کتاب آخرین زلزله‌ی تهران

من جرمم دوست داشتن زیاد بود

سربه‌هوا شده بود آخرین‌بار که از خانه بیرون زد پیراهنش بوی خون گرفت و باروت فرشته‌ها می‌گویند: او را دیده‌اند در آسمان فرشته‌ها می‌گویند: با ستاره‌ها شادنوشی می‌کند و ابرهای بازیگوش در سوراخ‌های سینه‌اش پنهان می‌شوند فرشته‌ها می‌گویند: هنوز هم گاهی کلید خانه‌اش را گم می‌کند

کجا خواب‌مان برد که بیداری‌مان کابوس است

جوری مرا ببوس که رودخانه‌ها، وحشی شوند و ماهی‌ها به قلاب‌های ماهی‌گیران بیاویزند ــ جوری بوسیدمت که کشتی‌ها به آسمان بروند و ابرها به خاک برگردند

ــ جوری بوسیدمت که زنانِ بی‌جُفت در آینه خود را در آغوش کشیدند

فرصت نمی‌دهد دلت برای جهان تنگ شود حتا برای خودت بی‌هوا می‌رسد و همه هوای حوالی‌ات را پُر می‌کند اندوه بزرگی است زیستن

مصدق آن‌قدر مصدع اوقات لندنی‌ها شد تا نفت را ملی کرد ما با صادراتش شیرخشک وارد می‌کنیم تا گاوهای‌مان استراحت کنند آقای مصدق از شما سپاس‌گزاریم که یک روز به تعطیلات کشور اضافه کردید

فرصت نمی‌دهد دلت برای جهان تنگ شود حتا برای خودت بی‌هوا می‌رسد و همه هوای حوالی‌ات را پُر می‌کند اندوه بزرگی است زیستن

ــ جوری مرا ببوس که نامم را از خاطر ببرم و در خاطراتت غرق شوم

مرا بسوزانید به چهارمیخ بکشید فراموشم کنید نفرینم کنید اما هیچ‌گاه شعرهایم را در کتاب‌های درسی نیاورید

فرصت نمی‌دهد دلت برای جهان تنگ شود حتا برای خودت بی‌هوا می‌رسد و همه هوای حوالی‌ات را پُر می‌کند اندوه بزرگی است زیستن

به دوست شاعر ارمنستانی‌ام خوش‌به‌حالت کشورت کوچک است و برای دیدن معشوقت ساعت‌ها از پنجرهٔ اتوبوس به کویر چشم نمی‌دوزی