کتاب آشویتس خصوصی من

در خون‌های لخته خیره مانده‌ام انگار بخواهم از روی ردِ زخم‌ها فال خون بگیرم به سیاقی که در فنجان‌های قهوه رد خط‌ها و شیارها را می‌گیرم بالا می‌آیم می‌رسم به لب‌های فروبسته و دُهان‌هایی چاک‌چاک در ما زخم‌خورده‌ای باقی مانده از سال‌های دور و هربار به شکلی زندگی‌اش را از سر می‌گیرد.

دری نیمه‌بازم به تاریکی تا آن‌ها که رفتند از من بازگردند

«... و تاریکی را به اندازه کافی به شعر خود راه ده، زیرا آن کس به حقیقت سخن می‌گوید که سایه را می‌گوید.»

‫بی‌خوابی عمیق ‫پلک‌هایم سنگینی می‌کنند ‫می‌افتند، برمی‌خیزند ‫می‌افتند، برمی‌خیزند ‫ردیف درخت‌های سپیداری را که باهم قدم می‌زدیم ‫پلک برهم می‌گذارم ‫درهم می‌آمیزد اندامم به رنگ سرخ مبل ‫پلک برمی‌دارم ‫کارد از میان انگشتانم بر زمین می‌افتد ‫پلک برهم می‌گذارم ‫فرو می‌روم در شعرهایم ‫دستم بیرون مانده با انگشت‌هایی گره‌کرده ‫پلک برمی‌دارم ‫و یکی‌یکی انگشت‌هایم فرو می‌افتند ‫پلک می‌زنم مدام در بی‌خوابی عمیق ‫هربار دیوار خانه‌ام به رنگی درمی‌آید ‫در این نما همه‌چیز تاریکِ تاریک...