند

اگر مرگ نبود دندان‌ها فرسوده می‌شدند استخوان‌ها فرسوده می‌شدند و مفصل‌ها فرسوده می‌شدند و زیبایی دیده نمی‌شد

هیچ محبتی از بین نمی‌رود تنها از شکلی به شکل دیگر تغییر می‌کند

داشتم یکی‌یکی غم‌ها را جدا می‌کردم انگار از جعبهٔ میوه سیب سالم جدا می‌کردم

چه فایده دارد خرید جعبهٔ مدادرنگی برای پسربچه‌ای که شکل کوه و پرنده را از یاد برده است

هیچ‌چیز غمگین‌تر از این نیست که خیاطِ لباسِ یک جانباز باشی ندانی آستین‌ها را چه‌قدر اندازه بگیری.

هیچ‌کس نمی‌داند چرا گلی را که برای تو چیده‌ام نبوییده‌ام.

تو آسمان روشن من بودی

یک روز به خودم آمدم دیدم زندگی گودال بزرگی است آن‌قدر کندم کندم کندم کندم تا دست‌هایم تمام شدند

شاید ماشین لباس‌شویی زنی خانه‌دار است که دودستی افتاده به جان لباس‌ها تا عطر تُند زنی دیگر را از پیراهنت پاک کند زنی گریان گوشهٔ آشپزخانه که هزاربار در دقیقه به تو چنگ می‌زند به تو چنگ می‌زند تا کنار او زندگی کنی